Η Ελληνική ασφαλιστική αγορά, ενδεχομένως δε και το σύνολο των χρηματοοικονομικών αγορών, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ενώ περιμένει την πολυπόθητη ανάκαμψη της οικονομίας, δεν έχει την πολυτέλεια του διαθέσιμου χρόνου και ταυτοχρόνως πρέπει να διαχειρίζεται άριστα την λεπτή ισορροπία μεταξύ του λειτουργικού της κόστους και της αύξησης του μεριδίου της αγοράς της, προκειμένου να πλησιάσει τους Μ.Ο. της ΕΕ. Στελέχη της, από διάφορους τομείς της (χρηματοοικονομικούς, διοικητικούς, αναλογιστικούς κ.α.), προσπαθούν να αναπτύξουν και να χρησιμοποιήσουν σύγχρονες μεθόδους και λογικές διαχείρισης κρίσεων και ανάπτυξης. 

Μέσα από τη διεθνή εμπειρία, μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε ότι κάποια  από τα περισσότερο χρήσιμα εργαλεία είναι η εκπαίδευση, καθώς η χρήση νέων τεχνολογιών και επιστημονικών μεθόδων και εργαλείων. Που μπορούμε να βρούμε απαντήσεις και συγκεντρωμένη γνώση για όλα αυτά; Που αλλού, εκτός από τα πανεπιστήμια! Ήδη το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), έχει αναπτύξει ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης στην ασφαλιστική επιστήμη, μέσω των Executive Programs, όπως το Insurance Management Program και το Insurance Education Program for lawyers, τα οποία έχουν και δυνατότητα προσαρμογής, ανάλογα με τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων και των συμμετεχόντων. Επίσης το ΕΚΠΑ, μέσω των Executive Programs, έχει ήδη επιμορφώσει ανώτατα δικαστικά στελέχη (αρεοπαγίτες) σε ασφαλιστικά θέματα που σχετίζονται, για παράδειγμα, με την επεξήγηση και ανάλυση των SCR’s και των MCR’s των εταιριών της αγοράς και τη σημασία της χρήσης των μεταβατικών μέτρων, μέσω του προγράμματος Judicial Education Program in Banking and Finance. Απ’ όσο γνωρίζω και άλλα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν προσεγγίσει εκπαιδευτικά την ασφαλιστική επιστήμη. 

Η αγορά έχει ανάγκη από καλά εκπαιδευμένα στελέχη, με πλήρη θεωρητική υποδομή και γνώσεις. Από την άλλη μεριά τα πανεπιστήμια έχουν ανάγκη οι σπουδαστές τους να απορροφώνται εύκολα από την αγορά εργασίας. Ακόμα και τομείς όπως η πρακτική άσκηση των φοιτητών σε επιχειρήσεις, θα μπορούσε να τονώσει τις ανάγκες των ασφαλιστικών επιχειρήσεων σε ανθρώπινο δυναμικό. Είναι ένα παίγνιο win-win. Τι λείπει; Ίσως η περισσότερο εξειδικευμένη γνώση σε συγκεκριμένους τομείς της αγοράς, που έχουν ανάγκη μεγαλύτερης τεχνογνωσίας. Αν είμαστε, σαν αγορά, περισσότερο σαφείς σε αυτά που ζητάμε από την εκπαίδευση, είμαι σίγουρος ότι τα πανεπιστήμια θα κάνουν ότι μπορούν για να μας το δώσουν, γιατί αυτό τα συμφέρει. Αυτό όμως απαιτεί η ασφαλιστική αγορά να κατανοήσει και να  καλύψει το εκπαιδευτικό κενό της και να ξαναπάρει στα σοβαρά την εκπαίδευση, που τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, την έχει αφήσει να ατονήσει καλύπτοντας ουσιαστικά μόνο τις βασικές ανάγκες των πιστοποιήσεων και των επαναπιστοποιήσεων καθώς και κάποιες παραδοσιακές πωλησιακές και προϊοντικές ανάγκες. 

Φαύλος κύκλος; Εφόσον υπάρχει θέληση για ανάπτυξη, ελπίζω πως όχι!