Τα άγρια σπαράγγια είναι ένα λαχανικό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όπως και τα ήμερα, δεν ήταν ευρέως γνωστό γιατί απαιτούσε ψάξιμο στο δάσος, κόπο και φυσικά προσοχή γιατί φυτρώνει σε μέρη με πολλά χόρτα που ζουν και φίδια. Αυτό τον καιρό ξυπνάνε και δεν είναι φρόνιμο γι’ αυτόν που σκύβει να τα μαζέψει και ενδεχομένως και για τα ίδια μπορεί να είναι μια συνάντηση με απρόβλεπτες συνέπειες.  

Τα γνώριζαν όμως και τα εκτιμούσαν πολύ οι κάτοικοι αυτών των περιοχών και τα μάζευαν όχι για να αποτελέσουν την διαφορά στη γεύση όπως προτάσσουν διάφοροι δόκιμοι και μαθητευόμενοι σεφ αλλά από ανάγκη να βάλουν κάτι τρυφερό και δροσερό στο στόμα τους καθώς όλα τα άλλα λαχανικά και κηπευτικά τα είχε λιώσει ο χειμώνας. Αυτοί ήξεραν που θα τα βρούνε και με ποιο τρόπο θα φοβίσουν τα φίδια που κινούνταν εκεί γύρω. Συνήθως τα έκαναν σαλάτα αλλά τα εκτιμούσαν περισσότερο αν συνοδεύονταν με αυγά γιατί στην περίπτωση ο άνθρωπος ήθελε να φάει να σταθεί στα πόδια του και να πάρει δυνάμεις αφού οι δουλειές της άνοιξης στο ύπαιθρο απαιτούσαν εγρήγορση όλη ημέρα.

Το άγριο σπαράγγι Ασπάραγος ο οξύφυλλος (Asparagus acutifolius) ή άγριοσπαράγγι, βλαστάρια, κουτσαγρέλια, σπαράγγια, σφαράγγια, σφαραγγιές όπως λέγεται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας είναι ένας αγκαθωτός θάμνος που φυτρώνει σε διάφορα απόμερα μέρη, ακόμη και κάτω από τα πεύκα και βγάζει τα πρώτα του βλαστάρια στις αρχές της άνοιξης, ανάλογα με την περιοχή και το υψόμετρο κάθε τόπου. Είναι πολυετές δίοικο, μονοκότυλο, αναρριχώμενο ή χαμηλό φυτό με ύψος που μπορεί να φτάσει και τα 2,5 μέτρα. Έχει μακρύς φυλλοφόρους σκούρο πράσινους, μαυριδερούς, τρυφερούς βλαστούς με λεπτά φύλλα σαν βελόνες που βγαίνουν απευθείας από το χώμα. Τα άνθη του είναι πρασινοκίτρινα αρωματικά και οι καρποί του μικροί μελανού χρώματος σαν τα μούρα. Σχεδόν όμοια με τα άγρια σπαράγγια είναι οι οβριές (ή αβρωνιές) οι οποίες μοιάζουν αρκετά αλλά είναι πιο πικρές και μαγειρεύονται με τον ίδιο τρόπο.

Η τιμή των καλλιεργημένων σπαραγγιών είναι υψηλή και των άγριων ακόμη υψηλότερη. Αυτό το γνωρίζουν κάποιοι, ξέρουν που αυτά φυτρώνουν και πηγαίνουν και μαζεύουν ως τροφοσυλλέκτες μεν αλλά με το αζημίωτο. Αυτούς βλέπουμε στις λαϊκές αγορές τέτοιες ημέρες να απλώνουν σε αυτοσχέδιους πάγκους ματσάκια με άγρια σπαράγγια με χαμηλότερες τιμές και πέραν αυτού ο πελάτης είναι ικανοποιημένος και από τη φρεσκάδα τους καθώς αυτά δεν μπορούν να διατηρηθούν μεγάλο διάστημα χωρίς ψυγείο. Το πως τώρα θα τα μαγειρέψει κάποιος είναι δικό του κομμάτι και αν ακολουθήσει τις οδηγίες των σεφ μπορεί να κλάψει και τα λεφτά που έδωσε και να μείνει νηστικός. Γιατί στην περίπτωση θέλει με τα άγρια σπαράγγια να νιώσει στο στόμα του την πρώτη γεύση της άνοιξης και όχι να πειραματίζονται ασκόπως αναζητώντας το εξεζητημένο και το περίπλοκο.

Που και που βλέπουμε και στη Βαρβάκειο (φωτογραφία) ακόμα και στις λαϊκές αγορές αρκετούς να απλώνουν σε πάγκους άγρια σπαράγγια που μάζεψαν σε κάποιο μέρος. Δεν είναι ακριβά, αξίζει να τα δοκιμάσετε και με την αγορά σας υποστηρίζετε και κάποιους από τους τελευταίους στον κόσμο που μπορούμε να πούμε «τροφοσυλλέκτες» γιατί θυμίζουν έστω αχνά την απαρχή της περιπέτειας του ανθρώπου στη γη. Όσο για τα άγρια σπαράγγια, να είστε βέβαιοι πως είναι γνήσια και μαζεμένα από καθαρά μέρη γιατί το είδος τους αποφεύγει τις πατημένες από ανθρώπους εξοχές και προτιμά την μοναξιά των λόγγων.