Για δεκαετίες, ο πραγματογνώμονας αξιολογούσε τη ζημιά κοιτώντας και αξιολογώντας τη λαμαρίνα. Σήμερα, η εικόνα της ζημιάς βρίσκεται όλο και περισσότερο σε δεδομένα, λογισμικό και ψηφιακά ίχνη.

Η εξέλιξη της αυτοκινητοβιομηχανίας έχει αλλάξει ριζικά τη φύση των ζημιών. Σε ένα σύγχρονο όχημα, η εξωτερική εικόνα μπορεί να είναι ήπια, αλλά το πραγματικό κόστος να κρύβεται σε αισθητήρες, κάμερες και μονάδες ελέγχου.

Αυτή η νέα τάξη πραγμάτων απαιτεί διαφορετική προσέγγιση, μιας και η εμπειρία πλέον πρέπει να συνδυάζεται και με τεχνολογικές γνώσεις. Βλέπετε, ο πραγματογνώμονας καλείται πλέον να διαβάζει δεδομένα, να κατανοεί το λογισμικό και να αξιολογεί πληροφορίες που δεν είναι πάντα ορατές.

Από την εμπειρική εκτίμηση στη data-driven αξιολόγηση

Η παραδοσιακή πραγματογνωμοσύνη βασιζόταν σε οπτικό έλεγχο, μετρήσεις και τεχνική κρίση. Σήμερα, ολοένα και περισσότερες αποφάσεις υποστηρίζονται από διαγνωστικά δεδομένα, logs συστημάτων και ψηφιακές αναφορές.

Τα σύγχρονα οχήματα καταγράφουν γεγονότα, ενεργοποιήσεις συστημάτων ασφαλείας και συνθήκες λειτουργίας πριν και μετά από ένα συμβάν. Δεδομένα που προσφέρουν πολύτιμη πληροφορία, αλλά απαιτούν γνώση για να ερμηνευθούν σωστά.

Επιπλέον, η χρήση αλγορίθμων και αυτοματοποιημένων εργαλείων στην εκτίμηση ζημιών κερδίζει έδαφος, ιδιαίτερα σε μαζικές ζημιές ή σε περιβάλλοντα με υψηλό όγκο περιστατικών. Οι αλγόριθμοι μπορούν να διασταυρώσουν τα κόστη, τους χρόνους επισκευής και φυσικά να παραθέσουν πιθανά σενάρια για το πώς έγινε το συμβάν. Ωστόσο, πρέπει να γίνει σαφές πως τα εργαλεία αυτά δεν μπορούν αντικαταστήσουν τον πραγματογνώμονα. Αντίθετα, ενισχύουν τον ρόλο του, την ποιότητα της δουλειάς του και φυσικά του εξοικονομούν χρόνο ενισχύοντας έτσι την παραγωγικότητά του.

Η σχέση με τον ασφαλιστή αλλάζει

Το νέο προφίλ του πραγματογνώμονα απαιτεί τεχνική κατανόηση συστημάτων ADAS, βασική εξοικείωση με τηλεματική, γνώση των διαδικασιών επαναβαθμονόμησης και επίγνωση των περιορισμών των ψηφιακών εργαλείων.

Παράλληλα, αυξάνεται και η ευθύνη. Όσο περισσότερο μια απόφαση βασίζεται σε δεδομένα, τόσο πιο κρίσιμη γίνεται η αξιολόγηση της αξιοπιστίας τους. Η ποιότητα των πληροφοριών, η προέλευσή τους και η πιθανότητα αλλοίωσης αποτελούν πλέον μέρος της πραγματογνωμοσύνης.

Επιπλέον ο ασφαλιστής βασίζεται στον πραγματογνώμονα όχι μόνο για την εκτίμηση κόστους, αλλά και για την κατανόηση του τι πραγματικά συνέβη. Σε ένα περιβάλλον όπου τα δεδομένα μπορούν να υποστηρίξουν ή να αμφισβητήσουν μια αφήγηση, ο ρόλος του πραγματογνώμονα γίνεται πιο στρατηγικός.

Η επικοινωνία μεταξύ ασφαλιστή και πραγματογνώμονα είναι αναβαθμισμένη, με μεγαλύτερο βάθος, μιας και δεν αφορά μόνο αριθμούς, αλλά ερμηνεία, τεκμηρίωση και διαχείριση της πληθώρας δεδομένων.

Ο κίνδυνος της υπερβολικής αυτοματοποίησης

Η τεχνολογία προσφέρει ταχύτητα και συνέπεια, αλλά κρύβει και κινδύνους και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το έχει στο μυαλό του ο πραγματογνώμονας. Η άκριτη αποδοχή αλγοριθμικών προτάσεων μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες εκτιμήσεις, ειδικά όταν τα δεδομένα είναι ελλιπή ή δεν αντικατοπτρίζουν τη μοναδικότητα κάθε περιστατικού.

Ο πραγματογνώμονας του μέλλοντος δεν θα είναι λιγότερο σημαντικός. Θα είναι πιο υπεύθυνος. Θα καλείται να γνωρίζει πότε να εμπιστευτεί το εργαλείο και πότε να το αμφισβητήσει.

Σαφώς η σύγχρονη πραγματογνωμοσύνη δεν αγνοεί τις λαμαρίνες. Τις συμπληρώνει με δεδομένα, αλγορίθμους και ψηφιακή ανάλυση. Το νέο προφίλ του πραγματογνώμονα διαμορφώνεται στη διασταύρωση τεχνικής εμπειρίας και ψηφιακής κατανόησης και αυτή η μετάβαση δεν είναι απειλή για τον ασφαλιστικό κλάδο. Είναι ευκαιρία για πιο ακριβείς εκτιμήσεις, μεγαλύτερη διαφάνεια, καλύτερη διαχείριση ρίσκου και φυσικά μείωση της απάτης. Με τη βασική προϋπόθεση όμως ότι η τεχνολογία θα χρησιμοποιείται ως εργαλείο και όχι ως υποκατάστατο κρίσης.