Σύμφωνα με τις σύγχρονες νομοθετικές πρακτικές στην ΕΕ, οι εποπτεύουσες αρχές των ασφαλιστικών και τραπεζικών δραστηριοτήτων, ουσιαστικά νομοθετούν στις χώρες που εποπτεύουν. Επί παραδείγματι, στην Ελλάδα η Τράπεζα της Ελλάδος, ως εποπτεύουσα αρχή των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών, έχει εισάγει νόμους στην Βουλή των Ελλήνων, οι οποίοι μετά την υπερψήφισή τους από την Βουλή, αποτελούν νόμους του Ελληνικού κράτους. Τέτοιο παράδειγμα, που αφορά τον ασφαλιστικό χώρο, είναι ο εν ισχύ ν.4364/2016. (Για τα αντίστοιχους τραπεζικούς νόμους, θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο).

Μέσα από αυτό το νόμο προκύπτει και η αναγκαστική συμμόρφωση της αγοράς στις διάφορες οδηγίες που εκδίδει η ΤτΕ, μέσω των γνωστών ΠΕΕ (πράξεων εκτελεστικής επιτροπής). Μια τέτοια είναι και η ΠΕΕ 16/21.05.2013, που αφορά τις υποχρεωτικές πιστοποιήσεις (Α,Β,Γ και Δ) των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών. 

Σε αυτή την ΠΕΕ συμπεριλαμβάνεται, εκτός των άλλων, και η ακόλουθη ενότητα, η οποία ακολουθεί την εξεταστέα ύλη των τεσσάρων πιστοποιήσεων:

Υποχρεώσεις γνώσεων που θα πρέπει να καλύπτει ο υποψήφιος διαμεσολαβητής

• Να αναγνωρίζει όλες τις βασικές έννοιες που εμπίπτουν στα παραπάνω πεδία και να τις διακρίνει από παρεμφερείς έννοιες
• Να απαντάει σε απλές και σύνθετες δυνητικές ερωτήσεις πελατών για τις παρεχόμενες από αυτόν υπηρεσίες και τα ασφαλιστικά προϊόντα
• Να απευθύνει τις κατάλληλες ερωτήσεις στον πελάτη, ώστε να γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες και το προφίλ του
• Να είναι σε θέση να γνωρίζει τους κινδύνους του κάθε προϊόντος και να τους επικοινωνεί αποτελεσματικά στον πελάτη
• Να εντοπίζει περιστατικά και συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν σε βάρος του, επαγγελματική αστική ή διοικητική ευθύνη
• Να γνωρίζει τις ενδεδειγμένες κάθε φορά ενέργειες, για τη συμμόρφωσή του με την κείμενη νομοθεσία.

Με δεδομένο ότι η ΤτΕ δεν έχει μπει στον κόπο να προτείνει συγκεκριμένη βιβλιογραφία για την κάλυψη της εξεταστέας ύλης, που η ίδια έχει προτείνει, η υποχρεωτική κάλυψη και των παραπάνω αναφερόμενων γνωστικών αντικειμένων, επαφίεται στην καλή θέληση και γνώση των εκπαιδευτών των εταιριών, των εκπαιδευτικών φορέων και στο καλυπτόμενο εύρος γνώσεων από τα διαθέσιμα προγράμματα e-learnig που κυκλοφορούν στην αγορά. 

Ιδιαιτέρως τα bullets 3, 4 και 5, αποτελούν  αντικείμενο ενός ιδιαίτερου εκπαιδευτικού προγράμματος (και όχι απλώς ενός μαθήματος), το οποίο έχει να κάνει με τη μεθοδολογία διερεύνησης, εντοπισμού, πιστοποίησης και διαχείρισης  αναγκών του πελάτη, το οποίο στο σύγχρονο περιβάλλον που καθορίζεται από την εφαρμογή των οδηγιών IDD και GDPR, όχι μόνο δεν έχει τυποποιηθεί και κατ’ επέκταση δεν διδάσκεται, αλλά θα τολμούσα να πω ότι είναι terra incognita, αν διαχειριστεί υπό το πρίσμα και με το εύρος που οι προαναφερόμενες οδηγίες απαιτούν. Μην σας διαφύγει ότι αφενός η IDD ζητάει «πιστοποιημένη» πώληση των κατάλληλων προϊόντων στον πελάτη, σε σχέση με τις ανάγκες του και αφετέρου η GDPR, περιορίζει τη συλλογή και επεξεργασία των πληροφοριών που διαμορφώνουν τελικά τις ανάγκες των πελατών! Εδώ μιλάμε για πολύ λεπτή ισορροπία. 

Εσείς τι πιστεύετε; Καλύπτετε αυτές τις απαιτήσεις γνώσεων, τις χρησιμοποιείτε στην πράξη και τις εφαρμόζετε στους πελάτες σας;