Για να δούμε και κάτι που, κατά την γνώμη μου, θα καθορίσει την πορεία της Ελλάδας στα επόμενα χρόνια.
Ο Πρόεδρος Τραμπ πιστεύει στην συνέχιση των εξορύξεων για ορυκτά καύσιμα (drill baby, drill)! Για τα επόμενα πέντε χρόνια θα είναι και αυτό ένα από τα κριτήριά του για τις αποφάσεις του και τις προτιμήσεις του.

Η μεγάλη αμερικανική Chevron πήρε άδεια για το δεύτερο στάδιο έρευνας, δηλαδή για…τρυπήματα στο πλάι της νοτιοδυτικής Πελλοπονήσου. Πρόκειται για ένα μικρό οικοπεδάκι, σε σχέση με το μεγεθός της. Αυτό που θέλει είναι τη συνέχειά του κάτω από την Κρήτη, όπου φαίνεται ότι οι σεισμικές έρευνες είναι πολύ αισιόδοξες.
Το πρόβλημα είναι ότι από κει περνάει το Τουρκολυβικό μνημόνιο. Όλη η υπόθεση έχει μείνει στις διακηρύξεις περί της παρανομίας του βάσει διαφόρων Δικαίων. Όμως τώρα το ζήτημα περνάει στην δύσκολη φάση. Στο πεδίο.
Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματά της στην περιοχή, γιατί διαφορετικά θα θεωρηθεί ότι….μισοπαραραιτείται από αυτά ( βλέπε Ίμια ).
Στη παρούσα διεθνή πραγματικότητα, που τα πράγματα διευθετούνται άμεσα και με την χρήση της ισχύος, ( συνθήκες Φαρ Ουέστ ) αν δεν δώσουμε την άδεια εμείς, οι Αμερικανοί θα την ζητήσουν από την….Τουρκία.
Αν την δώσουμε, παρά την θεωρητική υποστήριξη που θα έχουμε, θα πρέπει να την υπερασπισθούμε στο πεδίο.

Και το χειρότερο είναι,  να μας ζητηθεί να την συν - δώσουμε.

Αυτά έχουμε μπροστά μας. 
Και το «Δια ταύτα»: 
Ποιοί και πόσοι από το λεγόμενο «πολιτικό προσωπικό», δηλαδή το μικροκομματικό, έχουν την ικανότητα να προτάξουν και να διαχειριστούν την πραγματικότητα αυτή, ως μέγιστο ζήτημα εθνικής επιβίωσης? 
Αλλά και όλοι εμείς, ως κοινωνία ( και όχι ως άθροισμα ατόμων ) είμαστε άραγε έστω και υποψιασμένοι γι' αυτό?