Έτσι όπως πάνε πια τα πράματα στη ζωή μας θα φτάσουμε να μισήσουμε τα καλοκαίρια, αυτή την εποχή του χρόνου που άλλοτε περιμέναμε πως και πως για τις ευκολίες διαβίωσης που προσφέρει, τους άπειρους ώριμους καρπούς, τις πάνδημες γιορτές και τέλος τις διακοπές που από φυσική ανάγκη κάποτε εξελίχθηκε σε καταναλωτικό προϊόν.

Φυσικά τα καλοκαίρια έρχονται, φεύγουν και ξαναγυρίζουν στην ώρα τους, προσφέρουν ότι έχουν και δεν φταίνε σε τίποτα αν ο άνθρωπος γκρινιάζει πια γι’ αυτά και εύχεται να τελειώνουν γρήγορα κι αυτό λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας και λειψυδρίας που πλέον παρατηρείται, τον τουρισμό εσχάτως που δημιουργεί πια μεγάλα προβλήματα στην καθημερινότητά μας, την ακρίβεια που έχει καταλάβει στην αγορά και φυσικά τις μεγάλες πυρκαγιές που κάθε χρόνο τρώνε και υποβαθμίζουν κι από ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής φύσης.

Φέτος, εθιμικά πλέον καίγεται για μια φορά η Αττική, στην ουσία ένα κομμάτι της που παραμένει ανεκμετάλλευτο με τους κανόνες της σύγχρονης ανάπτυξης και τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί και οι συνέπειές τους είναι ανυπολόγιστες. Πόσα μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος; Πόσο μπορούν να μείνουν ακόμη όρθιοι οι άνθρωποι και να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι;

ΥΓ. (Φωτογραφία από το διαδίκτυο: Stelios Misinas/Reuters, Αττική, Αύγουστος 2024 )