Αν και τα τελευταία εικοσιτετράωρα τα φώτα στρέφονται πάνω στην ευαίσθητη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου βρισκόμαστε μπροστά σε μία ευρύτερη ανάφλεξη μετά και το θάνατο του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς στο Ιράν, εντούτοις ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μπει σε μία νέα φάση, που ενδέχεται να αποβεί καθοριστική για την έκβαση του. Πέρασαν ήδη πάνω από δυόμισι χρόνια από τη στιγμή που ο Βλαντιμίρ Πούτιν έδωσε εντολή εισβολής σε μια γειτονική, ανεξάρτητη χώρα, μια απόφαση που προκάλεσε πολλές συνέπειες κυρίως στους Ουκρανούς, αλλά και στους Ρώσους, ενώ υπήρξε η αιτία ευρύτερων αναταράξεων που άγγιξαν τη διεθνή κοινότητα σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η ενέργεια, ο εφοδιασμός τροφίμων, το μεταναστευτικό και αλλού. Από τη μία πλευρά, η Μόσχα παίζει με το χρόνο, εμφανίζεται αμετακίνητη στις βασικές επιδιώξεις των πολεμικών επιχειρήσεων, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της Δύσης. Σε σύγκριση με το αντίπαλο στρατόπεδο διαθέτει αυτονομία σε πολλά επίπεδα, πολλές εφεδρείες, γεγονός που την κάνει να μπορεί να ανταπεξέλθει σε κρίσιμες στιγμές, αλλά και στην πάροδο του χρόνου. Η Ρωσία παραμένει μια υπερδύναμη και αυτό στην Ε.Ε, αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών στο ανατολικό μέτωπο ήταν αρνητικές για τους αμυνόμενους, καθώς οι δυνάμεις κατοχής κατάφεραν μεθοδικά να ανακτήσουν εδάφη στις εμπόλεμες περιοχές. Η πίεση που δέχεται ο ουκρανικός στρατός είναι μεγάλη. Η έλλειψη πυρομαχικών, αλλά και σύγχρονων πολεμικών αεροσκαφών ήταν το θέμα συζήτησης για πολλούς μήνες όχι μόνο στην ουκρανική πλευρά, αλλά και στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η Δύση αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης και έστω και με αρκετή καθυστέρηση, αποφάσισε να στηρίξει ουσιαστικά το Κίεβο σε στρατιωτικό επίπεδο. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες και ανώτατους στρατιωτικούς αξιωματούχους σε Βαλτικές χώρες, τα πρώτα F-16 έχουν ήδη φτάσει στην Ουκρανία. Πρόκειται για εξέλιξη που αλλάζει τα δεδομένα στους αιθέρες, αλλά από μόνη της δεν αρκεί για να προκαλέσει θεαματικές αλλαγές ως προς τους στόχους της ουκρανικής ηγεσίας. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως η Ουκρανία δύσκολα θα ανακτήσει τα ήδη χαμένα της εδάφη. Το ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι να μην υπάρξουν νέες απώλειες για τους αμυνόμενους, που θα άνοιγαν τον ασκό του Αιόλου για νέες πολεμικές επιχειρήσεις με πιθανή ανάμειξη τρίτων. Η αποτροπή μιας ευρύτερης ανάφλεξης στην ευρύτερη περιοχή πρέπει να είναι απόλυτη προτεραιότητα τουλάχιστον για την πλευρά της Δύσης. Στο ουκρανικό μέτωπο καταγράφεται ρευστότητα, ενώ η αβεβαιότητα για το μέλλον είναι έκδηλη. Μία πολεμική σύγκρουση στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης συνιστά ουσιαστικά μια μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί, με ότι αυτό σημαίνει για την παγκόσμια ειρήνη…..