Ο Οκτώβριος έρχεται πάντα σαν ήπια μετάβαση ανάμεσα σε δυο εποχές. Δεν αναγγέλλει με θόρυβο τον εαυτό του, δεν επιβάλλεται με ένταση· απλώς απλώνει σιγά -σιγά τα χρώματά του και αφήνει τον ουρανό να χαμηλώσει λίγο πιο κοντά μας. Το φως του έχει μια γλύκα που δεν συναντάται άλλη περίοδο στον χρόνο, σαν να φιλτράρεται μέσα από φύλλα που κιτρινίζουν και από σύννεφα που περνούν βιαστικά. Ο αέρας κουβαλάει μια υπόσχεση: βροχές που θα ξαναζωντανέψουν το χώμα, δροσιές που θα ξυπνήσουν τη διάθεση και θα προετοιμάσουν τον ερχομό του χειμώνα.

Στην ύπαιθρο, ο Οκτώβρης ήταν πάντα μήνας δουλειάς αλλά και περισυλλογής. Τα αμπέλια έχουν δώσει τον καρπό τους, οι τρύγοι έχουν τελειώσει, κι απομένει στα βαρέλια το μυστήριο της ζύμωσης. Η γη ετοιμάζεται να δεχτεί τον σπόρο, σιτάρι και κριθάρι θα μπουν ξανά στην αγκαλιά της με μια εμπιστοσύνη που επαναλαμβάνεται αιώνες τώρα. Οι αγρότες ξέρουν πως ό,τι κι αν συμβεί, ο κύκλος της σποράς δεν σταματά· είναι το σταθερότερο σημείο αναφοράς μιας ζωής που αλλάζει διαρκώς.

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας των ελιών που βαραίνουν, ακόμη πριν από το μάζεμα, κι ο μήνας που τα μελίσσια μαζεύονται για τον χειμώνα και των κοπαδιών (όσων υπάρχουν ακόμη που αφήνουν τα βουνά και κατεβαίνουν στον κάμπο να ξεχειμάσουν. Είναι ο μήνας που οι άνθρωποι ανάβουν ξανά τα τζάκια, πρώτα διστακτικά, έπειτα με περισσότερη σιγουριά. Στα σπίτια αρχίζει να μυρίζει ξύλο καμένο, βρασμένο κάστανο, κρασί που ωριμάζει. Κι έτσι η καθημερινότητα αποκτά μια θαλπωρή, σαν να κλείνει γύρω από τον καθένα μας ένα αόρατο παλτό.

Μα ο Οκτώβριος δεν είναι μόνο πρακτικός μήνας· είναι και στοχαστικός. Στέκεται στο όριο ανάμεσα σε ό,τι έφυγε και σε ό,τι έρχεται. Δεν είναι πια καλοκαίρι, κι όμως δεν είναι ακόμη χειμώνας. Είναι ένα κατώφλι, μια γέφυρα από φύλλα που πέφτουν και ουρανούς που βαραίνουν. Μας καλεί να χαμηλώσουμε τον ρυθμό, να δούμε τι αφήσαμε πίσω και τι θέλουμε να φέρουμε μαζί μας στους μήνες που έρχονται. Είναι σαν να μας λέει ότι τίποτε δεν χάνεται αληθινά, όλα μεταμορφώνονται: τα φύλλα σε χώμα, το χώμα σε τροφή, η τροφή σε ζωή.

Κι ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι ένιωθαν πάντοτε τον Οκτώβριο πιο κοντά στον κύκλο της γης. Η αγροτική ζωή διδάσκει ότι δεν υπάρχει τέλος χωρίς αρχή, ούτε φθορά χωρίς σπόρο. Μέσα στην πτώση των φύλλων φωλιάζει η υπόσχεση του Μάη· μέσα στο μούσκεμα του χώματος ξεκινά η γέννηση του σπόρου. Ο Οκτώβριος, με τη σιωπηλή του σοφία, μας θυμίζει ότι η ζωή δεν μετριέται μόνο με εποχές που ανθίζουν, αλλά και με εποχές που σιωπούν, προετοιμάζουν, φυλάνε μέσα τους το αύριο.

Έτσι μπαίνει ο μήνας, σαν φίλος παλιός που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να τον καταλάβεις. Αρκεί να τον κοιτάξεις στα μάτια του πρωινού και να ακούσεις τον ψίθυρο των φύλλων που πέφτουν. Εκεί βρίσκεται η ουσία του: στην ηρεμία που μας χαρίζει, στην υπομονή που μας διδάσκει, στην ελπίδα που φυτεύει μέσα μας μαζί με τον σπόρο στη γη.