Στις 23 Οκτωβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, πρώτου επισκόπου Ιεροσολύμων και μιας από τις πιο σεβαστές μορφές της αποστολικής εποχής. Ονομάστηκε «Αδελφόθεος» γιατί θεωρείται ετεροθαλής αδελφός του Κυρίου, και «Δίκαιος» για τη νηφαλιότητα και την ακεραιότητα του βίου του.
Ο Άγιος Ιάκωβος υπήρξε θεμελιωτής της πρώτης Εκκλησίας και σε αυτόν αποδίδεται η αρχαιότερη Θεία Λειτουργία, η «Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου», που τελείται ακόμη σήμερα σε ορισμένους ναούς με κατανυκτική απλότητα. Είναι η λειτουργία των πρώτων χρόνων, τότε που η προσευχή έμοιαζε με ανάσα κοινότητας, κι ο λόγος του Ευαγγελίου ακουγόταν σαν φωνή μέσα στην έρημο.
Αν και δεν ακολούθησε τον Ιησού κατά τη δημόσια δράση Του, μετά την Ανάσταση έγινε ένας από τους στυλοβάτες της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Με πραότητα και διάκριση κράτησε ενωμένο το ποίμνιο σε καιρούς αμφιβολίας και διωγμών, δείχνοντας ότι η αληθινή πίστη δεν φωνάζει, αλλά φωτίζει. Το τέλος του υπήρξε μαρτυρικό· σύμφωνα με την παράδοση, λιθοβολήθηκε στην Ιερουσαλήμ γύρω στο 62 μ.Χ., προσφέροντας τη ζωή του ως μαρτυρία ειρήνης και αγάπης.
Η «Καθολική Επιστολή» που φέρει το όνομά του παραμένει ένα από τα πιο πρακτικά και βαθιά ηθικά κείμενα της Καινής Διαθήκης — λόγος απλός, που ζητά πίστη με έργα και ταπεινότητα στη ζωή.
Στην Ελλάδα, πολλά μικρά εκκλησάκια αφιερωμένα στον Άγιο Ιάκωβο στέκουν σε άκρες δρόμων, σε πλαγιές και ρεματιές· εκεί όπου περνούν οδοιπόροι, βοσκοί και αγρότες. Τον θεωρούν προστάτη των ανθρώπων του μόχθου, των ταξιδευτών και όσων ζουν κοντά στη γη. Σε ορεινά χωριά και νησιά, οι πιστοί ανάβουν σήμερα ένα κερί στο όνομά του, ζητώντας φώτιση και σιωπηλή δύναμη.
Η τιμή προς τον Άγιο ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα: στις δυτικές Εκκλησίες η μνήμη του εορτάζεται την 1η ή την 3η Μαΐου, ενώ στην Ιερουσαλήμ, τόπο της επισκοπής του, τελείται με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Θεία Λειτουργία που φέρει το όνομά του — μια γέφυρα προσευχής που ενώνει αιώνες και παραδόσεις.
