Όσοι περπατάμε στο κέντρο της πόλης βλέπουμε τόσα πράγματα από τα οποία ελάχιστα καταγράφουμε καθώς η διαρκής επανάληψή τους δεν προκαλεί πλέον κανένα ενδιαφέρον. Κάποια απρόοπτα μόνο μπορούν πια να ταράξουν την αδιαφορία που προκαλεί όλη η πόλη η οποία μοιάζει να ζει μέσα σε μια θλίψη και μια απελπισία και γι’ αυτό οι περισσότεροι που κυκλοφορούν, ούτε το κεφάλι δεν σηκώνουν από το πεζοδρόμιο, ούτε τα μάτια αφήνουν να πλανηθούν σε κάτι που θα τους χαρίσει έστω και στιγμιαία ένα χαμόγελο.

Ποιος και με ποιο τρόπο μπορεί να ανατρέψει αυτή τη νοσηρή κατάσταση δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν είναι χρέος του Δήμου (δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς γιατί θα αρχίσουμε να μιλάμε για όλη την Ελλάδα) να κάνει κάτι ώστε να επανέλθει το χαμόγελο στα πρόσωπά μας ή άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής. Προσπαθεί η διαφήμιση να κάνει κάτι, προς όφελος των διαφημιζόμενων αγαθών και τάσεων αλλά κατά τη γνώμη μου νομίζω αυτό που καταφέρνει είναι να δημιουργεί κραυγαλέες αντιθέσεις με την αληθινή ζωή. Τούτο δε είναι η χαρά ορισμένων φωτογράφων που μας χαρίζουν μοναδικές όψεις της ζωής στην πόλη και συμβάλλουν έτσι στην καταγραφή της ιστορίας της με λεπτή άλλοτε και συχνά με σκληρή ειρωνεία ως προς το πραγματικό που βιώνουμε και το φαντασιακό που επιθυμούμε.

Έτσι είναι βαρετό πια να βλέπουμε κάθε μέρα και παντού ανθρώπους να κάνουν επαιτεία -δεν μπορούμε πια να καταλάβουμε αν πράγματι πίσω από το άπλωμα του χεριού κρύβεται μια ανάγκη ή αυτό γίνεται από σύστημα. Ντόπιοι και αλλοδαποί επαίτες κατακλύζουν όχι μόνο την Ομόνοια αλλά όλο το λεγόμενο ιστορικό κέντρο και εφευρίσκουν δεκάδες τρόπους να προκαλέσουν το ενδιαφέρον. Είναι τόσο πολλοί όμως που έπαψαν να αποτελούν τη διαφορά μέσα στο πλήθος όπως εξάλλου και οι εξαρτημένοι ή άνθρωποι που σβήνουν στα στενά της πόλης. Κανένας δεν τους δίνει πια σημασία και τούτο προκαλεί και την δυσαρέσκειά τους και πολλές φορές την άκομψη συμπεριφορά τους όταν βλέπουν πως η «βόλτα» δεν αποδίδει τίποτα και ότι κάθε μέρα που περνάει οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να τους δουν με λίγη συμπάθεια και να τους βοηθήσουν λιγοστεύουν.

Όσοι περπατάμε στην πόλη τα βλέπουμε καθημερινά αυτά τα πράγματα και μας ξαφνιάζουν πια τα πιο απλά που θα μπορούσαν να συμβούν. Όπως για παράδειγμα η ηλιοθεραπεία που έκανε χθες στην Ομόνοια ένας άνθρωπος που ήρθε από κάποια βόρεια πατρίδα να επισκεφτεί τη χώρα μας και δεν έχασε την ευκαιρία να γυμνωθεί ,όσο του επέτρεπε φυσικά η αξιοπρέπειά του και να απολαύσει τον ήλιο δίπλα στο ασθμαίνων σιντριβάνι. Η άνεσή του ήταν εντυπωσιακή και η εικόνα του πολύ διαφορετική απ’ όσες βλέπουμε καθημερινά σε αυτό το σημείο της πόλης που άλλοτε, όπως είπε και μια πολιτική αστέρας του δικαιωματισμού, κάποιοι αλλοδαποί δεν είχαν τι να κάνουν και «λιάζονταν» μέχρι να μας αποχαιρετήσουν και φύγουν για άλλους τόπους και πολιτισμούς.

Όχι, ο συμπαθής αυτός άνθρωπος απόλαυσε με την ψυχή του χθες στην Ομόνοια κάτι που εμείς πάψαμε να εκτιμάμε. Τον ήλιο και την διάθεση που επιφέρει στο σώμα. Τον ήλιο που δεν προλαβαίνουμε καν να χαρούμε και ο οποίος, κακά τα ψέματα δεν θέλει και πληρωμή. Πέρα απ’ αυτό ο φίλος αυτός της Ελλάδας μας έδειξε κι έναν άλλο τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα χωρίς να τρέχουμε πίσω απ’ αυτά. Την ανάσα της ελευθερίας που στερούμαστε και είναι στο χέρι μας να την διεκδικήσουμε πάλι γιατί χωρίς αυτή, θα χαθούμε στο πλήθος.