Ποια θα ήταν η συζήτηση μεταξύ ενός Ασφαλιστικού συμβούλου του 1970 ή και 1980 και ενός που δρα στο σήμερα;

Λοιπόν δεν θα ήταν διάλογος και μάλλον θα πήγαινε κάπως έτσι :

«Πώς μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος, Ασφαλιστικέ Διαμεσολαβητή, όταν περιορίζεις την αποστολή σου στην ασφάλιση ενός αυτοκινήτου και αφήνεις μια ολόκληρη οικογένεια εκτεθειμένη; Αν αύριο ο πατέρας φύγει από τη ζωή, ποιος θα πληρώσει το στεγαστικό; Ποιος θα χρηματοδοτήσει τις σπουδές των παιδιών; Ποιος θα αντικαταστήσει το εισόδημα που χάνεται; Η δουλειά μας δεν είναι να ασφαλίζουμε λαμαρίνες. Είναι να προστατεύουμε ανθρώπους.»

Επίσης θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

«Μην πανηγυρίζεις επειδή έκλεισες άλλη μία ασφάλεια αυτοκινήτου με κλοπή. Δεν έκανες το καθήκον σου αν δεν συζήτησες με τον πελάτη τους κινδύνους που απειλούν την οικογένεια του. Το αυτοκίνητο μπορεί να αντικατασταθεί. Ο πατέρας όχι. Η μητέρα όχι. Το εισόδημα όχι. Αν δεν άνοιξες αυτή τη συζήτηση, τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος σου ως επαγγελματία διαχείρισης κινδύνων;»

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι…«διαχωρίζω τη θέση μου».

Αναρωτηθείτε «είμαστε ακόμα Ασφαλιστικοί σύμβουλοι; Γιατί άλλο δείχνουν τα νούμερα.