Η πρώτη Ελληνική σημαία.

Για «της πατρίδος μου τη ΣΗΜΑΙΑ» διάβασα δύο εκδόσεις εφημερίδων, μία με «ΤΑ ΝΕΑ», Οκτ. 2020 και άλλη μία με τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» το 2017, με σπάνιες πληροφορίες, συμβολισμούς και χαρακτηριστικά. Την επιμέλεια για «ΤΑ ΝΕΑ» είχε η Ελένη Κεχαγιόγλου και για τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» ο κ. Ι. Κ. Μαζαράκης - Αινιάν με συλλογή του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Γεννημένος στην Άρτα και μεγαλωμένος στα παιδικά χρόνια στο Αγρίνιο, ένιωσα υπερηφάνεια και συγκίνηση όταν διάβασα για τη σημαία του οπλαρχηγού Γιάννη Σταθά (περιοχής Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας), πως θεωρείται η πρώτη ελληνική σημαία με ΛΕΥΚΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΕ ΚΥΑΝΟ ΦΟΝΤΟ που υψώθηκε το Σεπτέμβριο του 1807 και από το στόλο του που πραγματοποιούσε επιδρομές στο Βόρειο Αιγαίο, με ορμητήριο τη Σκιάθο.

Η σημαία κυμάτισε στη Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο όπου, όπως λένε, ο ηγούμενος Νήφων φέρεται «ότι όρκισε τους οπλαρχηγούς Θ. Κολοκοτρώνη, Α. Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γ. Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο - Στέφανο Δημητριάδη, τον Α. Καρατάσο, τον Λιόλιο Ξηρολειβαδίτη, τον Ν. Τσάμη και άλλους που αποτέλεσαν την άτυπη αρχή» (ΤΑ ΝΕΑ, Της Πατρίδος μου η Σημαία, Οκτ. 2020).

Η σημαία του Γιάννη Σταθά ήταν Επαναστατική, στη Δυτική Στερεά Ελλάδα και στην περιοχή Άνω Βάλτου, έδρα του αρματολικίου του Γερο-Δήμου Σταθά και αργότερα του γιου του, Γιάννη Σταθά. Το όνομά του έγινε δημοτικό τραγούδι: «Εγώ είμαι ο Γιάννης του Σταθά, γαμπρός του Μπουκουβάλα. Τράκο, λεβέντες, δώσετε, απίστους μη φοβάστε». Έγινε και όνομα χωριού, Σταθάς, στον Άνω Βάλτο (Δούνιστα). Οι Σταθάδες και τα παλικάρια τους Μπουκουβάλας, Αλ. Καρακίτσος, Κοντογιάννης έκαναν μεγάλη ζημιά στους Τούρκους και τον παππού του Αλή-Πασά που τους καταδίωξαν μέχρι το Τεπελένι. Διώχθηκαν επειδή πήραν μέρος στο Ορλωφικά (1769).

Ο Γιάννης Σταθάς όταν εγκατέλειψαν οι Ρώσοι το Αιγαίο έφτιαξε το στόλο των «Μαύρων Καραβιών» σε ένδειξη πένθους, 70 μελανόμορφα, τα οποία οργάνωναν επιδρομές εναντίον του τούρκικου στόλου στις Σποράδες και τη Μικρά Ασία. Η
σημαία του Γιάννη Σταθά (1758-1812) θεωρείται ο πρόγονος της ελληνικής σημαίας ως προς το σχήμα και το συνδυασμό χρωμάτων. Το λευκό χρώμα συμβολίζει την αγνότητα του σκοπού των Ελλήνων που ήταν η ανεξαρτησία, ενώ το κυανό τον ελληνικό ουρανό.

Στην ιστορία του Ελληνικού Στρατού έκδοση ΓΕΣ, αναφέρεται ότι «με την επιλογή του κυανού, του χρώματος του ουρανού, υποδηλώνεται η θεότητα του αγώνα, αφού ο Θεός ενέπνευσε στο Έθνος τη μεγαλουργή ιδέα, παρότι αδύνατο και άοπλο, να αναλάβει και να φέρει σε αίσιο πέρας τον άνισο εκείνον αγώνα». Με το λευκό υποδηλώνεται ο καθαρός, άμωμος και αγνός σκοπός των Ελλήνων, που μοναδική τους επιδίωξη ήταν η απελευθέρωση, η ανεξαρτησία του Έθνους και η απαλλαγή από την πολύχρονη σκληρή τυραννία.

Η σημαία ως σύμβολο ιερό θεωρείται από τους περισσότερους σχετικούς κανονισμούς και νομοθεσίες πως συμπυκνώνει, σε ένα ιστίο, την ιστορία, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ενότητας πατρίδα.

Οι Σπαχήδες της Ηπείρου είναι οι πρώτοι που παρουσιάζονται με σημαίες στα χρόνια της σκλαβιάς. Με νόμο του 1978 καθορίζεται τι ισχύει για την εθνική μας σημαία. Δυστυχώς «στη δίνη της αποχουντοποίησης της εποχής», όπως έγραψε ο Ι. Κ. Μαζαράκης, καταργήθηκαν διατάξεις 1967-1973 αλλά και ο νόμος 48/75 και τα σχετικά με την εθνική σημαία όπως καθιερώθηκαν στην Α’ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου και σεβάστηκαν όλες οι επόμενες συνελεύσεις επί Καποδίστρια, Όθωνος, Γεωργίου και όλων των μετέπειτα επί Βασιλείας ή Δημοκρατίας ώς τις μέρες μας.

Αυτή την ελληνική σημαία κάτω από την οποία έγινε το έπος του 1940 στην Πίνδο και αλβανικά μέρη, τίμησε και ο πατέρας μου Γεώργιος Ε. Σπύρου, που έχασε την ακοή του από όλμους και πονούσαν τα πόδια του ώς τα 99 του χρόνια. Εκεί σκοτώθηκε ο αδερφός της μάνας μου Βασ. Κ. Τριάντου από Ανεμορράχη Άρτας και πολλά Ελληνόπουλα από Άρτα και όλη την Ελλάδα.

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 186, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):