Σήμερα η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Σάββα τον Ηγιασμένο, μια από τις πιο επιδραστικές μορφές του ανατολικού μοναχισμού και, ταυτόχρονα, έναν άγιο που ο λαός έχει συνδέσει στενά με τους ασθενείς και τους δοκιμαζόμενους. Γεννημένος το 439 μ.Χ. στην Καππαδοκία, ο Σάββας ακολούθησε από πολύ νωρίς τη μοναχική ζωή. Σε ηλικία οκτώ ετών εισήλθε σε μοναστήρι και λίγο αργότερα κατευθύνθηκε στα Ιεροσόλυμα, όπου μαθήτευσε κοντά στον Ευθύμιο τον Μέγα. Η άσκηση, η πειθαρχία και η πνευματική του ακτινοβολία τον οδήγησαν στην ίδρυση της περίφημης Μεγάλης Λαύρας στην έρημο της Ιουδαίας, σημείο αναφοράς για τον οργανωμένο μοναχισμό και τη λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Σάββας δεν έγινε γνωστός μόνο για το πνευματικό του έργο, αλλά και για την προσωπική του στάση απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Η παράδοση διασώζει περιστατικά όπου η προσευχή του συνδέθηκε με ίαση ή ανακούφιση ασθενών, γεγονότα που διαμόρφωσαν την εικόνα του ως αγίου που «σκύβει» πάνω στους δοκιμαζόμενους. Σε μια εποχή περιορισμένων ιατρικών δυνατοτήτων, η μορφή του ασκητή που στάθηκε δίπλα στον πάσχοντα απέκτησε ιδιαίτερο κύρος· έτσι ο Σάββας καθιερώθηκε στη συλλογική συνείδηση ως προστάτης των ασθενών και πηγή πνευματικής ενίσχυσης.

Η σχέση του ονόματός του με την υγεία αποτυπώνεται και σε ένα από τα σημαντικότερα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας: το αντικαρκινικό νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» στην Αθήνα. Ιδρυμένο το 1936, υπήρξε το πρώτο κρατικό αντικαρκινικό νοσοκομείο της Ελλάδας και παραμένει μέχρι σήμερα κεντρικός πυλώνας στην ογκολογική περίθαλψη. Με εξειδικευμένες μονάδες, μεγάλη επιστημονική εμπειρία και καθημερινή μάχη στο πλευρό των ασθενών, το νοσοκομείο έχει γίνει συνώνυμο της ελπίδας και της φροντίδας. Για χιλιάδες οικογένειες, το όνομα «Άγιος Σάββας» δεν παραπέμπει μόνο στον ασκητή της ερήμου, αλλά και στον σύγχρονο αγώνα για ζωή.

Σε μια τέτοια ημέρα, η μνήμη του αγίου συναντά τη σημερινή πραγματικότητα: την ανάγκη για συμπαράσταση, αξιοπρέπεια και πίστη — είτε θρησκευτική είτε ανθρώπινη — απέναντι στην ασθένεια. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του Αγίου Σάββα: ότι υπενθυμίζει πως δίπλα σε κάθε δοκιμασία πρέπει να βρίσκεται μια μορφή στήριξης, πνευματικής ή επιστημονικής.