Αν κοιτάξει κανείς αυτή τη φωτογραφία μόνο με τα μάτια της επιστήμης, θα δει μια πεταλούδα να πίνει νέκταρ από το άνθος ενός βάτου. Αν όμως την κοιτάξει λίγο περισσότερο, με εκείνη τη ματιά που κρατά ακόμη κάτι από την αθωότητα που προβάλλει η φύση σε όλες τις εκφράσεις της, θα πιστέψει πως γίνεται κάτι πολύ διαφορετικό: πως η πεταλούδα αφήνει μέσα στο λουλούδι τον σπόρο που αργότερα θα γίνει ένα βατόμουρο.
Και γιατί όχι; Δεν είναι όλες οι αλήθειες ίδιες. Υπάρχει η αλήθεια που εξηγεί τον κόσμο και υπάρχει και η αλήθεια που τον κάνει πιο όμορφο.
Η πεταλούδα στέκεται τόσο ελαφρά πάνω στο άνθος, ώστε μοιάζει να μην το αγγίζει καν. Τα φτερά της θυμίζουν λεπτό μετάξι, οι κινήσεις της έχουν τη σιωπή μιας προσευχής και ο χρόνος, για μια στιγμή, μοιάζει να σταματά. Είναι σαν να της έχει ανατεθεί μια μικρή αποστολή: να αφήσει εκεί κάτι αόρατο, μια υπόσχεση, ένα μήνυμα, έναν σπόρο ελπίδας που θα μεταμορφωθεί σε καρπό.
Ύστερα θα φύγει. Κανείς δεν θα θυμάται το πέρασμά της. Το άνθος θα μαραθεί, οι μέρες θα κυλήσουν και στη θέση του θα εμφανιστεί ένα μικρό πράσινο βατόμουρο. Σιγά σιγά θα κοκκινίσει, θα σκουρύνει, θα γεμίσει χυμούς και γεύση. Όσοι θα το δοκιμάσουν ίσως να μην αναρωτηθούν ποτέ από πού άρχισε αυτή η ιστορία.
Κι όμως, ίσως όλα τα όμορφα πράγματα να γεννιούνται έτσι. Από ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα που κανείς δεν πρόσεξε. Από μια συνάντηση που κράτησε λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Από μια παρουσία τόσο διακριτική, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Μου αρέσει να πιστεύω πως η φύση δεν είναι μόνο ένας τόπος όπου συμβαίνουν βιολογικές διαδικασίες. Είναι κι ένα ατέλειωτο βιβλίο συμβολισμών. Εκεί όπου μια πεταλούδα μπορεί να γίνει αγγελιοφόρος του καλοκαιριού, ένα ταπεινό άνθος βάτου η αρχή μιας γλυκιάς υπόσχεσης και ένα βατόμουρο η απόδειξη πως τα πιο πολύτιμα δώρα της ζωής ξεκινούν από πράγματα τόσο μικρά, ώστε οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα βλέπουν καν.
Ίσως, λοιπόν, η πεταλούδα να μην αφήνει πραγματικά τον σπόρο που θα γίνει ένα βατόμουρο. Αφήνει όμως κάτι εξίσου σημαντικό: την αφορμή να πιστέψουμε πως ο κόσμος εξακολουθεί να κρύβει μυστικά. Κι αυτό, καμιά φορά, είναι πιο πολύτιμο κι από τον ίδιο τον καρπό.
Η φωτογραφία του Δημήτρη Καλιακούδα από την Εορδαία που έχει το χάρισμα να φωτογραφίζει όχι μόνο τα πλάσματα της φύσης, αλλά και τις ιστορίες που κρύβονται μέσα τους.
Η πεταλούδα Argynnis paphia πάνω στο άνθος του βάτου. Μερικές φωτογραφίες δεν αποτυπώνουν μόνο μια στιγμή της φύσης· αποτυπώνουν μια ιστορία που ο καθένας μπορεί να αφηγηθεί με τον δικό του τρόπο
