Στις 9 Ιουνίου 1934, ένας γκρινιάρης πάπιος με ναυτικό καπέλο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Wise Little Hen (Η σοφή μικρή κοτούλα). Ο Donald Duck (Ντόναλντ Ντακ) έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες του 20ού αιώνα και, σε πολλές χώρες, ακόμη πιο αγαπητός από τον ίδιο τον Mickey Mouse (Μίκυ Μάους).
Σε αντίθεση με τον πάντοτε αισιόδοξο και σχεδόν αλάνθαστο Μίκυ, ο Ντόναλντ ήταν ένας ήρωας γεμάτος αδυναμίες. Θύμωνε εύκολα, γκρίνιαζε, αποτύγχανε συχνά και σπάνια κατάφερνε να συγκρατήσει τα νεύρα του. Ίσως γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο. Ήταν πιο κοντά στον καθημερινό άνθρωπο από κάθε άλλο ήρωα της Disney.
Η πρώτη του ιστορία ήταν απλή. Στη «Σοφή Μικρή Κοτούλα» ο Ντόναλντ προσποιείται τον άρρωστο για να αποφύγει τη δουλειά στο χωράφι. Όταν όμως έρχεται η ώρα της ανταμοιβής, μένει έξω από το γεύμα. Ένα τυπικό ηθικό δίδαγμα της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης: όποιος δεν συμμετέχει στον κόπο, δεν συμμετέχει και στον καρπό.
Ο Ντόναλντ, όμως, δεν έμεινε για πολύ ένας απλός χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Disney συνεργάστηκε στενά με την αμερικανική κυβέρνηση και ο δημοφιλής πάπιος επιστρατεύθηκε στην υπηρεσία της πολεμικής προσπάθειας. Πρωταγωνίστησε σε εκπαιδευτικές και προπαγανδιστικές ταινίες, ενθάρρυνε την αγορά πολεμικών ομολόγων, την πληρωμή φόρων και τη στήριξη του στρατού. Στο βραβευμένο με Όσκαρ φιλμ Der Fuehrer's Face (Το πρόσωπο του Φύρερ, 1943) εμφανίζεται να ζει σε μια εφιαλτική ναζιστική κοινωνία, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές αντιφασιστικές παραγωγές της εποχής.
Ωστόσο, η πιο ενδιαφέρουσα περιπέτεια του Ντόναλντ δεν συνέβη στην οθόνη αλλά στις σελίδες ενός βιβλίου.
Το 1971 ο Χιλιανός συγγραφέας και δοκιμιογράφος Ariel Dorfman και ο Βέλγος κοινωνιολόγος Armand Mattelart δημοσίευσαν το βιβλίο How to Read Donald Duck, που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα έργα πολιτισμικής κριτικής του 20ού αιώνα.
Οι δύο συγγραφείς υποστήριξαν ότι ο κόσμος της Disney δεν ήταν καθόλου ουδέτερος. Πίσω από τις περιπέτειες του Ντόναλντ, του Σκρουτζ και των ανιψιών τους διέκριναν μια συγκεκριμένη ιδεολογία: έναν κόσμο χωρίς γονείς και πραγματικές οικογένειες, χωρίς κοινωνικές συγκρούσεις και χωρίς πολιτική, όπου ο πλούτος παρουσιάζεται ως φυσική κατάσταση και οι κοινωνικές ανισότητες ως κάτι αυτονόητο.
Ενενήντα δύο χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή του, ο Ντόναλντ Ντακ εξακολουθεί να προκαλεί δύο διαφορετικά χαμόγελα. Το πρώτο είναι εκείνο του παιδιού που γελά με τις γκάφες και τα ξεσπάσματά του. Το δεύτερο είναι το χαμόγελο του αναγνώστη που αναρωτιέται αν οι ιστορίες που αγαπάμε είναι ποτέ πραγματικά αθώες.
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ήρωα που ξεκίνησε ως ένας τεμπέλης πάπιος σε ένα χωράφι με καλαμπόκια: ότι κατάφερε να γίνει ταυτόχρονα σύμβολο της παιδικής ηλικίας και αντικείμενο μιας παγκόσμιας συζήτησης για τη δύναμη της εικόνας, της αφήγησης και της πολιτιστικής επιρροής.
Ο Ντόναλντ Ντακ έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της παγκόσμιας λαϊκής κουλτούρας. Από το 1934 μέχρι σήμερα, ο ευέξαπτος πάπιος της Disney συντρόφευσε γενιές παιδιών, αλλά ταυτόχρονα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας ευρύτερης συζήτησης για την πολιτιστική επιρροή, την ιδεολογία και τη δύναμη της μαζικής ψυχαγωγίας.
Ο Ντόναλντ Ντακ στην πρώτη του εμφάνιση στην ταινία The Wise Little Hen (Η σοφή μικρή κοτούλα), στις 9 Ιουνίου 1934. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε αρχικά ως δευτεραγωνιστής, όμως η εκρηκτική προσωπικότητα και το ιδιαίτερο χιούμορ του τον μετέτρεψαν γρήγορα σε έναν από τους δημοφιλέστερους ήρωες της Disney.
Το βιβλίο How to Read Donald Duck (1971) των Ariel Dorfman και Armand Mattelart. Ένα από τα σημαντικότερα έργα πολιτισμικής κριτικής του 20ού αιώνα, που αμφισβήτησε την υποτιθέμενη «αθωότητα» του κόσμου της Disney και άνοιξε μια διεθνή συζήτηση για τη σχέση μαζικής κουλτούρας και ιδεολογίας.
