Τον Ιούλιο του 1944, ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ακόμη τελειώσει, σαν σήμερα εκπρόσωποι 44 χωρών συγκεντρώθηκαν στο ξενοδοχείο Mount Washington, στο Μπρέτον Γουντς του Νιου Χάμσαϊρ. Δεν συζητούσαν για τις μάχες που δίνονταν εκείνη τη στιγμή, αλλά για τον κόσμο που θα ακολουθούσε.
Η συμφωνία καθιέρωσε ένα νέο διεθνές νομισματικό σύστημα. Τα περισσότερα νομίσματα συνδέθηκαν με το αμερικανικό δολάριο και το δολάριο, με τη σειρά του, παρέμενε μετατρέψιμο σε χρυσό με σταθερή ισοτιμία 35 δολαρίων η ουγγιά. Στην πράξη, το δολάριο έγινε το κέντρο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδείχθηκαν στη νέα οικονομική υπερδύναμη.
Το σύστημα αυτό λειτούργησε μέχρι το 1971, όταν ο πρόεδρος Richard Nixon ανέστειλε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό. Ωστόσο, η κυριαρχία του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές διατηρήθηκε και συνεχίζει, σε μεγάλο βαθμό, μέχρι σήμερα.
Για πολλούς οικονομολόγους, το Μπρέτον Γουντς υπήρξε το θεμέλιο της μεταπολεμικής ανάπτυξης και της σταθερότητας. Για άλλους, ήταν η απαρχή μιας παγκόσμιας οικονομικής τάξης στην οποία οι ισχυρές οικονομίες και οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί απέκτησαν πρωτοφανή επιρροή πάνω στις μικρότερες χώρες.
Όπως κι αν το αξιολογήσει κανείς, μία διαπίστωση δύσκολα αμφισβητείται: πολλές από τις σημερινές συζητήσεις για το δημόσιο χρέος, το ΔΝΤ, την παγκοσμιοποίηση, τις οικονομικές κρίσεις ή ακόμη και τον ρόλο του δολαρίου στην παγκόσμια οικονομία, έχουν την αφετηρία τους σε εκείνη τη διάσκεψη του 1944, σε ένα ξενοδοχείο ανάμεσα στα δάση του Νιου Χάμσαϊρ, όπου σχεδιάστηκε η μεταπολεμική οικονομική τάξη του κόσμου.
Οι αντιπρόσωποι των 44 χωρών που συμμετείχαν στη Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, τον Ιούλιο του 1944. Από τις αποφάσεις τους γεννήθηκαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και το μεταπολεμικό νομισματικό σύστημα που διαμόρφωσε την παγκόσμια οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες
