Η Νέα Δημοκρατία παίζει χωρίς αντίπαλο, όπως καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης που είδαν τους τελευταίους μήνες το φως της δημοσιότητας. Εξάλλου, είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που το δεύτερο κόμμα βρίσκεται κάτω του 15%, ενώ ο ευρύτερος χώρος της Αριστεράς είναι διασπασμένος, κυρίως λόγω προσωπικών διαφορών και έλλειψης μιας στοιβαρής ηγεσίας που θα τον ενώσει. Έξι περίπου μήνες πριν τις ευρωεκλογές, όπου κάθε πολιτική δύναμη θα μετρήσει σε πραγματικές συνθήκες τα ποσοστά της, το κυβερνών κόμμα διατηρεί ένα μεγάλο δημοσκοπικό προβάδισμα και πορεύεται με αυτοπεποίθηση προς μια νέα εκλογική νίκη. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία είναι πολυάριθμα και σημαντικά και επηρεάζουν βασικές πτυχές της καθημερινότητας. Ωστόσο, η όποια δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική, δεν μπορεί αυτόματα να μετατραπεί και σε αντικυβερνητική ψήφο από τη στιγμή που δεν έχει σχηματοποιηθεί μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η παράμετρος αυτή σχετίζεται και με τις ευρωεκλογές από τη στιγμή που διεξάγονται με όρους εσωτερικής ατζέντας και όχι πάνω σε ένα πολιτικό αφήγημα που θα αφορούσε το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης. Στην αντίπερα όχθη, το ΠΑΣΟΚ έχει ανακάμψει και βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει καταφέρει να αυξήσει την επιρροή του στην κοινωνία και να διαμορφώσει μια νέα δυναμική για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Στο Σύριζα, η εικόνα είναι σαφώς χειρότερη σε σχέση με τις προηγούμενες εθνικές εκλογές, αφού η αλλαγή ηγεσίας προκάλεσε ισχυρές αναταράξεις στο εσωτερικό και οδήγησε στη διάσπαση, αφού η εσωκομματική αντιπολίτευση αποφάσισε με συνοπτικές διαδικασίες να εγκαταλείψει την Κουμουνδούρου. Αν και το κόμμα βρίσκεται σε δημοσκοπικό χαμηλό βαρομετρικό, εντούτοις το εγχείρημα της Νέας Αριστεράς, όπως φάνηκε από τα πρώτα ποιοτικά στοιχεία, δεν δείχνει να πείθει το ακροατήριο του ευρύτερου χώρου που αντιλαμβάνεται πως η κίνηση αυτή αποτελεί προϊόν μιας σφοδρής εσωκομματικής σύγκρουσης και δεν καλύπτει πραγματικές ανάγκες έκφρασης ενός τμήματος της κοινής γνώμης που αναζητεί κάτι νέο. Το αποτελέσμα των ευρωεκλογών είναι σημνατικό και για έναν άλλο λόγο: όποιος κατακτήσει τη δεύτερη θέση, θα είναι εκείνος ουσιαστικά που θα αναλάβει την ιστορική ευθύνη για την ανασυγκρότηση του χώρου της κεντροαριστεράς. Στο χώρο της κεντροδεξιάς η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική, καθώς η Νέα Δημοκρατία κυριαρχεί και, το σημαντικότερο, κυβερνά. Ωστόσο, η σταδιακή μετατόπιση της παράταξης προς το κέντρο, έχει προκαλέσει όχι μόνο εσωτερικές αλλά και δημόσιες συζητήσεις και αντιδράσεις. Η πρόσφατη αναφορά του πολύπειρου στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο Νικήτα Κακλαμάνη, ότι «σήμερα δεν κυβερνά η δεξιά», συνιστά άποψη που συμμερίζονται και άλλα κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που προέρχονται από τον πυρήνα του κόμματος και το σκληρό DNA της. Στα υψηλά κλιμάκια της Πειραιώς επιβάλλεται να δώσουν βάρος στην προσέγγιση αυτή, καθώς χρειάζεται μια εν γένει ισορροπία στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας, μιας παράταξης που έχει την προσωπική σφραγίδα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Όσο πιο βίαιη είναι η μετατόπιση προς μια άλλη κατεύθυνση, τόσο μεγαλύτερο είναι το κενό που μπορεί να δημιουργηθεί προς την ακριβώς αντίθετη πλευρά. Εξάλλου, η Νέα Δημοκρατία αποτελούσε παραδοσιακά το κόμμα που εξέφραζε την κεντροδεξιά στη χώρα και διασφάλισε διαχρονικά την πολιτική της ανθεκτικότητα μέσα από τη σύνθεση, τη συνεννόηση και πάνω απ’ όλα το σεβασμό όλων των τάσεων και προσεγγίσεων.