Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα τυχαία σε ένα όμορφο καφέ σε ένα νησί των Κυκλάδων. Περιμένοντας τον καφέ μου, το βλέμμα μου έπεσε σε μια εικόνα πάνω από την είσοδο. Ήταν η εικόνα της Αγίας Υπομονής.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν σχεδόν αυθόρμητη: Υπάρχει πράγματι Αγία Υπομονή ή κάποιος κάνει χιούμορ; Μάλιστα, για μια στιγμή αναρωτήθηκα μήπως ήταν η εικόνα κάποιας γυναίκας που απλώς την έλεγαν «Υπομονή». Έτσι, ρώτησα την κοπέλα που ετοίμαζε τους καφέδες. Χαμογέλασε και μου απάντησε πως την εικόνα την είχε βάλει το αφεντικό του καταστήματος. Μέσα στη φρενίτιδα του καλοκαιριού, με τους καφέδες να ετοιμάζονται ασταμάτητα και τον κόσμο να περιμένει στην ουρά, ούτε οι ίδιοι είχαν σταθεί ποτέ να σκεφτούν γιατί βρισκόταν εκεί ή ποιο ήταν το πραγματικό μήνυμά της.
Αυτή η μικρή στιγμή στάθηκε αρκετή για να μου κινήσει την περιέργεια. Αναζήτησα την ιστορία της και όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι δεν είχα ανακαλύψει απλώς μια μορφή της Ορθοδοξίας. Είχα βρει ένα μάθημα ζωής.
Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, υπήρξε η τελευταία αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, σύζυγος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και μητέρα του τελευταίου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου. Παρότι έζησε μέσα στα ανάκτορα, η ζωή της κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Γνώρισε πολέμους, πολιτικές αναταραχές, προσωπικές απώλειες και την αγωνία να βλέπει μια ολόκληρη αυτοκρατορία να οδηγείται στο τέλος της.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της εγκατέλειψε τα βασιλικά αξιώματα, έγινε μοναχή παίρνοντας το όνομα Υπομονή και αφιέρωσε τη ζωή της στην προσευχή, αλλά και στην έμπρακτη αγάπη προς τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά. Δεν τιμήθηκε ως Αγία επειδή υπήρξε αυτοκράτειρα. Τιμήθηκε γιατί απέδειξε ότι η πραγματική δύναμη ενός ανθρώπου βρίσκεται στην πίστη, στην ταπεινότητα και στην ικανότητα να αντέχει χωρίς να χάνει την ελπίδα του.
Κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι τη δική μας καθημερινότητα. Τη ζωή των ανθρώπων που εργαζόμαστε στις πωλήσεις και ιδιαίτερα στην ασφαλιστική διαμεσολάβηση.
Γιατί η υπομονή δεν είναι απλώς μια αρετή. Είναι μια από τις σημαντικότερες δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει ένας επαγγελματίας.
Στις πωλήσεις υπάρχει μια διαχρονική αρχή: ο πελάτης αγοράζει όταν είναι έτοιμος εκείνος και όχι όταν είμαστε έτοιμοι εμείς να πουλήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να κάνουμε μια καλή παρουσίαση, αλλά να έχουμε την υπομονή να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης.
Οι σύγχρονες τεχνικές πωλήσεων μιλούν για το Relationship Selling. Δηλαδή για την πώληση που βασίζεται στη σχέση και όχι στην πίεση. Να ακούς περισσότερο απ' όσο μιλάς. Να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τις ανάγκες του άλλου. Να επικοινωνείς μαζί του ακόμη και όταν δεν πρόκειται να αγοράσει σήμερα. Να παραμένεις δίπλα του, ώστε όταν έρθει η στιγμή που θα χρειαστεί έναν ασφαλιστικό σύμβουλο, να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα εμπιστευτεί.
Σκεφτείτε πόσες φορές ένας υποψήφιος πελάτης σάς είπε «θα το σκεφτώ». Πόσες φορές πέρασαν μήνες ή ακόμη και χρόνια μέχρι να σας τηλεφωνήσει ξανά. Και πόσες από τις μεγαλύτερες συνεργασίες σας δεν γεννήθηκαν από ένα εντυπωσιακό πρώτο ραντεβού, αλλά από τη συνέπεια, τη διακριτική παρουσία και τη σταθερή επικοινωνία.
Η αλήθεια είναι ότι οι καλύτεροι ασφαλιστικοί σύμβουλοι που έχω γνωρίσει δεν ήταν οι πιο πιεστικοί. Ήταν εκείνοι που ήξεραν να περιμένουν. Που καταλάβαιναν ότι η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται σε μία συνάντηση αλλά σε πολλές μικρές στιγμές αξιοπιστίας.
Και τελικά αυτή η αρχή δεν αφορά μόνο τις πωλήσεις.
Αφορά τη ζωή μας.
Ζούμε σε μια εποχή που όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα. Θέλουμε άμεσα αποτελέσματα, άμεση επιτυχία, άμεση αναγνώριση. Όμως τα πιο σημαντικά πράγματα δεν υπακούουν στους γρήγορους ρυθμούς της εποχής. Μια δυνατή οικογένεια, μια ουσιαστική φιλία, μια επιτυχημένη καριέρα ή μια μεγάλη επαγγελματική σχέση χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.
Η υπομονή, λοιπόν, δεν σημαίνει ότι περιμένω άπραγος. Σημαίνει ότι συνεχίζω να προσπαθώ, ακόμη κι όταν δεν βλέπω άμεσα το αποτέλεσμα. Ότι εξακολουθώ να επενδύω στους ανθρώπους, στη γνώση και στον εαυτό μου, έχοντας την πίστη ότι η προσπάθεια δεν θα πάει χαμένη.
Η εικόνα της Αγίας Υπομονής σε εκείνο το μικρό καφέ μού θύμισε κάτι που συχνά ξεχνάμε. Η υπομονή δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Είναι χαρακτήρας. Είναι η απόφαση να συνεχίσεις όταν οι περισσότεροι έχουν ήδη εγκαταλείψει.
Και αν αυτή την περίοδο βρίσκεστε σε μια φάση που περιμένετε μια μεγάλη συνεργασία, μια επαγγελματική δικαίωση, μια καλύτερη περίοδο στη δουλειά ή ακόμη και μια προσωπική αλλαγή, θα ήθελα να σας ευχηθώ να μην εγκαταλείψετε.
Να συνεχίσετε να πιστεύετε. Να συνεχίσετε να προσπαθείτε. Να συνεχίσετε να χτίζετε σχέσεις με ειλικρίνεια και συνέπεια.
Γιατί οι μεγαλύτερες επιτυχίες σπάνια έρχονται γρήγορα. Έρχονται σε εκείνους που επιμένουν, που εργάζονται με ήθος και που έχουν την υπομονή να περιμένουν τη σωστή στιγμή.
Η Οσία Υπομονή τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 29 Μαΐου. Ίσως το όνομά της να μη συναντάται συχνά στις καθημερινές μας συζητήσεις. Το μήνυμά της όμως είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Εύχομαι σε όλους όσοι αυτή την περίοδο κάνουν υπομονή – είτε από επιλογή είτε από ανάγκη – να δικαιωθούν. Να έρθει εκείνη η στιγμή που θα κοιτάξουν πίσω και θα συνειδητοποιήσουν ότι τίποτα δεν πήγε χαμένο.
Γιατί, τόσο στις πωλήσεις όσο και στη ζωή, η υπομονή δεν είναι απλώς μια αρετή.
Είναι μια επένδυση που, αργά ή γρήγορα, πάντα αποδίδει.
Η Αγία Υπομονή βρισκεται πανω απο την πόρτα της κουζίνας στο καφε, Το Χωριό, στο νησί των Ανέμων
