Κάθε τέσσερα χρόνια οι δημότες σε όλη την χώρα καλούνται να επιλέξουν με την ψήφο τους τους εκείνους κι εκείνες που διοικήσουν πόλεις, χωριά και περιφέρειες. Καθώς δε το κύριο χαρακτηριστικό των αυτοδιοικητικών εκλογών στην Ελλάδα είναι η απόδοση που έχουν οι ποικίλες συγγένειες και οι διαπλεκόμενες, με την καλή και την κακή έννοια σχέσεις, συνήθως εκλέγονται όσοι έχουν μεγάλα σόγια ή καλό και πολυσυλλεκτικό δίκτυο συναλλαγών.

Οι δημότες από την πλευρά τους, επαναπαύονται με τις υποσχέσεις των υποψηφίων και για μια τετραετία ζουν περιμένοντας πότε θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος να ξεσπάσουν, οπότε αναλόγως κινούνται και δεν είναι λίγες οι φορές που αλλάζουν και στρατόπεδο περιμένοντας το ανέφικτο.

Είναι μια παθογένεια αυτή και μάλιστα επιδεινούμενη καθώς η αποδιοργάνωση της ελληνικής κοινωνίας έχει αφήσει στην άκρη παραδόσεις και συνήθειες που προέρχονταν από τον κοινοτισμό στην ύπαιθρο και τη γειτονία στις πόλεις και κάθε τι που αφορά τον δημόσιο χώρο έχει αφεθεί στις υπηρεσίες. Με λίγα λόγια, οι δημότες σε όλη τη χώρα έχουν αδρανοποιηθεί και η εντύπωση που επικρατεί είναι ότι τίποτα έξω από την πόρτα του σπιτιού τους δεν τους ενδιαφέρει.

Γι’ αυτό και όταν γίνεται κάτι έξω από την κρατούσα αντίληψη ξεχωρίζει και γίνεται θέμα στη γειτονιά, μπορεί και παραπέρα αν τύχει μιας προσοχής από τα πανταχού παρόντα social media. Όπως έγινε προχθές στην οδό Ιωαννίνων, στα Σεπόλια κοντά στο σταθμό του Μετρό όπου ένα ζευγάρι ηλικιωμένων από τη γειτονιά ήρθε με μια κουλούρα σύρμα και ένα κοπτικό με στόχο να περιορίσει την ανάπτυξη μιας πικροδάφνης που είχε κλείσει το πεζοδρόμιο μπροστά από ένα παλιό, παρατημένο σπίτι.

Σε αυτό το σημείο του πεζοδρομίου, όπως έμαθα, είχε φυτευτεί κάποτε μια πικροδάφνη η οποία μεγάλωσε και κάποια μέρα έσπασε. Τα συνεργεία του Δήμου απομάκρυναν το κορμό της αλλά οι ρίζες αυτού του ιδιαίτερα ανθεκτικού φυτού δεν έπαψαν να βγάζουν βλαστάρια αλλά δεν ήρθε κανένας πλέον να τα φροντίσει ώστε κάποιο απ’ αυτά να πάρει ύψος και απλώσει κλαριά. Έτσι γέμισαν το πεζοδρόμιο και εμπόδιζαν την κυκλοφορία πάνω σε αυτό. Αυτό πήγε να φτιάξει το ζευγάρι των ηλικιωμένων αλλά η έλλειψη πείρας και δυνάμεων δεν έφερε το ποθητό αποτέλεσμα.

Το γεγονός έγινε αντιληπτό από τους περαστικούς και αρκετοί σταματούσαν να πουν άλλοι τα καλά τους λόγια κι άλλοι έκαναν παρατηρήσεις ως προς τις ενέργειες δίνοντας μάλιστα συμβουλές για το πως θα σφίξει ο αδύναμος συνταξιούχος το σύρμα στα κλαριά. Όλοι δε επαινούσαν την πρωτοβουλία του ζευγαριού και παράλληλα σχολίαζαν την αδράνεια των υπηρεσιών του Δήμου που τόσο καιρό έβλεπαν την πικροδάφνη να κλείνει το πεζοδρόμιο και δεν έκαναν τίποτα. Με την ευκαιρία μάλιστα έκαναν και μια καταγραφή άλλων ανάλογων περιπτώσεων στη γειτονιά και σε άλλα σημεία της πόλης που θέλουν τέτοια περιποίηση. Στο τέλος όλοι καμάρωσαν μια πικροδάφνη με κακοδεμένα τα κλαριά αλλά το πεζοδρόμιο συνέχισε να είναι αδιάβατο και με την άνοιξη που θα φουντώσουν πάλι τα κλαριά που αψηφούν το σύρμα και δεν τους αρέσουν οι ήπιες τακτοποιήσεις θα το κλείσουν πάλι…