Ο Σύριζα περνά ίσως την πιο δύσκολη στιγμή από την ίδρυση του. Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει αντιληφθεί πως για να φτιάξει ένα νέο κόμμα, όπως το ευαγγελίζεται, χρειάζεται να απαλλαγεί από στελέχη, τα οποία δεν μπορούν να ακολουθήσουν το νέο εγχείρημα. Τα ιερά τοτέμ της Αριστεράς του έδωσαν την αφορμή για να τους δείξει την πόρτα της εξόδου μια ώρα αρχύτερα, μήπως έτσι καταφέρει να προχωρήσει στο πολυπόθητο restart για ένα κόμμα που γνώρισε πρόσφατα δύο συντριπτικές ήττες. Όπως φαίνεται από τις ίδιες στις εξελίξεις, ο νέος αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, θέλει να δώσει ένα διαφορετικό στίγμα, να κάνει άνοιγμα και σε άλλες πληθυσμιακές ομάδες, αποκαθιστώντας τις σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Το εγχείρημα αυτό έχει μεγάλο βαθμό δυσκολίας και απαιτεί χρόνο, αν και η πίεση είναι δεδομένη, καθώς τον ερχόμενο Ιούνιο θα κληθεί να περάσει το πρώτο δυνατό crash test στις κάλπες των ευρωεκλογών. Κι εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: Μπορεί από μόνος του ο σημερινός Σύριζα να σηκώσει το βάρος της σύγκρουσης με τον κ. Μητσοτάκη ή η δημιουργία συμμαχιών με τη συμμετοχή προσώπων που μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό παρονομαστή είτε προέρχονται από την κεντροαριστερά, είτε έχουν πολιτική καταγωγή σε άλλους χώρους είναι επιβεβλημένη; Η συζήτηση αυτή έχει ήδη ανοίξει, αλλά πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως θα φουντώσει ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα, όταν οι ίδιες οι συνθήκες το επιβάλλουν. Στην παρούσα φάση, ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Κι αυτό συνιστά μειονέκτημα, αν όχι πρόβλημα για το πολιτικό σύστημα και την ποιότητα της Δημοκρατίας. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μία ισχυρή κοινοβουλευτική ομάδα που να ασκεί σοβαρό έλεγχο στους κυβερνώντες, τότε επέρχεται ο εφησυχασμός, η αδράνεια και στο τέλος του δρόμου ή έπαρση και η αλαζονεία. Κορυφαία στελέχη της κεντροαριστεράς έχουν ταχθεί υπέρ της συμπόρευσης, προκειμένου να αλλάξουν τα δεδομένα και να υπάρχει προοπτική στο μέλλον. Το πείραμα στο Δήμο Αθηναίων πέτυχε, αλλά η κεντρική πολιτική σκηνή έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το ΠΑΣΟΚ, πιστεύει σήμερα ότι μπορεί να αναρριχηθεί στις μετρήσεις και να ανακαταλάβει τη θέση που κατείχε επί δεκαετίες, δηλαδή του δεύτερου πυλώνα της αστικής δημοκρατίας στη χώρα. Φτάνει όμως αυτό για να διασφαλίσει μια προοπτική επιστροφής στην εξουσία; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Γι’ αυτό στην ευρύτερη κεντροαριστερά, αν δεν θέλουν να δουν τον κ. Μητσοτάκη να προσεγγίζει χρονικά τη θητεία της κας Μέρκελ στην Καγκελαρία της Γερμανίας, πρέπει να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να συζητήσουν από κοινού. Αλλιώς θα αναλώνονται επί χρόνια σε έναν ανούσιο ανταγωνισμό, χωρίς να μπορούν να υποστηρίξουν ουσιαστικά ούτε μια πρόταση μομφής. Απλά και ξεκάθαρα.