Στις 15 Απριλίου, ο κόσμος γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης, μια ημέρα αφιερωμένη όχι μόνο στη δημιουργικότητα, αλλά και σε κάτι βαθύτερο: στην ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί, να επικοινωνήσει, να αφήσει ίχνος.

Η επιλογή της ημερομηνίας δεν είναι τυχαία. Είναι τα γενέθλια του Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452), μια μορφή που ενσάρκωσε όσο λίγοι τη συνάντηση της τέχνης με τη γνώση, την παρατήρηση και την τόλμη της σκέψης.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, η τέχνη παραμένει μια σταθερά και αποτελεί μια κοινή γλώσσα χωρίς σύνορα. Από έναν πίνακα μέχρι μια φωτογραφία, από μια μελωδία μέχρι μια σιωπή, η τέχνη μάς βοηθά να κατανοήσουμε και ίσως να αντέξουμε την εποχή μας.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, σε τόπους όπου ο πόλεμος επιμένει, η τέχνη πληγώνεται. Μουσεία σιωπούν, εργαστήρια ερημώνουν, έργα χάνονται ή θάβονται κάτω από ερείπια. Εκεί όπου άλλοτε γεννιόταν η μορφή και το χρώμα, σήμερα κυριαρχεί ο θόρυβος της καταστροφής. Και όμως, ακόμη κι εκεί, η ανάγκη για δημιουργία δεν σβήνει, επιμένει, σαν μια μικρή, πεισματική φλόγα.

Η Μόνα Λίζα είναι το πιο διάσημο έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι.

Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου είναι διάσημο σχέδιο με συνοδευτικές σημειώσεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490 σε ένα από τα ημερολόγιά του. Απεικονίζει μία φιγούρα σε δύο αλληλοκαλυπτόμενες θέσεις με τα μέλη του ανεπτυγμένα και συγχρόνως εγγεγραμμένη σε ένα κύκλο και ένα τετράγωνο.

Ο Πικάσο και ο Νταλί κάθονται δίπλα-δίπλα, ο Βαν Γκογκ στέκεται πίσω τους, κρατώντας ένα πορτρέτο του Ντα Βίντσι.Τέσσερις διαφορετικές εποχές, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι — και όμως, μια αόρατη συνομιλία. Ίσως τελικά αυτό να είναι η τέχνη: μια συνάντηση ανθρώπων που δεν γνωρίστηκαν ποτέ, αλλά μίλησαν την ίδια γλώσσα.