Άλλοι μάζεψαν ψήφους κι άλλοι μάζευαν καρπούς, τούτες τις ημέρες του Οκτωβρίου που κλείνει ο ετήσιος κύκλος της παραγωγής με τα δέντρα στα ημιορεινά να ξεφορτώνονται την προκοπή τους και να ετοιμάζονται να πέσουν στον ύπνο του χειμώνα και να ονειρευτούν άλλες εποχές που η γονιμότητα δεν απειλούνταν από κανένα φυσικό φαινόμενο.

Υπήρχαν τέτοιες εποχές; Φυσικά και υπήρχαν μέχρι τότε που ο άνθρωπος ήταν φιλιωμένος με τη φύση, δεν ήταν αντίπαλός της και κυρίως σέβονταν ότι του πρόσφερε. Δεν είχε τις σημερινές απαιτήσεις για μεγάλη παραγωγή, υποβοηθούμενη με διάφορους τρόπους που την εξαναγκάζει έτσι να βγει έξω από τα όριά της, να δαπανήσει δυνάμεις που είχε σε εφεδρεία και να την υποχρεώνει να ακολουθεί ένα φαύλο κύκλο απαιτήσεων με στόχο την μεγαλύτερη απόδοση μέχρι να φτάσει η στιγμή της ολοκληρωτικής κατάρρευσή της. Κάπως έτσι είναι τα αποτελέσματα της ασύδοτης βιομηχανικής καλλιέργειας, γιατί σε αυτό το τρομακτικό φαινόμενο υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις που με την βοήθεια της επιστήμης και την ηθική στάση βεβαίως απέναντι στη φύση μπορούν να συμβούν θαύματα.

Το πατρογονικό χωράφι που έχει ο Φώτης Καραγιάννης στο ρέμα κοντά στο χωριό Αμάραντος της Καρδίτσας δεν είχε ποτέ τέτοια ζητήματα, ότι έγινε σε αυτό τις γενιές πριν απ’ αυτόν και όσο επιχείρησε ο ίδιος ήταν μέσα στον κύκλο της παράδοσης, της στάσης δηλαδή των ανθρώπων που ήταν ικανοποιημένοι με την όποια παραγωγή τους έδινε η φύση ανεξάρτητα του κόπου που αφιέρωναν. Δεν ήταν μοιρολατρεία, έτσι ήταν μαθημένοι να αποδέχονται τα φαινόμενα (πλημμύρες, παγωνιές, καύσωνες που την επηρέαζαν) και βεβαίως επειδή από αυτή την παραγωγή θα ζούσαν, προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να καλύψουν τις απώλειες γιατί αλλιώς θα πεινούσαν. Τέτοιο ζήτημα σήμερα δεν υπάρχει, η αγορά κανέναν που έχει να πληρώσει δεν αφήνει να πεινάσει και σε αυτή την αντίληψη λειτουργεί. Για τους άλλους αδιαφορεί και η επιβίωσή τους αδιαφορεί και επαφίεται πλέον στις φιλανθρωπικές διαθέσεις της κοινωνίας και της Πολιτείας.

Στο χωράφι αυτό ο Φώτης δεν το καλλιεργεί το έχει για δέντρα και δύσκολα πηγαίνει γιατί ο Ιανός που χτύπησε πριν από τρία χρόνια την περιοχή κατέστρεψε τους αγροτικούς δρόμους και δύσκολα μπορεί να πάει συμβατικό αυτοκίνητο μιας και ακόμη δεν διορθώθηκαν. Αυτός καταφέρνει όμως και πηγαίνει να περιποιείται τα δέντρα του αλλά παρατηρεί πως τα τελευταία χρόνια κάτι τα εμποδίζει να αναπτυχθούν. Ειδικά τις καστανιές που δεν λένε να συνέλθουν από την ασθένεια που τις προσέβαλε πριν από δυο – τρεις δεκαετίες και ξεράθηκαν οι περισσότερες. Φύτεψε καινούργιες που μεγάλωσε ο ίδιος αλλά ούτε αυτές δεν πρόκοψαν. Φύτεψε και καρυδιές, τις βλέπει να μεγαλώνουν αργά και μέσα στην μιζέρια. Τι φταίει, δεν μπορεί να εξηγήσει. Το κλίμα έχει αλλάξει, δεν ήταν αυτό που επικρατούσε πριν από πενήντα τόσα χρόνια και ίσως εκεί να βρίσκεται η αιτία των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα δέντρα όχι μόνο στον Αμάραντο αλλά σε όλη τη χώρα.

Φέτος τα μόνα δέντρα που του έδωσαν λίγο καρπό και χαρά ήταν οι κυδωνιές, τα μάζεψε προχθές και μοίρασε και στους συγχωριανούς του να φτιάξουν γλυκό οι γυναίκες. Και οι ροδιές του είχαν αρκετό καρπό αλλά από τις τελευταίες βροχές τα ρόδια άρχισαν να σκάνε πριν ακόμη ωριμάσουν. Λίγα μάζεψε, ίσια – ίσια για το καλό και τα κρέμασε στο ταβάνι να ομορφαίνουν το σπίτι. Του χρόνου ελπίζει πως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, θα συνέλθουν τα δέντρα και θα καρπίσουν κανονικά. Ο Φώτης δεν χάνει την ελπίδα του καθώς πιστεύει ακόμη στη Φύση με τον τρόπο που του έμαθαν οι γονείς του.