Τα νερά είχαν χθες την τιμητική τους και απαντώντας σε πανάρχαιες συνήθειες συνδυασμένες με την παράδοση του Χριστιανισμού, ο σταυρός έπεσε σε θάλασσες, λίμνες, ποτάμια, πηγές και δεξαμενές. Πρόκειται για μια κορυφαία εκδήλωση του ανθρώπου σε ένα στοιχείο που είναι τόσο συνδεδεμένο με την ύπαρξή του και γι’ αυτό πλήθος ήταν οι άνθρωποι, επιφανείς και αφανείς που παρακολούθησαν τις τελετές σε όλη τη χώρα.  

Δεν θα σταθούμε στις λαμπρές τελετές, στις οποίες το ενδιαφέρον συχνά περιορίζεται στην παρουσία των αρχόντων, την ευκαιρία να προβούν σε δηλώσεις και άλλα που επικράτησαν σε βάρος της ουσίας του αγιασμού των υδάτων αλλά στο πραγματικό ενδιαφέρον που δείχνουν οι άνθρωποι κάθε τόπου για την ευταξία των πραγμάτων γύρω τους. Και τούτο, μετά την κλιμακούμενη, από χρόνια τώρα, κρίση της λειψυδρίας εκφράζεται σαν μια ευχή, να πέσουν βροχές να γεμίσει η κοιλιά της γης νερό, να πέσουν χιόνια να φουσκώσουν τα ρέματα και τα ποτάμια, να πλυθεί η γη και να βρίσκουν δροσιά όλο το χρόνο τα δέντρα.   

Έτσι, στην πληθώρα των εικόνων που είδαμε από τα Θεοφάνεια χθες σε όλη τη χώρα, εγώ τουλάχιστον ξεχωρίζω μια, το ρίξιμο του σταυρού στον Σπερχειό, από τους κατοίκους του Λιανοκλαδίου, ενός χωριού που η οικονομία του στηρίζονταν πάντα στη γη. Στη γη που όμως για να καρπίσει, απαραίτητα ήταν τα νερά του Σπερχειού ο οποίος φέτος τους περισσότερους μήνες είχε εντελώς στερέψει.

Τις τελευταίες ημέρες όμως που έβρεξε δυνατά στην περιοχή και τα γύρω βουνά, Τυμφρηστός, Γουλινάς, Οίτη έχουν χιόνια, έτρεξε αρκετό νερό στην ξερή κοίτη του κι έτσι το χωριό, με επικεφαλής τον παπά και το σταυρό στο χέρι, πήγε να τον αγιάσει. Και τα παιδιά που έπεσαν στο κρύο νερό, τίμησαν με την κίνησή τους τον ζωοδότη του τόπου τους.