Εδώ και χρόνια οι ασφαλιστικές εταιρείες προσπαθούν να τελειοποιήσουν τον τρόπο υπολογισμού του ρίσκου στον κλάδο αυτοκινήτου, ώστε να τροποποιήσουν ανάλογα και την τιμολογιακή τους πολιτική. Έχουν επιστρατεύσει επιστήμονες δεδομένων, αναλογιστές κι άλλους ειδικούς, αναλύοντας παράλληλα ιστορικό ζημιών δεκαετιών, συνυπολογίζοντας επίσης και τα δημογραφικά στοιχεία του εκάστοτε οδηγού. 

Επιπλέον με τη βοήθεια της τηλεματικής έχουν βρει τρόπους ώστε να γνωρίζουν τον τρόπο οδήγησης του οχήματος και να συλλέξουν πρόσθετες πληροφορίες που τους βοηθούν να καθορίσουν τις τιμές. Κι ενώ η τηλεματική έχει αρχίσει να αναπτύσσεται δειλά, δειλά παρά την άρνηση μερίδας ασφαλισμένων, φαίνεται πως η ασφαλιστική βιομηχανία δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει ακόμα από τον παραδοσιακό τρόπο ανάλυσης των δεδομένων που υπολογίζει αποκλειστικά και μόνο τα δημογραφικά στοιχεία που αφορούν τον οδηγό. Λύση υπάρχει, απλά πρέπει οι ασφαλιστικές εταιρείες να δημιουργήσουν ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο, που θα επιτρέπει την συνεχή προσαρμογή των τιμών άμεσα. Για παράδειγμα, αν το underwriting τμήμα έπειτα από την ορθή κι άμεση ανάλυση των δεδομένων που δίνει η τηλεματική τεχνολογία ανακαλύψει πως ένας οδηγός έχει αυξημένες πιθανότητες να εμπλακεί σε ατύχημα, τότε πρέπει οι τιμές να προσαρμοστούν ανάλογα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η ασφαλιστική εταιρεία να τιμολογεί σωστά τον κίνδυνο, με μικρή υστέρηση σε ότι αφορά την αλλαγή της οδικής συμπεριφοράς και του ασφαλίστρου, διασφαλίζοντας όμως τα κέρδη της. Κάτι που αναδεικνύει πως το κόστος των ασφαλίστρων θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην τηλεματική. Όμως τα ξεπερασμένα επιχειρηματικά μοντέλα των ασφαλιστικών εταιρειών δεν είναι ο μόνος λόγος που οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες έχουν δυσκολευτεί με την τηλεματική. Φταίει κι ο τρόπος που αναλύουν τα δεδομένα! 

Οδική συμπεριφορά Vs Συμπεριφορά οδηγού βάσει συνθηκών!
Το underwriting τμήμα της εκάστοτε ασφαλιστικής εταιρείας έχει την τάση να επικεντρώνεται στη συμπεριφορά του οδηγού. Τα υπάρχοντα μοντέλα ανάλυσης αφορούν τη μέτρηση του ατομικού κινδύνου, όμως ο κίνδυνος ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος έχει κι άλλες παραμέτρους που πρέπει να υπολογιστούν. Για παράδειγμα τα περισσότερα μοντέλα υπολογισμού κινδύνου στον κλάδο του αυτοκινήτου, υπολογίζουν το διάστημα που ένας οδηγός κινείται πάνω από το όριο ταχύτητας, μιας κι όσο μεγαλύτερη είναι η ταχύτητα του, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος. Όμως για να έχει μια ασφαλιστική εταιρεία την πλήρη εικόνα θα πρέπει να υπολογίζονται κι οι συνθήκες οδήγησης. Γιατί έχει διαφορά να κινείται κανείς με 140 χλμ./ώρα σε έναν άδειο αυτοκινητόδρομο (σαφώς και παραβιάζει τον Κ.Ο.Κ.) με καλές καιρικές συνθήκες, από ότι να οδηγεί το ίδιο αυτοκίνητο κάποιος με 120 χλμ./ώρα σε σφοδρή καταιγίδα. Για να μην μακρηγορούμε υπάρχουν πολλά δεδομένα που μπορούν να βοηθήσουν στον υπολογισμό του ρίσκου κατά την οδήγηση, όμως δεν χρησιμοποιούνται ευρέως. Το κλειδί της αλλαγής είναι να διαφοροποιήσουμε το εξής ερώτημα: «Αν συμπεριφέρεται καλά ο οδηγός;» Αντίθετα οι ασφαλιστικές θα πρέπει να αρχίσουν να προτιμούν να συμπεριφέρεται σωστά ο οδηγός, δεδομένων των συνθηκών! Οι καλοί οδηγοί προσαρμόζουν την οδική συμπεριφορά τους καθώς αλλάζουν οι συνθήκες. Οι κακοί οδηγοί όχι!