Παλιά δεν θέλαμε να είμαστε «παραγγελιοδόχοι», τότε γιατί σήμερα κάνουμε ότι ζητάει ο πελάτης;

Παλαιότερα κυκλοφορούσε πολύ η τάση να είμαστε «ασφαλιστικοί σύμβουλοι», να καλύπτουμε σφαιρικά τον πελάτη και να του δείχνουμε την υπεραξία μας μέσα από έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό. 

Λέγαμε πως δεν θέλουμε να είμαστε «παραγγελιοδόχοι», δεν μεταφέρουμε απλώς μια αίτηση και πως ο πελάτης πρέπει να μας ακούσει για την τεχνογνωσία και την εμπειρία μας. 

Σήμερα το «ποτέ μη λες ποτέ» φαίνεται να ισχύει για ορισμένους (φυσικά όχι όλους!) ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές. 

Για πολλούς είναι πιο εύκολο να περιμένουν ένα τηλεφώνημα και ένα συγκεκριμένο αίτημα για ασφάλιση από την πλευρά του πελάτη, στην άνεση του χώρου τους.

Στην καθημερινότητα της διαμεσολάβησης είναι εύκολο να επικεντρωθούμε σε αυτό που ζητά ο πελάτης εκείνη τη στιγμή, μια ασφάλιση αυτοκινήτου, μια ανανέωση συμβολαίου, μια σύγκριση τιμών. 

Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι αν περιοριζόμαστε στη διεκπεραίωση μιας ανάγκης ή αν εκπληρώνουμε τον ουσιαστικό ρόλο του συμβούλου.

Πίσω από κάθε αυτοκίνητο υπάρχει ένας άνθρωπος. Πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει συνήθως μια οικογένεια, υποχρεώσεις, σχέδια και όνειρα. Αν αύριο συμβεί κάτι απρόοπτο και χαθεί το εισόδημα που στηρίζει το νοικοκυριό, πόσο προστατευμένη είναι αυτή η οικογένεια; 

Έγινε ποτέ αυτή η συζήτηση;

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής δεν είναι απλώς πωλητής συμβολαίων. Είναι ο επαγγελματίας που βοηθά τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν κινδύνους που συχνά δεν θέλουν να σκεφτούν και να προετοιμαστούν γι' αυτούς πριν εμφανιστούν.

Ίσως, λοιπόν, η επιτυχία μας να μη μετριέται μόνο από τα συμβόλαια που εκδώσαμε, αλλά και από τις οικογένειες που βοηθήσαμε να αισθάνονται ασφαλείς για το μέλλον τους. 

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο ενός σπιτιού δεν είναι το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Είναι ο άνθρωπος που φροντίζει να γυρίζει καθημερινά σε αυτό.