Με αφορμή το Μουντιάλ, όπου βλέπουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές να είναι αστέρες που ξεχωρίζουν διαχρονικά στις διοργανώσεις, αναρωτιέμαι αν έχουμε και εμείς «αστέρες» στις εταιρίες, ικανούς να εμπνεύσουν νέους συνεργάτες.
Όσα παιδιά ενδιαφέρονται για το ποδόσφαιρο ονειρεύονται μια μέρα να γίνουν ένας Μέσι, ένας Εμπαπέ, ή Ρονάλντο, ή ένας Κέιν ή Χάλαντ!
Το να υπάρχει κάποιος που κατάφερε με προσπάθεια και κόπο να φτάσει στην κορυφή είναι μεγάλη έμπνευση για όλους τους νεότερους που έχουν όνειρα να διακριθούν αλλά και να νιώσουν ότι μια τέτοια επιτυχία είναι εφικτή.
Δεν αναφέρομαι στις βραβεύσεις, για τους λόγους που όλοι ξέρουμε.
Άνθρωποι που έχουν καταφέρει να έχουν διαχρονικά υψηλά εισοδήματα, μεγάλη διατηρησιμότητα και σταθερή παραγωγή, θα έπρεπε να τους ξέρει όλη η αγορά.
Σε αυτούς τους ανθρώπους θα έπρεπε να κοιτάζουν οι νεότεροι να μοιάσουν και να μαθαίνουν το πως κατάφεραν ότι κατάφεραν.
Το πρόβλημα είναι αν έχουμε αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Το να υπάρχουν σε κάθε εταιρία 2-3, είναι αρκετό;
Δείχνει ότι αυτοί οι λίγοι άνθρωποι διακρίθηκαν γιατί είχαν κάτι ξεχωριστό, ένα ιδιαίτερο ταλέντο και όχι λόγω εκπαίδευσης και management.
Μήπως αυτός πρέπει να είναι ο αληθινός στόχος κάθε διευθυντή, να δημιουργήσει «Αστέρια» ώστε οι νεότεροι να στοχεύουν να φτάσουν στην ίδια θέση;
