Η πατρική αγάπη δε φτάνει για να μάθεις να ντεμπραγιάρεις σωστά.

Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις έγινα 18 ήταν να πάρω το δίπλωμα αυτοκινήτου. Πριν από αυτό έκανα τα πάντα για να φτάσω στο στόχο μου.

Για παράδειγμα, ήμουν εκείνο το παιδάκι, που μαζί με τα έξτρα άγχη και τα ασανσερικά σκαμπανεβάσματα της διάθεσης στην προεφηβεία κλεινόμουν με τις ώρες στο δωμάτιό μου ακούγοντας μουσική (από Queen μέχρι Sade και από Fleetwood Mac μέχρι Wham) αλλά για να σπάσω τη μονοτονία, ενίοτε κατέβαινα στο παρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο αυτοκίνητο του μπαμπά μου, το θρυλικό πράσινο Fiat 128, που σας έλεγα τις προάλλες, χωνόμουν στη θέση του οδηγού σαν τον Τουίτι έξω από το κλουβί, έβαζα ραδιόφωνο και περνούσα κάμποσα απογεύματα αποχαύνωσης με τις ορμόνες να χορεύουν break dance εντός, εκτός και επί τα αυτά.

Δεν ήξερα τι μου γινόταν, είχα άπειρα ερωτηματικά αλλά και τη σιγουριά ότι όλα θα γίνουν. Μυστήριο πράγμα η ηλικιακή μετάλλαξη.  

Καθώς τα Hungry like a Wolf των Duran Duran, Living on a Prayer των Bon Jovi, Summer of 69 του Bryan Adams, Call Me της Blondie, With or Without You των U2, Another One Bites the Dust των Queen μπερδεύονταν με τα τερτίπια του ελληνικού ποπ, όπως Στην Ντισκοτέκ της Ελπίδας, Αν μια μέρα σε χάσω του Πασχάλης, Αυτός που περιμένω της Άννας Βίσση, Sexy Θεία Λόλα του Καρβέλα και το Ροζ Μπικίνι της Πωλίνας, η μόνη φωνή που κυριαρχούσε πάνω τους ήταν αυτή του πατέρα μου από το μπαλκόνι: «Τι θα γίνει μικρή μου; Θα βγεις από εκεί μέσα; Άνοιξε τουλάχιστον ένα παράθυρο. Θα σκάσεις».

Έβγαινα αλλά με μία συμφωνία. Να πάμε την επομένη να μου κάνει μερικά μαθήματα οδήγησης. Ήθελα να πάρω τους δρόμους. Ονειρευόμουν την ανεξαρτησία μου πάνω στις τέσσερις ρόδες. Κι έτσι είναι. Το πρώτο στάδιο της χειραφέτησης έρχεται με το πρώτο άρτιο παρκάρισμα/ξεπαρκάρισμα.

Να ΄μαστε, λοιπόν, μπαμπάς και κόρη, καταμεσής μιας αλάνας, κάπου στη Βάρκιζα, κάτι μεταξύ γηπέδου ποδοσφαίρου και ελικοδρομίου, κάπως τραχύ το έδαφος, λευκό χαλίκι και γύρω-γύρω πολυκατοικίες. Κανένας άνθρωπος, κανένα άλλο αυτοκίνητο στην πίστα. Δεν υπήρχε ψυχή ζώσα.

«Λοιπόν, έχεις νεκρά, πατάς συμπλέκτη και βάζεις πρώτη. Μετά, μόλις ακούσεις τη μηχανή να μουγκρίζει βάζεις δευτέρα» αρχίζει ο πατέρας μου το κατ’ ιδίαν μάθημα. Είχαμε φέρει το κάθισμα του οδηγού, στο οποίο καθόμουν εγώ, όσο πιο κοντά γινόταν στο τιμόνι και δίπλα μου ο φύλακας άγγελός μου και προστάτης μου έπιανε όλο το χώρο ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν τότε.

Τα μεγέθη στα παιδικά μάτια έχουν το ίδιο εφέ με το καλειδοσκόπιο -μια πολυπρισματική πραγματικότητα βγαλμένη από τα ταξίδια του Γκιούλιβερ.

Φυσικά και το αυτοκίνητο έσβησε μεμιάς, κλοτσώντας -σαν το ανυπάκουο άλογο στην τελετή στέψης του Καρόλου που μάσησε την κοτσίδα της καλεσμένης-, μόλις αποπειράθηκα να αφήσω το άγουρο πάτημά μου από το ντεμπραγιάζ και να καρφώσω την πρώτη. Τζίφος.

«Πάμε πάλι» λέει ο μπαμπάς μου γελώντας.

Τζίφος. Τζίφος. Τζίφος. Όσες φορές και να προσπάθησα δεν το κατάφερα. Το όνειρο της χειραφέτησης ξεμάκραινε Άλλωστε, ήμουν ακόμα ανήλικη. Έπρεπε να περιμένω υποχρεωτικά κάποια χρόνια.

Με τα πολλά, αλλάζουμε θέση, ο μπαμπάς μου μού δείχνει αργά και με μεγάλη υπομονή τις κινήσεις από τη θέση του οδηγού κι εγώ δίπλα, μια μινιόν συνοδηγός με μεγάλες βλέψεις για ανοιχτά γκάζια στα βουλεβάρτα, παρατηρώ με μάτια-καρμπόν.

«Έλα να το κάνεις μια βόλτα, έχω αφήσει ανοιχτή τη μηχανή, θα είμαι δίπλα σου, θα πηγαίνεις πολύ σιγά» με παροτρύνει για να μη φύγω ηττημένη.

Κάθομαι στην τόσο πολυπόθητη θέση και νιώθω όπως ακριβώς ένιωσα όταν με σήκωσε ο μαθηματικός στον πίνακα και με είχε ρωτήσει για την αλγεβρική επίλυση ενός γραμμικού συστήματος μια μέρα που δεν ήμουν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο.

Δεν έκανα ούτε μισό μέτρο και το αυτοκίνητο έσβησε. Άγαρμπα. Άτσαλα. Όπως αναμενόταν. Τζίφος ξανά.

Αγοράσαμε μια σακούλα πιροσκί από τον φούρνο του Γεωργιάδη και γυρίσαμε σπίτι.