Με τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τον περιορισμό της πανδημίας τα οποία άλλοι τηρούν ευλαβικά και προσέχουν εαυτούς και αλλήλους κι άλλοι τα αμφισβητούν και κινούνται ως δημόσιοι κίνδυνοι και βάζουν σε μπελάδες εκείνους που θέλουν, όταν περάσει το κακό και μετρηθούμε να είμαστε όλοι παρόντες, κοντεύουμε να ξεχάσουμε ακόμη και τα μνημόσυνα ατόμων αγαπημένων αλλά και επετείων που άλλες φορές θα μας συγκινούσαν…

Έτσι πέρασε ανυποψίαστα για τον πολύ κόσμο αλλά όχι για τους ντόπιους η 61η επέτειος του πνιγμού των 20 ανθρώπων στη λίμνη Πλαστήρα, ανήμερα του Αγίου Νικολάου το 1959. Εν μέσω πανδημίας και λαμβάνοντας όλα τα μέτρα που απαιτούν οι στιγμές που ζούμε, λίγοι Νεχωρίτες πήγαν στο μνημείο που έστησε στη θέση Τσέρνος ο αείμνηστος Στέφανος Θεολόγης για τους πνιγμένους και άφησαν λίγα λουλούδια ως κατάθεση μνήμης. Αυτοί μας εκπροσώπησαν όλους που θα θέλαμε να είμαστε εκεί και να τους θυμηθούμε. Εκείνους τους αδύναμους ανθρώπους που μια βάρκα πήρε στο βυθό της καινούργιας λίμνης που θα άλλαζε για πάντα την ζωή εκείνων που την έζησαν τα χρόνια που ακολούθησαν.  

Το φοβερό γεγονός που συνετάραξε όλη την Καρδίτσα και κυρίως το χωριό Νεοχώρι απ’ όπου κατάγονταν οι περισσότεροι, συνέβη όταν οι πνιγέντες, άνθρωποι οι οποίοι δούλευαν στα έργα της Λίμνης οι περισσότεροι, θέλησαν να πάνε με βάρκα στο Νεοχώρι, να γιορτάσουν την γιορτή του Αγίου Νικολάου. Και θέλησαν να πάνε με βάρκα γιατί μόλις είχε γεμίσει η λίμνη η οποία κατάπιε όλα τα παλιά μονοπάτια και τους αμαξιτούς δρόμους και οι καινούργιοι δεν είχαν ακόμη διαμορφωθεί. Γι’ αυτό την συγκοινωνία με διάφορα μέρη στις όχθες της νέας λίμνης εκτελούσε μια μεγάλη βάρκα και οι ντόπιοι που στην πλειονότητά τους αγνοούσαν τι είναι αυτό, την ώρα που έπλεε και μέσα σε καταιγίδα, μετακινήθηκαν όλοι προς τη μια πλευρά της και το αποτέλεσμα ήταν να μπατάρει και καθώς δεν ήξεραν κολύμπι, πνίγηκαν όλοι. Το τι ακολούθησε μετά στο Νεοχώρι, δεν περιγράφεται. Ο θρήνος και ο κοπετός κράτησαν πολλά χρόνια.

Στη μνήμη εκείνης της τραγωδίας οργανώθηκε πέρσι τέτοιες ημέρες από τον Δήμο Πλαστήρα και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Νέων Νεοχωρίου διημερίδα  η οποία εκτός από την τιμή που αποδόθηκε στους αλησμόνητους εκείνους ανθρώπους ξεκίνησε μια προσπάθεια να συλλεχθούν μνήμες και τεκμήρια. Στόχος του Δήμου είναι να δημιουργήσει ένα σημείο αναφοράς για να παρουσιάσει την Ιστορία της λίμνης Πλαστήρα στις επόμενες γενιές, ως από τα λίγα πετυχημένα παραδείγματα επέμβασης του ανθρώπου στη Φύση και παράλληλα να προβάλλει το φυσικό αλλά και το ανθρωπογενές περιβάλλον. Φέτος θα παρουσιάζονταν πολλές πτυχές αυτού του έργου αλλά η πανδημία, ματαίωσε πολλές από τις κινήσεις και φυσικά την δημοσιοποίηση των επιτευγμάτων αυτής της προσπάθειας.

Το ενδιαφέρον τώρα στρέφεται στη σχέση που έχει ο άνθρωπος με τη φύση γύρω του, σχέση που χωρίς να παραμερίσει την παράδοση και την μνήμη, αλλά αυτά τα ισχυρά για τον τόπο στοιχεία να γίνουν εργαλεία για την αναζωογόνηση του. Το τι πρέπει να γίνει με τις κορυφές των Αγράφων, τη λίμνη και τα δάση της περιοχής συζητιέται χρόνια και τώρα ήρθε η ώρα όλα αυτά να γίνουν πραγματικότητα. Οι καιροί είναι ώριμοι, οι διαθέσεις των ανθρώπων αισιόδοξες, η εμπειρία γόνιμη δύναμη να δώσει αυτό που όλος ο κόσμος περιμένει. Μια μικρή πατρίδα  που βρίσκεται κάτω από τα νερά, θα αναστηθεί μέσα από τις μνήμες όλων στην περιοχή και θα εμπνεύσει τις νέες προσπάθειες για να ζωντανέψει πάλι ο τόπος και να δώσει πνοή σε όλη την περιοχή της Καρδίτσας και των Αγράφων. 

^{Το μνημείο που έστησε ο Στέφανος θεολόγης για τους πνιγέντες στη λίμνη}

Στην κεντρική φωτογραφία ο Δήμαρχος Λίμνης Πλαστήρα Παναγιώτης Νάνος και ο Γιώργος Καραντώνης από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Νέων Νεοχωρίου παρουσιάζουν στην ημερίδα, το κάδρο με τις φωτογραφίες όλων των πνιγέντων στις 5 Δεκεμβρίου 1959 στη λίμνη 

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω