Παραδοσιακά, την πρωτοβουλία για το συνολικό ασφαλιστικό σχεδιασμό, τον αναλάμβανε αυτός που είχε το εισόδημα για να τον πληρώνει.

Φυσικά κάθε παλαιός ασφαλιστικός σύμβουλος, είχε ακούσει το «θα ρωτήσω πρώτα τη γυναίκα μου», αλλά αυτό τις περισσότερες φορές αποτελούσε απλά μια αντίρρηση.

Στην πράξη οι αποφάσεις μέσα στην οικογένεια, θα πρέπει να λαμβάνονται όπως σε μια επιχείρηση γιατί και η οικογένεια είναι μια οικονομική μονάδα.

Ποιος πρέπει λοιπόν να αποφασίζει; Μα αυτός που έχει το οικονομικό ενδιαφέρον.

Ας δούμε λοιπόν κάποια πιο συγκεκριμένα νούμερα:

• Η μέση σύνταξη χηρείας βρίσκεται στα 494€.
• Το 91,31% των συντάξεων χηρείας χορηγείται σε γυναίκες.

Τι μας διδάσκει αυτό το ποσοστό (ανάμεσα σε άλλα);

Πως ο κύριος ενδιαφερόμενος για το αν θα αγοράσει κεφάλαια θανάτου, δεν είναι ο ίδιος ο ασφαλισμένος, αλλά ο δικαιούχος του, που έχει οικονομικό ενδιαφέρον.

Αυτός, ή μάλλον στη συγκεκριμένη περίπτωση εκείνη, γνωρίζει για το κατά πόσο μπορεί να ζήσει με 500€ το μήνα. Ακόμα και σε ιδιόκτητο σπίτι, με το κόστος της ενέργειας, της διατροφής και των φαρμάκων ν΄ αυξάνεται, τα 500€ δεν είναι σύνταξη, είναι επίδομα.

Το καλύτερο λοιπόν είναι ο άνθρωπος που θα θιγεί οικονομικά από τη απώλεια του άλλου, να προτείνει και να πληρώνει (γιατί όχι), για ένα κεφάλαιο που θα υποστηρίξει τη διαβίωση του.

Καθώς οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, καλό είναι να προετοιμαζόμαστε και να προσαρμοζόμαστε. Δεν ζούμε πια σε εποχές που η ευρύτερη οικογένεια αναλάμβανε να απορροφήσει όλο την αρνητική οικονομική επίδραση από ένα γεγονός.

Σήμερα η πρόβλεψη σημαίνει ανάληψη της ευθύνης προς τον εαυτό και προς τους άλλους.

Με λίγα λόγια η προνοητικότητα είναι δείγμα ωριμότητας και αυτό θα πρέπει να το τονίζει κάθε ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής σε κάθε έναν δυνητικό πελάτη.