Η κυρία Αχτσιόγλου σε μια πρόσφατη συζήτηση, είχε την θέση πως «δεν υπάρχει αρκετό εισόδημα, ώστε να καλύψει ο Έλληνας το σπίτι του για φυσικές καταστροφές».

Αυτή πρέπει να είναι η πιο παλιά αντίρρηση που υπάρχει και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να συγχαρώ τον κύριο Γεωργακόπουλο που απάντησε στην κυρία Αχτσιόγλου, ως εξής:

«… άκουσα για το εισόδημα, είπε η κυρία Αχτσιόγλου, πως δεν έχει ο κόσμος εισόδημα, δεν έχει εισόδημα για τα ασφάλιστρα του σπιτιού τους, χωρίς το οποίο δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους, της οικογενείας τους, χωρίς την οποία, δεν μπορούν επίσης να φανταστούν τη ζωή τους…έχουμε από το κόσμο που δεν έχει λεφτά 25 δις. σε τυχερά παιχνίδια, έλεος, είναι πραγματικά αστεία, αυτή η επίκληση εξωτερικών εμποδίων…».

Δείτε το σχετικό βίντεο στο 3:52

Η αντίρρηση «δεν έχω χρήματα», ολοκληρωμένη είναι « δεν έχω χρήματα για ασφάλεια», δηλαδή «δεν θα διαθέσω χρήματα για ασφάλεια και θα τα διαθέσω κάπου αλλού». Το αλλού δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι για καλύτερα βαφτίσια, σε μια αγορά, σε οτιδήποτε, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει πως αν εστιάσουμε την απάντηση μας στο τμήμα της αντίρρησης «χρήματα» θα προτείνουμε κάτι με λιγότερα χρήματα, σε περισσότερες δόσεις, με λιγότερες καλύψεις κτλ. Στην πραγματικότητα όμως δεν μπορούμε να επέμβουμε σε αυτό, διότι θα ξοδέψει όπως θέλει τα χρήματα του/της.

Για να χειριστούμε την αντίρρηση θα πρέπει να εστιάσουμε στο γεγονός ότι δεν θέλει να ξοδέψει χρήματα για ασφάλεια. Διότι δεν γνωρίζει την ουσία της και το πόσο σημαντική είναι για την προστασία του/της.

Αν όμως δίνει χρήματα για να έχει πόρτα, τότε μπορεί να καταλάβει, αν δίνει χρήματα για κάγκελα στη βεράντα, μπορεί να καταλάβει και το ίδιο συμβαίνει αν έχει αγοράσει συναγερμό, αν χρησιμοποιεί ζώνη στο αυτοκίνητο, αν επιθυμεί να έχει αυτοκίνητο με ψηφιακή τεχνολογία που του εξασφαλίζει ασφαλέστερο ταξίδι, ή αυτοκίνητο με αισθητήρες, τότε πάλι μπορεί να καταλάβει.

Αρκεί να του εξηγήσουμε. Να εξηγήσουμε πως όπως τα κάγκελα στη βεράντα είναι απαραίτητα, η ασφάλεια σπιτιού είναι απαραίτητη, διότι το να έχεις κλειδί σπιτιού χωρίς σπίτι, είναι κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί σε όλους και έχει συμβεί σε πολλούς. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί ξαφνικά και σε λίγες στιγμές.

Να του εξηγήσουμε πως είναι κρίμα για 200€, να μείνει με ένα κλειδί, χωρίς να υπάρχει πόρτα για να την ανοίξει με αυτό. Όχι, δεν είναι τρομολαγνικό, είναι μια αλήθεια, την οποία επιλέγουμε να ξεχνάμε.

Ο πελάτης πρέπει να γνωρίζει το «ότι δεν έχω χρήματα για ασφάλεια», είναι μια επιλογή ζωής, όπου επιλέγει κάτι άλλο, από το να έχει ανοίξει μια πρόσβαση σε πολύ μεγάλα κεφάλαια, τα οποία θα του δοθούν για να αντιρροπίσουν μια ατυχία ή και μια δυστυχία.

Όσοι έχετε δει το πέρα από τη Αφρική, θα θυμάστε την Μέριλ Στριπ που όπως έλεγε από την αρχή έως το τέλος του έργου με μεγάλη νοσταλγία «κάποτε είχα μια φάρμα…», να απαντάει, όταν την ρώτησαν αν είχε ασφαλιστεί έναντι της μεγάλης φωτιάς που την κατέστρεψε ολοσχερώς « …όχι δεν ασφαλίστηκα, νόμιζα πως η ασφάλιση είναι για τους απαισιόδοξους…». Με αυτό το σκεπτικό τα έχασε όλα και τα έχασε για πάντα.

Άρα πως απαντάμε στη αντίρρηση δεν έχω χρήματα;

«Μπορεί να μην έχετε χρήματα για οτιδήποτε άλλο, αλλά για ασφάλεια πρέπει να έχετε χρήματα, γιατί ο άνθρωπος είναι ευτυχής μόνο όταν νιώθει ασφαλής. Μόνο αν δεν απειλείται, δεν τον κυνηγούν, δεν είναι τα όνειρα του συντρίμμια και μόνο όταν δεν τον κυνηγούν οι ενοχές. Γι’ αυτό το λόγο αγοράζει κανείς ασφάλεια για να είναι ασφαλής και να μπορεί να επιδιώξει οτιδήποτε θέλει να γίνει ή θέλει να φτιάξει…».