Το ιδιαίτερο που έχει ο μήνας Ιούνιος που ξημέρωσε σήμερα είναι ότι όπως είναι βαλμένος στο ημερολόγιο, μοιάζει ως μια γέφυρα που οδηγεί από την άνοιξη, εποχή που κυοφορεί την καρποφορία σε μια άλλη, το καλοκαίρι που όλος ο κόσμος επιβεβαιώνεται για μια ακόμη χρονιά  και γεύεται τη συνέχεια που έχει ο κόσμος, μέσα από ένα πλήθος καρπών.

Έτσι ήταν πάντα ο Ιούνιος αλλά ειδικά φέτος είναι ο μήνας που θα κριθεί κατά πόσον πήραμε ως κοινωνία σοβαρά τα μέτρα που είχαν να κάνουν με τον περιορισμό της επιδημίας και τα αποτελέσματα οσονούπω θα τα γευτούμε όλοι. Πέρσι τέτοιον καιρό, μετά το πρώτο σοκ της επιδημίας την άνοιξη, όλοι νομίσαμε πως αυτό ήταν και μετά από ένα δίμηνο περιορισμών, ξανοιχτήκαμε ανέμελα στο πέλαγος της σιγουριάς που ήθελε τον ιό να είναι ένα παροδικό φαινόμενο και σαν άρχισε μετά να χειμωνιάζει, τότε καταλάβαμε πως αυτός ήρθε για να μείνει και να αλλάξει για πάντα τον τρόπο της ζωής του πλανήτη.

Έτσι πέρασε ανέμελα ο περσινός Ιούνιος αλλά ο φετινός, με την εμπειρία των προηγούμενων μηνών του χειμώνα, φαίνεται να έχει μια κάποια συναίσθηση των πραγμάτων και μας περνάει σιγά - σιγά προς το καλοκαίρι, θέλοντας με τον τρόπο του να μας δείξει ότι τα πράγματα δεν είναι πλέον καθόλου εύκολα. Έτσι, με τα κρύα βράδια, ειδικά στα ορεινά μέρη δεν έχει αφήσει ακόμα τα φυτά να ελευθερωθούν, να απλώσουν ρίζες στο χώμα που έχει ακόμη θερμοκρασία Μαρτίου και να δώσουν τους χυμούς τους στον καρπό. Όσα βέβαια μπορούν να το κάνουν γιατί από τα πολλά απρόοπτα φαινόμενα της άνοιξης και ιδιαίτερα τον δυνατό παγετό, αρκετά δεν κατάφεραν όχι να ανθίσουν, ούτε καν να συνέλθουν. Κι όσα το κατάφεραν, είδαν πως η προσπάθειά τους ήταν καταδικασμένη. Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, αλλά ως κοινωνία μάθαμε να απαιτούμε να έρχονται όλα στα μέτρα που μας βολεύουν, χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν όλες τις παραμέτρους που έχει μια τέτοια υπόθεση και ιδιαίτερα τον καιρό που ούτε μας ρωτάει και ούτε τον νοιάζει τι θα συμβεί με αυτά που κάνει.  

Έτσι μπήκαμε φέτος στον Ιούνιο, χωρίς να είναι γεμάτες οι κερασιές κεράσια αφού στα περισσότερα μέρη καταστράφηκε η παραγωγή από τον πάγο και το χαλάζι. Πέρασε του Αγίου Κωνσταντίνου που κατά παράδοση εμφανίζονταν τα πρώτα κεράσια και οι πάγκοι στα μανάβικα μοιάζουν να είναι εκτός εποχής χωρίς αυτά. Για όσους βρίσκονται στην ύπαιθρο και βλέπουν τις κερασιές χωρίς καρπούς στα κλαδιά τους απογοητεύονται και μαζί τους απογοητεύονται και οι κίσσες και τα κοράκια που ήταν μαθημένα τέτοιο καιρό να χορταίνουν με κεράσια. Ούτε και οι αγριοκερασιές δεν έχουν καρπό φέτος και το θέμα φυσικά και ελάχιστους ενδιαφέρει καθώς η ανάγκη να γευτούν κι απ’ αυτά δεν υπάρχει. Η ιδέα ότι θα βρουν κεράσια στο μανάβικο, με τιμή τσουχτερή όπως πάντα, τους αναπαύει  και το ζήτημα της ακαρπίας, φορτώνεται κυρίως στον καιρό και τις ιδιοτροπίες του.

Ο καιρός όντως έχει τις ιδιοτροπίες του, κάθε μήνα και ξεχωριστές και επηρεάζουν η μια την άλλη, όπως τα γρανάζια μιας τεράστιας μηχανής. Ένα να σταματήσει να δουλεύει, αμέσως βγαίνει εκτός λειτουργίας όλο το σύστημα ακόμα και ενός πλανήτη. Έτσι είναι και ο καιρός και φέτος θα περάσουμε τον Ιούνιο χωρίς πολλά κεράσια, επιβεβαιώνοντας μια άλλη πτυχή που κρύβει μέσα της η παλιά ρήση για τα μεγάλα καλάθια και τα λίγα κεράσια. Δεν ακούμε καν ότι υπάρχουν κεράσια αλλά το καλάθι παραμένει εγωιστικά μεγάλο.  

Είναι ένα μήνυμα του φετινού Ιουνίου αυτό, να κρατάμε στο εξής μικρό καλάθι και αυτό δεν ταιριάζει μόνο στα κεράσια, αλλά σε κάθε τι καθώς αυτός ο φετινός κληρώθηκε από την συγκυρία της πανδημίας να  γίνει η γέφυρα που θα περάσουμε από την προ covid-19 εποχή στην επόμενη και καλόν είναι να μην χρεώνουμε σε αυτόν και τον καιρό του αυτά που δεν θέλουμε να διώξουμε από πάνω μας και προ πάντων, τον εγωισμό του μεγάλου καλαθιού που μας κληρονόμησαν οι εποχές που περίσσευε η επιπολαιότητα!

Καλό μήνα να έχουμε όλοι. Κι αν μας λείπουν φέτος τα κεράσια, του χρόνου να ευχόμαστε να είναι πολλά αλλά να μην ξεχνάμε, το μικρό καλάθι είναι αυτό που γεμίζει πιο εύκολα...

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω