Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τους αρέσει να μένουν τον Αύγουστο στην Αθήνα και οι λόγοι είναι πολλοί. Ένας και βασικός είναι να απολαύσουν την πόλη, την δουλειά και το σπίτι τους βεβαίως με κάποια άνεση χωρίς να περιστοιχίζονται από το πλήθος που βρίσκεται σε παραλίες και βουνά και όσοι το κάνουν, ομολογούν πως είναι κερδισμένοι...  

Να λέμε τώρα την αλήθεια, ο Αύγουστος στην Αθήνα ήταν κάποτε ένας όμορφος μήνας για κάθε τι μέχρι που η πόλη μας έγινε τουριστικός προορισμός και κάθε σημείο της πια είναι γεμάτο από τουρίστες που πιάνουν μάλιστα διπλό χώρο καθώς σέρνουν μαζί τους και μια βαλίτσα χώρια που εμποδίζουν και την κυκλοφορία καθώς στέκονται και ψάχνουν στο smarthphone την διεύθυνση του airbnb! Αυτός είναι και ένας λόγος να μην πλησιάζει κανένας στο κέντρο και τους άλλους χώρους που προσελκύουν αυτό το παρδαλό πλήθος.

Πέρα απ’ αυτά όμως υπάρχουν πράγματα που μπορεί να απολαύσει κάποιος που ελάχιστοι τα φαντάζονται καθώς αυτά δεν κραυγάζουν ούτε κάνουν θόρυβο, χώρια δε που κινούνται στο ημίφως ή το σκοτάδι κι έτσι είναι δύσκολο να τα δει κάποιος. Μόνο όσοι διαθέτουν κάποια εμπειρία για παράδειγμα ή αφιερώνουν αρκετό χρόνο να παρακολουθήσουν τα άδηλα πράγματα της πόλης κι αυτά που κινούνται στο ημίφως μπορούν να δουν μια κουκουβάγια! Ναι, μια κουκουβάγια, το ιερό πουλί αυτής της πόλης, την γλαύκα της Θεάς Αθηνάς που είναι και το σημάδι της σοφίας που τόσο λείπει από την κοινωνία μας.  

Δεν χρειάζεται να τις ψάξει κανείς, υπάρχουν παντού, στους λόφους γύρω από την Ακρόπολη, στον Λυκαβηττό, στην Καισαριανή και φυσικά στον Υμηττό. Βγαίνουν από τις φωλιές τους μόλις σουρουπώσει, κουρνιάζουν τα κλαδιά κάποιου δέντρου και περιμένουν το θήραμά τους. Με ιδιαίτερη ευαίσθητη ακοή και φυσικά με τέλεια όραση στο σκοτάδι, δύσκολα μπορεί να τους ξεφύγει κάποιος ποντικός ή ερπετό που θα κινηθεί στο πεδίο που ελέγχουν. Για να είναι δε πολλές πάει να πει ότι ευτυχώς υπάρχουν ακόμη θηράματα γι’ αυτές και λέω ευτυχώς γιατί κι αυτά πάλι, βρίσκουν κάτι να τραφούν σε αυτά τα μέρη, πράγμα που σημαίνει πως δεν έχουν λυγίσει από την υποβάθμιση και την ρύπανση.

Πρέπει να έχει κάποιος πολύ εξασκημένο μάτι να δει τις γλαύκες των Αθηνών και αυτό το διαθέτει ο φίλος και πολύ καλός φωτογράφος Κώστας Λαδάς ο οποίος βρίσκει χρόνο και τον διαθέτει και φωτογραφίζει με εξαιρετικό τρόπο στοιχεία της ελληνικής φύσης. Ανάμεσα σε αυτά είναι και οι γλαύκες της Αττικής και χάρη στην επιμονή και την προσοχή του ορισμένες τις γνωρίζει οικογενειακώς. Χθες στην σελίδα του μας σύστησε την ωραία Αθηνούλα την οποία είδε στην Ηλιούπολη. Την είπε Αθηνούλα αλλά αυτό το όνομα (Αθηνά η νυκτία -Athene noctua) έχει όλο το είδος της για να ξεχωρίζει από τις άλλες κουκουβάγιες. Σε άλλες εξορμήσεις έχει φωτογραφίσει και τους γονείς της και άλλα μέλη της οικογένειας αλλά σήμερα η ομορφιά της νεαρής Αθηνούλας δεν χωράει κι άλλες παρουσίες δίπλα της.   

Η Αθηνούλα λοιπόν είναι μια ομορφιά αυτής της πόλης που φαντάζομαι πολλοί θα ήθελαν να δουν αλλά τους προλαβαίνω. Τέτοια μοναδικά πράγματα τα αναζητούμε με κρατημένη την ανάσα και αθόρυβα βήματα στα δασάκια της πόλης και για κανένα λόγο δεν τις προκαλούμε να πετάξουν από το σημείο που είναι κουρνιασμένες. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε αν δεν δούμε κάποια είναι να κάτσουμε σε ένα σημείο και αν είμαστε τυχεροί μπορεί να έρθει να κουρνιάσει κοντά μας ή να τη καταλάβουμε ότι είναι κοντά μας από το ουρλιαχτό του τρωκτικού που θα έχει την ατυχία να βρεθεί στα νύχια της.

Οι Αθηνούλες της πόλης είναι πολλές και παντού και είναι μια εξαιρετική αφορμή να αφήσει πίσω του το πλήθος να σέρνεται στις τουριστικές γειτονιές και να πάει να τις δει, να τις ακούσει ή έστω να αισθανθεί ότι υπάρχουν ακόμη στην πόλη της Σοφίας…  

Ευχαριστούμε τον Κώστα Λαδά για την παραχώρηση της φωτογραφίας της πανέμορφης Αθηνούλας. Περιμένουμε να δούμε και την υπόλοιπη οικογένεια...