Οι φωτογραφίες από βραβεύσεις στον χώρο μας, έχουν σκοπό να αναδείξουν την επιτυχία, την προσπάθεια και την αριστεία. Ωστόσο, για αρκετούς επαγγελματίες του κλάδου, αυτές οι εικόνες δεν προκαλούν πάντα έμπνευση ή θετικά συναισθήματα. Αντίθετα, συχνά γεννούν απογοήτευση, πίεση ή ακόμη και αίσθημα αδικίας.

Ένας βασικός λόγος είναι η σύγκριση. Όταν κάποιος βλέπει συναδέλφους να βραβεύονται, είναι εύκολο να μπει στη διαδικασία να συγκρίνει τη δική του πορεία με εκείνη των βραβευθέντων. Αν η προσωπική του προσπάθεια δεν έχει (ακόμη) αναγνωριστεί με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να νιώσει ότι υστερεί, ανεξάρτητα από το πραγματικό του επίπεδο ή την πρόοδο του.

Παράλληλα, οι βραβεύσεις συχνά παρουσιάζουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Δεν αποτυπώνουν τις δυσκολίες, τις αποτυχίες και τις θυσίες που προηγήθηκαν. Αυτό δημιουργεί μια «ιδανική εικόνα επιτυχίας», η οποία μπορεί να φαίνεται απρόσιτη ή μη ρεαλιστική για πολλούς.

Υπάρχει όμως και μια πιο «σιωπηλή διάσταση»  την οποία πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι εκφράζουν δημόσια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αναγνώριση δεν φαίνεται να βασίζεται αποκλειστικά στην ποιότητα της δουλειάς ή στη μακροχρόνια αξία που δημιουργεί ένας επαγγελματίας. Αντίθετα, μπορεί να επηρεάζεται από συγκυρίες, εμπορικές στρατηγικές ή τη πρακτική κάποιων να μετακινούν παραγωγή από εταιρία σε εταιρία, εξασφαλίζοντας πρόσκαιρα αποτελέσματα και αντίστοιχες ανταμοιβές.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι βραβεύσεις είναι «λάθος» ή ότι όσοι διακρίνονται δεν έχουν δουλέψει σκληρά. Σημαίνει όμως ότι το σύστημα αξιολόγησης δεν είναι πάντα απόλυτα ευθυγραμμισμένο με αυτό που πολλοί θεωρούν ως ουσιαστική και διαχρονική αξία: τη συνέπεια, την ηθική στάση, τη σταθερή εξυπηρέτηση του πελάτη.

Για εκείνους που επιλέγουν έναν πιο σταθερό και «ήσυχο» δρόμο, χωρίς μετακινήσεις, χωρίς εντυπωσιακές αλλά βραχυπρόθεσμες επιδόσεις, η έλλειψη αναγνώρισης μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα ότι η προσπάθειά τους περνά απαρατήρητη ή δεν ανταμείβεται δίκαια.

Τελικά, το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητηθούν οι βραβεύσεις, αλλά να επαναπροσδιοριστεί το τι πραγματικά αξίζει να αναγνωρίζεται. Γιατί σε έναν κλάδο που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, η πραγματική επιτυχία δεν αποτυπώνεται πάντα σε μια φωτογραφία, αλλά στη σχέση που χτίζεται με τον χρόνο.

Αυτό ας δώσει τροφή σε σκέψη σε όσους οργανώνουν τις βραβεύσεις, γιατί ίσως ο κλάδος χρειάζεται λιγότερες φωτογραφίες και χειροκρότημα και περισσότερη καθοδήγηση και φροντίδα στους Διαμεσολαβητές που δεν έχουν φτάσει το εισόδημα που θα τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς στην καθημερινότητα τους!