Η έξοδος στην πόλη, ανέκαθεν συνοδεύονταν με ευχάριστες ή δυσάρεστες εκπλήξεις και διάφορα απρόοπτα καθώς ο συγχρωτισμός με τόσους ανθρώπους και γεγονότα που συνδέονται με την προσωπική ασφάλεια αλλά και την αρπαγή αντικειμένων είναι κάτι συνηθισμένο αφού κάποιοι συμπολίτες μας ασκούνται συστηματικά σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Οι άλλοι επί του προκειμένου, είναι κυρίως οι αφελείς και οι απρόσεκτοι, τόσο μάλιστα που αποτελούν αμέσως στόχο στους επιτήδειους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και δεν χάνουν ευκαιρία είτε μέσα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είτε απλά στο δρόμο…

Παλιότερα στόχος των επιτήδειων ήταν τα πορτοφόλια και οι τσάντες των γυναικών που συνεχίζουν να έχουν πάντα ενδιαφέρον αλλά τελευταία ένα άλλο αντικείμενο που μπήκε στη ζωή μας, αποτελεί έναν ιδιαίτερο και προσοδοφόρο στόχο. Τα κινητά τηλέφωνα που κάποια απ’ αυτά είναι ιδιαίτερα ακριβά αλλά αυτό δεν το γνωρίζουν εκείνοι που τα αρπάζουν και το καταλαβαίνουν όταν πάνε σε κάποια μαγαζιά να τα «σκοτώσουν» για πενταροδεκάρες, ήτοι τρία, το πολύ πέντε ευρώ και είναι και ευχαριστημένοι.

Το θέμα όμως δεν είναι η αποτίμηση της αξίας ενός κινητού στο μαγαζί αλλά αυτή που είχε για τον κάτοχό του καθώς αυτό έχει εξελιχθεί σε πολυεργαλείο και χώρο αποθήκευσης τόσων στοιχείων που άλλες εποχές τα είχαμε στις περίφημες ατζέντες που ελάχιστοι χρησιμοποιούν πια κι αυτοί λόγω ηλικίας ή αδυναμίας προσαρμογής στην τεχνολογία.

Αυτά έλεγε μια κοπέλα χθες το μεσημέρι στη γωνία Εμμανουήλ Μπενάκη με Πανεπιστημίου όπου περίμενε να περάσει τη διάβαση με το τηλέφωνο στο χέρι και ξαφνικά είδε να της το αρπάζει κάποιος που κάθονταν στην πίσω θέση από ένα μηχανάκι. Απορροφημένη με τη συνομιλία δεν κατάλαβε πως βρέθηκε δίπλα της το μηχανάκι και έτσι, χωρίς ευτυχώς να την παρασύρει και πέσει κάτω με άγνωστες συνέπειες, η κίνηση του άρπαγα την άφησε χωρίς τηλέφωνο. Δεν ήταν μια ακριβή συσκευή, έλεγε κλαίγοντας, αλλά μέσα σε αυτή είχε όλες τις επαφές της, τους κωδικούς συνδιαλλαγής με τράπεζες και υπηρεσίες, το φωτογραφικό της αρχείο και ένα σωρό σημειώσεις του πανεπιστημίου που σπούδαζε. Πως θα τα εύρισκε πάλι και πότε θα προλάβαινε να ενημερώσει τουλάχιστον τις τράπεζες; Η απόγνωση την είχε καταβάλλει και έντρομη ζητούσε μια απάντηση σε όσους την είδαν σε αυτή την κατάσταση και προσπάθησαν να της συμπαρασταθούν.

Στην απελπισία της απευθύνθηκε σε μια ομάδα μοτοσικλετιστών της ΕΛΑΣ που ήταν κοντά και οι αστυνομικοί ξεκίνησαν αμέσως να προλάβουν το μηχανάκι με τους δράστες λέγοντάς της να περιμένει στη ίδια γωνία. Δεν ξέρω τη συνέχεια, ευχήθηκα πάντως να επιστρέψουν και να της δώσουν το κινητό που βρήκαν στους δράστες, αν τους πρόλαβαν. Η προθυμία τους πάντως έδειξε πως δεν ξεχνούν το ρόλο τους στην πόλη. Αν προλαβαίνουν βέβαια γιατί δεν είναι και λίγοι εκείνοι που ξεκινούν κάθε μέρα να βγάλουν μεροκάματο αρπάζοντας ότι τους γυαλίσει. Από πορτοφόλια, τσάντες και κινητά που είναι πιο εύκολο…

Οι αρπαγές κινητών με αυτό τον τρόπο είναι καθημερινό και συνηθισμένο φαινόμενο στα πεζοδρόμια των κεντρικών δρόμων, καθώς όλοι σχεδόν κυκλοφορούν με αυτά στο αυτί και δεν προσέχουν καν ποιος και με ποιο σκοπό τους πλησιάζει. Το ίδιο γίνεται και στους εμπορικούς δρόμους με μεγάλη κίνηση καθώς και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς καθώς πολλοί επιτήδειοι κυκλοφορούν με αυτό τον στόχο. Όταν το καταλάβουν είναι πια αργά και όταν το συνειδητοποιήσουν όλοι θυμούνται τις αρετές της παραδοσιακής ατζέντας…

ΥΓ. Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο δεν προέρχεται από το προαναφερόμενο συμβάν αλλά είναι μια τυχαία λήψη στην Ομόνοια λίγο αργότερα.