Παλιά στα καφενεία, το τέλος των πολιτικών αναλύσεων, ήταν η φράση «Με κάνεις μωρέ για μια μέρα πρωθυπουργό….».
Είχαμε την ριζοσπαστική αριστερά, που επιθυμούσε να κυβερνήσει για να τα διορθώσει όλα. Ήθελε μάλιστα να το κάνει και αμέσως. Τελικά δεν τα κατάφερε, ούτε αμέσως, ούτε γενικότερα. Αυτή δηλαδή η Αριστερά δεν ήταν κατάλληλη για να κυβερνήσει.
Άρα χρειαζόμαστε μια διαφορετική Αριστερά που να είναι ικανή να κυβερνήσει, ας πούμε μια κυβερνώσα αριστερά.
Το ζήτημα είναι όμως αν οι δύο αυτές αριστερές διαφέρουν σε κάτι, πέραν του ονόματος (ο αρχηγός παραμένει ο ίδιος, βεβαίως, βεβαίως).
Αλλά μήπως το ίδιο ακριβώς δεν ισχύει και για άλλους πολιτικούς χώρους; Και εκεί μόνο οι τίτλοι διαφέρουν.
Το συμπέρασμα είναι ότι όλα αυτά είναι προφάσεις για την κλασική ανθρώπινη επιδίωξη της πολιτικής:
Να είμαι εγώ ο πρωθυπουργός.
Τόσο απλό.
Και μετὰ βλέπουμε.
Αλλά αυτό το τελευταίο δεν είναι καθόλου απλό, όπως έχει αποδειχθεί.
Και έχει και κόστος (για μας τους υπόλοιπους).
