Υπάρχει μια θαυμάσια αραβική παροιμία: Όταν τις άναστρες και σιωπηλές νύχτες ένας άνεμος απαλός διατρέχει την αμμουδερή έρημο και στροβιλίζει εκατομμύρια κόκκους άμμου στην ατμόσφαιρα, ακούγεται, από βαθιά λες, κάτι σαν παραπονεμένο βογκητό θηρίου, που το χτύπησαν θανάσιμα.

«Ακούστε!» λέει τότε ο Άραβας οδηγός του καραβανιού στους ξένους. «Είναι η έρημος που κλαίει. Κλαίει την ερήμωσή της. Αναστενάζει ποθώντας τους ανθισμένους κήπους, τα στάχια που κυμάτιζαν στα χωράφια, τους ολόδροσους καρπούς που κάποτε τη στόλιζαν, πριν γίνει η φλογερή και άγονη έρημος που είναι σήμερα».

Έρχονται Χριστούγεννα.

Να ’ξερες πόσες καρδιές έρημες, άγονες, πονεμένες, αναστενάζουν γύρω μας! Απ’ έξω δίνουν την εντύπωση πως όλα είναι εντάξει. Μα μέσα, η καρδιά κλαίει τα μαραμένα λουλούδια της, τις φυλλορροημένες χαρές της, τα χαμένα όνειρα, τις σβησμένες ελπίδες!

Έρχονται Χριστούγεννα.

Και οι άνθρωποι θ’ αλλάξουν τα προγράμματα στο ραδιόφωνο, θα πυκνώσουν τις διαφημίσεις στο γιορταστικό χρώμα στην τηλεόραση, θα στολίσουν γιορτινά τις βιτρίνες στ’ ακριβά μαγαζιά, θα βάλουν την Γέννηση του Χριστού με μοντέρνες κούκλες στα εξώφυλλα των περιοδικών, που μόλις στο προηγούμενο στόλιζαν κάποια ηθοποιό, θα μπερδέψουν παιδικά χρόνια, στερήσεις κι αναμνήσεις στον μεσόχρονο με τα περιττά κιλά και την ψευτοευτυχία στο τριάρι των στοιβαγμένων ασφυκτικά πολυκατοικιών, θα σταματήσουν κάποιο πόλεμο λόγω των εορτών, θα πουν «αύριο με υγεία» ή «χρόνια πολλά» ή «και του χρόνου», θα φορτωθούν με άγχος γιατί δεν βρίσκουν δώρα που δεν χρειάζονται για το «κάτι άλλο», θα θυμηθούν να στείλουν κάρτες, θα ξυπνήσουν το πρωί να πεταχτούν λίγο στο μαγαζί ή στο γραφείο, μια και είναι αργία ή ημιαργία, και θα νιώσουν άκεφοι μέχρι να ξαναμπούν στην μονοτονία της καθημερινότητας, απορώντας: «μα γιατί τόσα έξοδα για μια μέρα;» και ν’ απαντήσουν μονότονα «δεν βαριέσαι, το καλούν οι μέρες»…

Έρχονται Χριστούγεννα.

Και αυτό που λέμε «ποιότητα ζωής» υποβαθμίζεται μέρα τη μέρα. Το φυσικό και πνευματικό οξυγόνο λιγοστεύει. Τα ήθη και έθιμα νοθεύονται. Η φύση και το περιβάλλον, το φυσικό και πνευματικό, μολύνονται. Η σαπίλα κατατρώει το είναι μας. Διαπιστώσεις καθημερινές, συμπεράσματα όλο ανησυχία. 

Έρχονται Χριστούγεννα.

Κι εμείς, μέσα στην άφεγγη νύχτα ακούμε την αγωνία μας, περιμένουμε το σεισμό μιας καταστροφής, μπλεγμένοι στην παρακμή, στο άγχος, παγωμένοι στην σύγχυση. Κι όμως, χαρούμενες θ’ αντηχήσουν και πάλι, ναι, χαρούμενες θ’ αντηχήσουν οι καμπάνες των μηνυμάτων των Χριστουγέννων και θα γεμίσουν τα πέρατα μ’ ελπίδες, θα χαράξουν της χαράς το χαμόγελο, θα ζεστάνουν κρύες στιγμές με αγάπη.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Μπροστά στη φτωχική φάτνη έσκυψαν και βρήκαν αγάπη να πάρουν να χορτάσουν και να μοιράσουν, απλοί, ανώνυμοι, περηφανείς και επώνυμοι, φτωχοί και πλούσιοι, σοφοί και αγράμματοι, αφανείς και μεγάλοι, φιλόσοφοι, μουσουργοί, ποιητές, ζωγράφοι, που λάμπρυναν τον κόσμο με την προσφορά τους.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Και δεν μπορούμε να μείνουμε ασυγκίνητοι. Πρέπει να πιάσουμε το μήνυμα της αγάπης για να ομορφύνει η ζωή μας. Φαντάσου τον κόσμο χωρίς τη δύναμη της αγάπης των Χριστουγέννων και θα δεις τι θα έχανε. Ξεσήκωσε τους καλύτερους πίνακες ζωγραφικής και τα εξαισιότερα αγάλματα από τα μουσεία, γιατί είναι δημιουργήματα της αγάπης των Χριστουγέννων. Κάψε τα καλύτερα έργα του Χέντελ, του Μπετόβεν, του Μότσαρτ, του Ροσίνι, του Μπαχ, είναι εμπνευσμένα απ’ το πνεύμα των Χριστουγέννων. Θα πρέπει ακόμα να κατεδαφίσεις τα νοσοκομεία, τα ορφανοτροφεία, τα άσυλα του πόνου, γιατί αποτελούν εμπνεύσεις της Αγάπης. Αφαίρεσε κι ένα σωρό άρθρα και θεσμούς των πολιτισμένων χωρών κι ανατρίχιασε από φρίκη βλέποντας το κενό στο παρελθόν της ανθρωπότητας.

Χριστούγεννα.

Το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι αγάπη. Όσοι είναι απλοί σαν τους βοσκούς ή σοφοί σαν τους Μάγους, το βρίσκουν, το γιορτάζουν, το χαίρονται κι ομορφαίνουν τη ζωή τους. Οι άλλοι προσπερνούν και δεν βρίσκουν τίποτε. Ψάχνουν στη νύχτα χωρίς αστέρια, ταξιδιώτες χωρίς πατρίδα, ορφανοί, τσακισμένοι στη θλίψη, ανικανοποίητοι, απατημένοι, γελασμένοι, με την πικρή γεύση του τίποτα. 

Είμαστε σε μια εργασία που χρειάζεται πολύ αυτό το μήνυμα της Αγάπης. Θα μπορέσουμε ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας να μπει ο ήλιος της αγάπης;

Έρχονται Χριστούγεννα.

«Ο άνθρωπος», λέει ο Πασκάλ, «είναι στη μέση, ανάμεσα στο τίποτε και στο παν». Ωστόσο, από τότε που μπήκαν τα Χριστούγεννα στη ζωή μας, σταματήσαμε να είμαστε μετέωροι. Είμαστε κάτι σημαντικό. Μπαίνουμε και μετράμε με τις πράξεις Αγάπης στην αιωνιότητα.

Έρχονται Χριστούγεννα. 

Ευάγγελος Γ. Σπύρου, Ασφαλιστής 

Πηγή : Περιοδικό IN - INTERAMERICAN, 1977