Του  Γιώργου Νικολάκου*

Με αφορμή την δυσμενή οικονομική κατάσταση της χώρας μας διαμεσολαβητές μου, που βεβαίως αγγίζει μέχρι το κόκκαλο την πλειοψηφία των Ελλήνων, αφού αποφασίζονται μέτρα που στοχεύουν στην αφαίμαξη των μικρομεσαίων κυρίως εισοδημάτων.

Με κεντρικό άξονα των συλλογισμών μου, αυτά που συμβαίνουν στην ασφαλιστική αγορά που επηρεάζεται ανάλογα και την ευχή των αρχαίων προγόνων μας ‘Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε’ (να είστε δυνατοί και ευτυχισμένοι), γράφω αυτές τις σκέψεις εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα και την δεύτερη φθινοπωρινή περίοδο που είμαστε μαζί. Κάποια στιγμή λοιπόν στο τέλος του Αυγούστου που επεξεργαζόμουν τα πλάνα του επόμενου έτους μετά τις θερινές μου διακοπές, δέχθηκα ένα ευγενικό τηλεφώνημα στο κινητό μου « - Ο κος Νικολάκος? - Ναι ο ίδιος!! - Θα ήθελα να σας ενημερώσω σχετικά με την επιστολή που στείλατε για λογαριασμό του πελάτη σας κου τάδε, που αφορούσε την επαναφορά του συμβολαίου ζωής και της ισόβιας κάρτας νοσηλείας του. - Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε, γιατί το συγκεκριμένο νοσοκομειακό πρόγραμμα δεν επαναφέρεται όπως είναι.  Σε αντάλλαγμα μπορούμε να προσφέρουμε ένα άλλο αξιόλογο νοσοκομειακό πρόγραμμα με κατάργηση της περιόδου αναμονής, αλλά όχι βεβαίως με τους ίδιους όρους και σε καμία περίπτωση ισόβιο. - Μα ο χρόνος που παρέμεινε ανείσπρακτο το συμβόλαιο δεν ξεπέρασε τις 40 ημέρες και ο πελάτης κατά παράβαση των συμβατικών όρων και της ισχύουσας νομοθεσίας, δεν παρέλαβε έγγραφη ενημέρωση.

Επίσης χρόνια τώρα εφαρμόζατε διαφορετική πρακτική, επαναφέροντας σε ανάλογες περιπτώσεις παλιά συμβόλαια που είχαν καθυστερήσεις πληρωμής δύο και τριών μηνών. Γιατί τώρα η εταιρία σας συμπεριφέρεται έτσι σε ένα πελάτη σας που είναι μαζί σας 18 χρόνια συνεχώς και έχει και προβλήματα υγείας? – Λυπάμαι, μου απάντησε αλλά αυτές τις εντολές έχουμε, ας φρόντιζε να πληρώσει στην ώρα του τις υποχρεώσεις του  και μου έκλεισε το τηλέφωνο!!
Έμεινα άναυδος γιατί τότε ακριβώς συνειδητοποίησα τι συμβαίνει με την νέα οικονομική κατάσταση, το Solvency II και τα επακόλουθα όλων αυτών  που μας αγγίζουν όλους μας, δηλ ασφαλιστικούς υπαλλήλους, διαμεσολαβητές και ασφαλισμένους.  
Γιατί αν αρνείστε να δεχθείτε  ότι η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο ή ότι τα γραφεία διαμεσολάβησης μικρά ή μεγάλα πάνε καλά, τότε μάλλον κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Απλώς κάποια γραφεία επιβιώνουν, γιατί δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει τρώγοντας τα αποθέματά τους και ίσως μέρος των ασφαλίστρων. Όταν όμως έλθει η ώρα των αριθμών και το καταλάβουν θα πρέπει να βρουν γρήγορα  τις λύσεις, γιατί τα πράγματα δεν θα σηκώνουν δικαιολογίες. Ήδη  κάποια γραφεία έκλεισαν αναπόφευκτα ή ανέθεσαν την διαχείριση των εισπράξεων τους στις ασφαλιστικές εταιρίες. Κάποια άλλα γραφεία που συνειδητοποίησαν την νέα κατάσταση η πρόλαβαν έγκαιρα τις εξελίξεις και πήραν γρήγορα μέτρα κι’ έδιωξαν κακοπληρωτές πελάτες και συνεργάτες, μείωσαν το προσωπικό τους, τους  μισθούς και τα έξοδα κατάφεραν να επιβιώνουν οριακά. Το παράδοξο όμως, αλλά αναμενόμενο σε αυτούς που γνώριζαν, ήταν ότι αντί η παραγωγή να μείνει τουλάχιστον σταθερή εν μέσω της κρίσης, αντιθέτως έπεσε κατά 12-15%. Κατ’ ανάλογο βαθμό η ρευστοποίηση των ασφαλίστρων που ανέλαβαν να εισπράξουν απ ευθείας οι εταιρίες δεν έδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αφού απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό οι εισπράξεις μέσω «εναλλακτικών τρόπων» κυρίως στον κλάδο αυτοκινήτου που αποτελεί την ναυαρχίδα της ρευστότητας. Επίσης παρ’ όλο που οι ασφαλισμένοι βομβαρδίστηκαν με προσφορές εκπτωτικών τιμολογίων εις βάρος των προμηθειών των διαμεσολαβούντων, για να αυξηθεί ή να κρατηθεί το χαρτοφυλάκιο απ ευθείας στις ασφαλιστικές εταιρίες,  αυτό δεν συνέβη διότι οι ασφαλισμένοι ακολουθώντας τις συμβουλές των ασφαλιστικών τους διαμεσολαβητών, άλλαξαν ασφαλιστική εταιρία για να παρατείνουν το χρόνο εξόφλησης των ασφαλίστρων τους κατά ένα ή δύο μήνες.

Αυτό όμως που με συγκλόνισε για να επανέλθω στην νέα πολιτική ανείσπρακτων που ακολουθούν πλέον οι περισσότερες εταιρίες ζωής, είναι η ωμή και ανάλγητη συμπεριφορά τους στους παλαιούς πελάτες τους. Ανάλογη επίσης συμπεριφορά ακολουθείται τα τελευταία πέντε χρόνια από τις εποπτικές αρχές και τους κυβερνώντες για τους  ασφαλισμένους της ασπίδας, που χωρίς δική τους υπαιτιότητα και λόγω ηλικίας ή προβλημάτων υγείας, δεν μπορούν κάνουν ένα νέο νοσοκομειακό πρόγραμμα. Βεβαίως την έλλειψη νομοθεσίας και προληπτικών μηχανισμών στον κλάδο ζωής – νοσηλείας την χρεώνω αποκλειστικά στους συνδικαλιστικούς φορείς των ασφαλιστικών εταιριών. Είναι αδιανόητο γιατί δεν φρόντισαν τα προηγούμενα χρόνια  να πιέσουν την πολιτεία για την δημιουργία ενός υγιούς επικουρικού κεφαλαίου ζωής και ενός αποτελεσματικού εποπτικού μηχανισμού μεταφοράς χαρτοφυλακίων για την θεσμικά αναίμακτη αντιμετώπιση των προβλημάτων των ασφαλισμένων, σε περίπτωση κλεισίματος των ασφαλιστικών εταιριών ζωής. Αυτό συμβαίνει στις ΗΠΑ και στις προηγμένες ασφαλιστικά  χώρες, όπως εξάλλου συνέβη και στην Σουηδία μετά το κλείσιμο της θυγατρικής της ασπίδας, αφού οι ασφαλισμένοι μεταφέρθηκαν σχεδόν αυτόματα σε άλλες ασφαλιστικές εταιρίες μέσω θεσμικών αποφάσεων. Εδώ θα τολμήσω να αναφερθώ και σε αυτούς τους ασφαλισμένους που λόγω των διαρκών αφαιμάξεων του εισοδήματός τους, αδυνατούν ή καθυστερούν να εξοφλήσουν έγκαιρα τα ασφάλιστρα υγείας τους Οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρίες πλέον βρίσκουν την ευκαιρία να καταργήσουν πελάτες, καλύψεις ή προγράμματα που έφερναν ζημιογόνο αποτέλεσμα στο χαρτοφυλάκιο τους, παραβλέποντας την ιδιαιτερότητα της οικονομικής κατάστασης, δείχνοντας την αντικοινωνική τους συμπεριφορά και την έλλειψη αλληλεγγύης στους έλληνες πολίτες .
Η συμπεριφορά αυτή που απαξιώνει τον κοινωνικό ρόλο της ιδιωτικής ασφάλισης σε συνδυασμό με όσα αφέθηκαν να συμβούν τα τελευταία πέντε χρόνια, δυστυχώς θα αποτυπωθεί στην συνείδηση των καταναλωτών.  Οι παλαιοί ασφαλισμένοι και οι οικογένειες τους θα χάσουν εντελώς την εμπιστοσύνη τους στον επικουρικό ή και ακόμη στον κύριο ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η ιδιωτική ασφάλιση στο μέλλον στις συντάξεις και στη υγεία και θα εκδικηθούν γυρίζοντας την πλάτη στους απερίσκεπτους ασφαλιστές που δεν φρόντισαν γι αυτό.
Θα μου πείτε υπάρχει εμπιστοσύνη στα κοινωνικά ταμεία ασφάλισης μετά από αυτά που συμβαίνουν με τις συντάξεις αυτών και μόνον που έντιμα πλήρωναν τις εισφορές τους επί χρόνια και τώρα βλέπουν να μειώνεται το εισόδημά τους ή να μην μπορούν να προμηθευτούν φάρμακα ώστε να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα υγείας τους?   
Γιατί όχι όταν μάλιστα γίνεται και αβάντα από τους διεθνείς δανειστές μας, εις βάρος των κοινωνικών κατακτήσεων της χώρας μας, προκειμένου να χαθεί η εμπιστοσύνη στην κρατική μέριμνα και να στραφούμε στον ιδιωτικό τομέα και στην ιδιωτική ασφάλιση?. Σε ποιον όμως ιδιωτικό τομέα να στραφούν οι ασφαλισμένοι όταν αυτός νοσεί εξίσου σοβαρά με τον κρατικό ή και περισσότερο? Όταν τα παράπονα των καταναλωτών αυξάνονται και δεν μειώνονται? Όταν πετιούνται στην κυριολεξία έξω ασφαλισμένοι που χρόνια στήριζαν τον θεσμό επειδή καθυστέρησαν 30-40 ημέρες να καταβάλουν τα ασφάλιστρα? Όταν ακόμα δεν έχει βρεθεί λύση για τις χιλιάδες ασφαλισμένους της ασπίδας και μάλιστα γι αυτούς που έχουν προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να ασφαλιστούν και πάλι ή χρωστούν ακόμη τα νοσήλια τους στα νοσοκομεία που νοσηλεύτηκαν?
Έρρωσθε και ας δυστυχείτε λοιπόν διαμεσολαβητές μου δηλ να είσθε όλοι δυνατοί και υγιείς μην ελπίζοντας σε τίποτε! Διότι δυνατοί και έστω προσωρινά δυστυχείς, θα μπορείτε να αντιμετωπίσετε με θάρρος την έλλειψη  ανθρωπιάς, συμπαράστασης και συμπόνιας των ισχυρότερων. Έτσι θα είστε σε θέση να προστατεύσετε την δημοκρατία μας και τα δικαιώματα μας, που δοκιμάζονται μαζί με όλες τις κοινωνικές μας κατακτήσεις από την πολιτική της Ευρώπης των αγορών, προδίδοντας τα αρχικά οράματα των εμπνευστών της ουτοπίας της Ευρώπης των λαών.

*) Ο κ. Γιώργος Νικολάκος είναι μέλος του ΔΣ του ΣΕΜΑ και διευθύνων σύμβουλος της Fasmagroup

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Next Deal, τεύχος 278  που κυκλοφορεί στα περίπτερα όλης της χώρας