Βασικός στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η απόλυτη ισχυροποίηση της γείτονος στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Ταγίπ Ερντογάν εργαλειοποιεί τις μουσουλμανικές μειονότητες στη δυτική Θράκη και στην ευρύτερη περιοχή, στηρίζει σε κάθε ευκαιρία την Αλβανία του Έντι Ράμα, επιχειρεί να ελέγξει την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε πρόσφατα στη Συρία, εμφανίζεται ως ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων, στρέφοντας τα βέλη του στο Ισραήλ.

Ταυτόχρονα με πολύ έντεχνο τρόπο και με κινήσεις που σε πολλές περιπτώσεις πέρασαν κάτω από τα ραντάρ της Αθήνας άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις του με τη Λιβύη, προωθώντας σημαντικές συμφωνίες σε ενεργειακό και διπλωματικό επίπεδο.

Παράλληλα, κατάφερε να μπει στο κάδρο της νέας ευρωπαϊκής αμυντικής αρχιτεκτονικής, έλαβε το πράσινο φως για την αγορά Eurofighter από τη Γερμανία και την Αγγλία και διεκδικεί πλέον τα πιο σύγχρονα F-35, εκμεταλλευόμενος την προνομιακή σχέση που διατηρεί με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Και όλα αυτά τη στιγμή που συνεχίζει να απειλεί την εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου, με στρατηγική στόχευση τη συνδιαχείριση στο Αιγαίο και την μακροπρόθεσμη επικράτηση των τουρκικών συμφερόντων στη Μεγαλόνησο.

Τί σημαίνει στην πραγματικότητα η παραπάνω τουρκική κινητικότητα για την Αθήνα; Αφενός ότι οφείλει να προχωρήσει στην εκπόνηση ενός ανθεκτικού σχεδίου αντιμετώπισης του τουρκικού αναθεωρητισμού, αφετέρου να προετοιμαστεί σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο, καθώς το κεφάλαιο «ελληνοτουρκικές σχέσεις» αναμένεται να καταγράψει νέες αναταράξεις στο μέλλον.

Παρά την καλή πρόθεση της ελληνικής πλευράς για τη διεξαγωγή ενός ειλικρινούς διαλόγου με την Άγκυρα, η συνολική στάση της τουρκικής ηγεσίας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.

Η σημερινή Τουρκία συνεχίζει να αποτελεί μια ευθεία απειλή για τα ελληνικά συμφέροντα, μία πραγματικότητα που επιβάλλει στην Ελλάδα, διαρκή εγρήγορση και καλά αντανακλαστικά, σωστή προετοιμασία και προσαρμογή στα νέα δεδομένα, εκπόνηση σεναρίων ακόμη και για τα χειρότερα, αλλά και συνέχιση της ενημέρωσης της διεθνούς κοινότητας για τις διαρκείς προκλήσεις. Το τελευταίο αποτελεί μία κορυφαία πτυχή του ελληνικού σχεδιασμού, με την επιδίωξη της ελαχιστοποίησης επιρροής της τουρκικής προπαγάνδας που προέρχεται από τα γνωστά κέντρα αποφάσεων στην απέναντι όχθη.

Το επόμενο διάστημα θα είναι αδιαμφισβήτητα κρίσιμο. Εξάλλου, η βελτίωση των σχέσεων των δύο πλευρών σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την αναθεώρηση των βασικών αρχών της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο δεν είναι ορατό στον ορίζοντα. Συνεπώς, οι φουρτούνες βρίσκονται ακόμη μπροστά…