Πολλές φορές έχει γίνει λόγος για την απόφαση που λαμβάνουν πολλοί νέοι από την Ελλάδα να μεταναστεύσουν σε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές και περισσότερη αξιοπρέπεια. Το φαινόμενο αυτό παρουσίασε έκρηξη μετά την εμπλοκή της χώρας στα μνημόνια, οπότε και ένας σεβαστός αριθμός νέων επιστημόνων έφυγε για άλλες πολιτείες, αφού η ανεργία είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Το brain drain γίνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις, με εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου να οδύρονται, "γιατί τα παιδιά μας να φεύγουν στο εξωτερικό"; Διότι πολύ απλά περνάνε καλύτερα! Μπορεί η Ελλάδα να έχει ξεπεράσει τις δύσκολες εποχές των μνημονίων, αλλά η πραγματικότητα παραμένει σκληρή για την πλειοψηφία των νέων που βγαίνουν στην αγορά εργασίας και αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα ότι τα λεφτά που κερδίζουν, δεν τους φτάνουν πλέον ούτε για γκαρσονιέρα στην Πλατεία Βάθη. Ποια είναι όμως η εικόνα σήμερα; Παρά το γεγονός ότι η χώρα μας διαθέτει ένα εκπληκτικό εργατικό δυναμικό και σε προσόντα, αλλά και με πολύ δημιουργικότητα, δεν έχει πετύχει να φτιάξει ένα δίχτυ ασφάλειας, ώστε ο κάθε νέος να κάνει ένα δυνατό προσωπικό και επαγγελματικό ξεκίνημα με προϋποθέσεις. Οι μισθοί παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλοί, το διαθέσιμο εισόδημα εξανεμίζεται από το απίστευτο κύμα ακρίβειας που σαρώνει την αγορά, ενώ τα ενοίκια παραπέμπουν περισσότερο σε τιμές σε συνοικίες του Παρισιού και του Λονδίνου, παρά σε μία χώρα της νότιας Ευρώπης που η πλειοψηφία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνουν μηνιαίως κάτω από χίλια ευρώ, ενώ στο Δημόσιο αν και φέτος έλαβαν μια πρώτη αύξηση μετά από πολλά χρόνια, παραμένουν στους δώδεκα μισθούς ετησίως. Οι συγκεκριμένες στρεβλώσεις προκαλούν απογοήτευση και δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αλλαγή του κλίματος, τουλάχιστον άμεσα ή μεσοπρόθεσμα. Μπορεί να υπάρχει βούληση, αλλά τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Προσωπική μου άποψη είναι πως αν κάποιος επιθυμεί να αναζητήσει την τύχη του σε ένα άλλος μέρος της Ενωμένης Ευρώπης, δεν πρέπει να διστάζει. Στο τέλος της ημέρας αυτό είναι και το πλεονέκτημα να ζει ο νέος σε κράτος μέλος της Ε.Ε και να απολαμβάνει την ελευθερία αυτής της επιλογής. Το ίδιο ισχύει και για εκείνους που θέλουν να σπουδάσουν, αλλά δεν μπορούν να ανεχτούν την εικόνα που παρουσιάζουν τα δημόσια πανεπιστήμια, με συνολική ευθύνη των διοικήσεων τους, των καθηγητών αλλά και της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, που ποτέ δεν τόλμησε να «σπάσει αυγά» και να κάνει την «επανάσταση του αυτονόητου». Διότι είναι αυτό που χρειάζεται, αντί για κροκοδείλια δάκρυα και βαρύγδουπες εξαγγελίες. Αυτή είναι η πραγματικότητα είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι. Χρειάζεται αδιαμφισβήτητα αλλαγή κουλτούρας και νοοτροπίας, πράγμα λίγο δύσκολα με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα…