Στις 11 Φεβρουαρίου 2026, κατά τη συνεδρίαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αποφασίστηκε η κατάταξη στο αγιολόγιο της Εκκλησίας δύο οσιακών μορφών του Αγίου Όρους.

Πρόκειται για τον ιερομόναχο Τύχωνα, που έζησε στη σκήτη της Καψάλας, και τον μοναχό Γεώργιο, ευρύτερα γνωστό ως Χατζη-Γεώργη.

Ποιος ήταν ο Τύχων

Ο ιερομόναχος Τύχων υπήρξε μορφή της σύγχρονης αγιορείτικης ασκητικής παράδοσης. Ρωσικής καταγωγής, έζησε για δεκαετίες στην Καψάλα του Αγίου Όρους, σε ένα απλό κελί, με αυστηρό ασκητικό τρόπο ζωής, αφιερωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως πνευματικός πατέρας του Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ο ίδιος ο Παΐσιος μιλούσε για τον Τύχωνα με βαθύ σεβασμό, τονίζοντας την αφάνεια και τον εσωτερικό του πλούτο. Ο νεαρός τότε μοναχός Αρσένιος (ο μετέπειτα Παΐσιος) έζησε κοντά του και διαμορφώθηκε πνευματικά από την καθοδήγησή του.

Μετά την κοίμηση του Τύχωνα, το 1968, ο Παΐσιος παρέμεινε για ένα διάστημα στο κελί του στην Καψάλα. Ο Τύχων δεν άφησε συγγράμματα· η μνήμη του διασώθηκε μέσα από τις διηγήσεις όσων τον γνώρισαν.

Εμβληματική μορφή ο Χατζη-Γεώργης

Ο μοναχός Γεώργιος, γνωστός ως Χατζη-Γεώργης, καταγόταν από την Καππαδοκία και υπήρξε επίσης εμβληματική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Έζησε στη σκήτη της Καψάλας και συνδέθηκε με το ρεύμα των Ρώσων και σλαβόφωνων ασκητών που εγκαταστάθηκαν στον Άθω.

Το προσωνύμιο «Χατζη-» προέρχεται από το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, όσοι προσκυνούν τον Πανάγιο Τάφο λαμβάνουν τιμητικά αυτόν τον τίτλο. Εκοιμήθη στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας πίσω του τη φήμη ενός ασκητή με βαθιά πίστη και πνευματική ακτινοβολία.