Αυτές τις ημέρες των εορτών, των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, συνήθως όλα τα ξενιτεμένα Ελληνόπουλα από όλα τα μέρη της Γης επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι. Για χρόνια πολλά αυτό το έθιμο είναι από τα πιο συγκινητικά για όλους εκείνους που μένουν και όλους εκείνους που φεύγουν. Πού να βρεις μέτρο να μετρήσεις τις αμέτρητες αγκαλιές, πού να βρεις μπουκάλι να μαζέψεις άγια δάκρυα αντάμωσης και αποχαιρετισμών, πού να βρεις μαγνητόφωνο να καταγράψεις αναρίθμητους αναστεναγμούς, πού να βρεις κορνίζες να βάλεις τόσες χαρούμενες ή πικρές φωτογραφίες, πού να βρεις γιατρούς να γιατρέψουν τις μαχαιριές του πόνου σε κρύα μνήματα, πού να βρεις χρόνο ν’ ακούσεις τα ατελείωτα παράπονα και τις εξηγήσεις, πού να γραφτούν οι συμβουλές και οι κουβέντες που γίνονται για λίγο, αλλά ίσως κρατήσουν για πάντα!
Απ’ τον Όμηρο ως τον Παπαδιαμάντη, απ’ τον Ηρόδοτο ως τον Καρκαβίτσα, απ’ τον Ελύτη ως τον Παυσανία, απ’ τον Καβάφη ως τον αρχαίο Έλληνα ποιητή Αγία που έγραψε το έπος «Νόστοι», από τον κιθαριστή Αριστόνικο ως τον Καζαντζίδη, από τον Εκαταίο ως τον κιθαρωδό Επίγονο και τόσους άλλους, τραγούδησαν κι έγραψαν για τις περιπέτειες των Ελλήνων όπου Γης…
