Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Nextdeal (Τεύχος 574) που κυκλοφορεί - Στήλη "Θέσεις"

Του Λάμπρου Καραγεώργου

Φουντώνει και πάλι η συζήτηση για τις προμήθειες των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών. Ακούγονται πολλά, εκδίδονται νομικές γνωματεύσεις από την πλευρά της διαμεσολάβησης, δημιουργείται ένα επιθετικό και συγκρουσιακό κλίμα και κάποιοι προσπαθούν να προσδώσουν στην υπόθεση ακόμη και ταξικά χαρακτηριστικά.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής είναι ένας επιχειρηματίας και, με οικονομικούς όρους, μπορεί να είναι πολύ μικρός ή πολύ μεγάλος. Ως εκ τούτου, «ταξικές διαφορές» ενυπάρχουν και εντός του ίδιου του κλάδου της διαμεσολάβησης.

Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί ταυτόχρονα και κέντρο κόστους και κέντρο ανάπτυξης για μία ασφαλιστική εταιρεία. Άλλοτε η έμφαση δίνεται στο κόστος και άλλοτε στην ανάπτυξη. Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει όταν μια ασφαλιστική επιλέγει να αυξήσει ένα χαρτοφυλάκιο, για παράδειγμα στον κλάδο Αυτοκινήτου κ.λπ.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής όμως, πρώτα απ’ όλα, είναι ο άνθρωπος που φέρνει την ιδέα της ασφάλισης σε κάθε σπίτι. Είναι εκείνος χωρίς τον οποίο «γρανάζι δεν γυρνά» στον χώρο της ασφάλισης, παρότι ορισμένοι θεωρούν ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη μόνο με τα «μηχανήματα» και όχι με τον άνθρωπο.

Επειδή όμως και οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές, ως επιχειρηματίες, γνωρίζουν καλά τόσο το κόστος όσο και την ανάπτυξη, δεν υπάρχει άλλος δρόμος –όπως και για τις ασφαλιστικές εταιρείες– από το να καθίσουν μαζί και αθόρυβα να βρουν το νέο σημείο ισορροπίας, ώστε να μην πληγούν συνολικά ο κλάδος και η ίδια η ιδέα της ασφάλισης. Μια εξέλιξη που θα είναι σε βάρος όλων.