Τα Σεπόλια που μένω είναι από τα πιο ίσια μέρη της Αθήνας, μια γούβα στην αλήθεια και όπως λένε αν συμβεί ένα φαινόμενο σαν αυτό της Θεσσαλίας θα ανέβουμε στην ταράτσα να μην πνιγούμε. Δεν θέλω να σπέρνω φόβους αλλά έτσι έχουν τα πράγματα και η ανάμνηση μιας μεγάλης πλημμύρας πριν από 60 χρόνια είναι ακόμα θέμα συζήτησης.

Εξαιτίας λοιπόν της θέσης που βρίσκονται τα Σεπόλια, σε πολλά σημεία δεν βλέπουμε κανένα ορίζοντα στο υπόλοιπο λεκανοπέδιο κι έτσι δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν έρχονται σύννεφα και από που. Μόνο όταν πέσουν ψιχάλες καταλαβαίνουμε ότι βρέχει και σαν πλημμυρήσουν οι δρόμοι νιώθουμε πως είναι νεροποντή. Ούτε άλλα φαινόμενα, όπως αστραπές βλέπουμε, μόνο από τα μπουμπουνητά καταλαβαίνουμε πως κάπου πέφτουν αστροπελέκια κι έτσι νιώθουμε μισό φόβο απέναντί σε ότι συμβαίνει αλλού. Ακόμα και τον ήλιο και το φεγγάρι τα βλέπουμε όταν μεσουρανούν.

Σε αντίθεση όμως με μας στα Σεπόλια, αυτοί που μένουν σε ψηλότερα σημεία της πόλης, ειδικά στις υπώρειες των βουνών βλέπουν τα πάντα, Όπως ο φίλος φωτογράφος Γιώργος Καφαντάρης που από την Ηλιούπολη προχθές το βράδυ είχε το κουράγιο, την υπομονή και την ετοιμότητα να φωτογραφίσει τις αμέτρητες αστραπές στον ουρανό της Αττικής.

Αν και συνηθισμένος με αυτά τα φαινόμενα καθώς έχω μεγαλώσει στην ύπαιθρο ένιωσα δέος βλέποντας μια εξαιρετική σειρά φωτογραφιών (έργα τέχνης θα τις χαρακτήριζα) αλλά παράλληλα μου βγήκαν όλοι οι παλιοί φόβοι. Φόβοι που είχαν να κάνουν με την ύπαιθρο πάλι που ήμασταν εντελώς εκτεθειμένοι στα καμώματα του καιρού και μέσα μας φώλιαζε, όπως ακριβώς και του πρωτόγονου ανθρώπου ο τρόμος απέναντι στις αστραπές και σε κάθε τι που είχε να κάνει με τον καιρό. Κάθε αστραπή ήταν το φιτίλι να καεί όλος ο κόσμος γύρω μας ή να βουλιάξουμε από το νερό που θα ακολουθούσε. Το απόκοσμο φως της ήταν πάντα ένα σημάδι κακού και οι βροντές έμοιαζαν να ξεθεμελιώνουν τον τόπο.

Κάτι τέτοιο θα ένιωθα κι εγώ χθες με τις τόσες αστραπές πάνω από την Αττική και ακόμη, η εντύπωση ότι μπορεί να ήμουν κάπου ασφαλής, δεν θα μετρίαζε τον φόβο. Ένα τέτοιας κλίμακας φαινόμενο της φύσης έρχεται να υπενθυμίσει πόσο αδύναμος είναι ο άνθρωπος απέναντί της και πόσο όσα αυτά που νομίζει ότι του παρέχουν μια ασφάλεια δεν μετράνε τίποτα μπροστά στην σπηλιά μέσα στη γη που ήταν το πρώτο καταφύγιό του κι αυτές τις ώρες κάτι τέτοιο αναζητεί, την αγκαλιά της που είναι η μόνη που μπορεί να τον γαληνέψει…