Πριν περίπου 60 χρόνια, γίνεται μια συναλλαγή. Κάποια κυρία σε ένα χωριό, ενόψει επικείμενου γάμου κάποιας κόρης της, παραγγέλνει προικιά από μια συγχωριανή της με εξαιρετική φήμη για τα κεντήματά της. Παραμονή Δεκαπενταύγουστου εκείνης της χρονιάς, παραλαμβάνει τα προικιά - εξαιρετική δουλειά - και ως όφειλε, δίνει το συμφωνημένο χρηματικό αντίτιμο. Σε μια εποχή με δύσκολη επιβίωση και ακραία φτώχεια, το κρέας στο τραπέζι ήταν η ακραία ή/και η μόνιμη εξαίρεση. Η κυρία που είχε κάνει την παραγγελία, επειδή μπορούσε, συμπονούσε/αγαπούσε, αλλά και ήθελε, χωρίς να πρέπει, έκανε το κάτι παραπάνω. Έδωσε μαζί και ένα ολόκληρο κοτόπουλο…

Περίπου 60 χρόνια μετά, ο υποφαινόμενος έρχεται τυχαία (;) σε επικοινωνία με σημαίνων πρόσωπο της κοινωνίας μας και από την συζήτηση προκύπτει ότι η πρώτη κυρία που έκανε την παραγγελία ήταν η γιαγιά μου και η κυρία που έκανε τα κεντήματα στα προικιά, ήταν η γιαγιά του…

Απίστευτο!!! Μετά από περίπου 60 χρόνια, αυτός ο πολύ σημαντικός άνθρωπος, αυτό θυμόταν…

Αυτό που έκανε η γιαγιά μου χωρίς να ήταν υποχρεωμένη.

Η μνήμη με τα χρόνια εξασθενεί, αυτό που όμως δεν έγινε απλώς, αλλά το εισέπραξε κάποιος ως βίωμα, δεν το ξεχνά ποτέ. Είναι η εμπειρία που λέμε. Όχι μόνο η <<εμπειρία πελάτη>>, δεν είναι όλα πελατειακές σχέσεις. Η θετική και Καλή εμπειρία, δημιουργεί εξαιρετικές σχέσεις ανθρώπων. Και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία.

Και μόνο η λεκτική αυτή αναγνώριση και αναφορά με συγκίνησε βαθιά, με έκανε να νοιώσω πολύ όμορφα και ένα συναίσθημα πληρότητας με κατέκλυσε κάνοντάς με ευτυχισμένο.

Απλά και ανθρώπινα.

Επιπλέον μόλις σήμερα έλαβα και μια θετική απάντηση από αυτό το πρόσωπο σε ένα αίτημά μου, χωρίς οικονομικό αντίτιμο αλλά με μεγάλη αξία για εμένα και όχι μόνο…

Τελικά, τί αξία έχει ένα κοτόπουλο;

Καλά έλεγαν οι παλαιοί, <<Κάνε το Καλό και ρίχτο στο γιαλό…>>

Και ξεπληρώνεται στον χρόνο, όταν δίνεται απλά χωρίς προσμονή αντιτίμου με Αγάπη, και με μεγάλο τόκο. Σας διαβεβαιώ.