Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, δημοσιεύτηκαν άρθρα σχετικά με την πτώση Ασφαλίστρων στον κλάδο ζωής, υγείας, στις ασφαλίσεις συνδεδεμένες με επενδύσεις και των ομαδικών συνταξιοδοτικών κεφαλαίων.  

Κάθε άρθρο ανέφερε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτή η πτώση, όπως την αύξηση των ασφαλίστρων στον κλάδο υγείας, την αναστάτωση που προκάλεσε στις διεθνείς κεφαλαιαγορές η πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου κτλ. 

Πραγματικά οι αναλύσεις όλες ήταν εξαιρετικά επιχειρηματολογημένες τεχνικά, ωστόσο πιστεύω πως πρέπει να προσθέσουμε και τον παράγοντα συναίσθημα. 

Αναφέρομαι στο συναίσθημα εμπιστοσύνης και ενθουσιασμού των Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών. 

Οι παλαιότεροι συνεργάτες θα θυμούνται ότι σε δύσκολους καιρούς, τότε που η έννοια της Ασφάλισης δεν ήταν γνωστή, οι πωλήσεις βασίζονταν στην πίστη των Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών στον θεσμό και στην εμπιστοσύνη προς την εταιρία τους.

Τα τελευταία χρόνια αυτό που χάθηκε και είναι δύσκολο να επανακτηθεί είναι ο ενθουσιασμός του Ασφαλιστικού τότε Συμβούλου, για αυτή την δουλειά και η αφοσίωση στο αποτέλεσμα. 

Θυμάμαι ιστορίες παλαιότερων από εμένα, για το πως πουλούσαν ακόμα και στη περίοδο της Χούντας. 

Αυτό που θέλω με λίγα λόγια να πω, είναι ότι δύσκολες περιστάσεις υπήρχαν και τότε και θα υπάρχουν πάντα. 

Η αγάπη και η υπερηφάνεια όμως που είχε το «δίκτυο» για την εταιρία του, νικούσε κάθε δυσκολία. 

Κατά τη γνώμη μου η απώλεια αυτών των συναισθημάτων, είναι η ριζική αιτία της απώλειας Ασφαλίστρων και προς την κατεύθυνση της αποκατάστασης τους θα πρέπει να δουλέψουν και οι εταιρίες και οι σύνδεσμοι και οι σύλλογοι και οι διευθυντές ομάδων και όλοι όσοι μπορούν να παίξουν θετικό ρόλο.