Με αφορμή τη σημερινή συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, η κοινή γνώμη «βομβαρδίζεται» συνεχώς με αναλύσεις φιλοκυβερνητικών μέσων σχετικά με την ανάγκη συνέχισης του διαλόγου και τη διατήρηση των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα δεν έχει παρεκκλίνει ούτε στο παραμικρό από την αναθεωρητική της γραμμή, τις ευθείες απειλές κατά μιας χώρας συμμάχου στο ΝΑΤΟ, αλλά και την επιθετική ρητορική που δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας. Αυτό είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι είναι η πραγματικότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν διαφορετικές σχολές άσκησης εξωτερικής πολιτικής και προσέγγισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων: από τη μία πλευρά είναι εκείνοι που θεωρούν σκόπιμη την ύπαρξη ανοικτών διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, ανεξαρτήτως αν αυτό παράγει αποτελέσματα ή όχι. Υπάρχει και μια εντελώς διαφορετική αντίληψη και έχει διατυπωθεί επανειλημμένα από τον Αντώνη Σαμαρά που λέει ότι με τον «πειρατή» δεν κάνεις διάλογο. Στο σημείο αυτό, αξίζει κανείς να δώσει έμφαση στην ουσία των πραγμάτων και κυρίως στις εκκρεμότητες που παραμένουν ανοιχτές και στις πληγές που δεν έχουν ακόμα επουλωθεί, παρά το γεγονός ότι έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι ενώ πλησιάζει η πεντηκοστή επέτειος του Αττίλα, έρχεται στη μνήμη μας το εξής: η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Δύση, αν και συνεχίζεται για πέντε συνεχόμενες δεκαετίες η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία, εντούτοις κανείς στις τάξεις της δεν μιλά ή καλύτερα όλοι κάνουν πως το έχουν ξεχάσει. Πως είναι δυνατόν το 2024 να διαιωνίζεται αυτή η απαράδεκτη κατάσταση σε μία χώρα-μέλος της Ενωμένης Ευρώπης, πως δε γίνεται να παραμένει η πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου ευρωπαϊκού κράτους διαιρεμένη και ουδείς στα ανώτερα κλιμάκια των Βρυξελλών να μην συγκινείται; Στην περίπτωση της Ουκρανίας, οι ευρωπαίοι εταίροι και όχι μόνο, αντέδρασαν και ορθώς το έπραξαν, άμεσα απέναντι στη ρωσική απειλή. Με τον τουρκικό αναθεωρητισμό, ωστόσο, δεν δείχνουν τα ίδια αντανακλαστικά δεκαετίες τώρα. Το ζητούμενο όμως δεν είναι τι πράττουν οι σύμμαχοι μας στη Δύση, αλλά τι κάνει η Ελλάδα. Διαβάσαμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί ανήμερα της επετείου στην Κύπρο, σε μία κίνηση ισχυρού αδιαμφισβήτητα συμβολισμού. Ωστόσο, χρειάζεται μια πιο ολιστική προσέγγιση και περισσότερες πρωτοβουλίες. Τίθενται για παράδειγμα τα εξής ερωτήματα: Με τη συμπλήρωση των πενήντα χρόνων θα γίνει άραγε κάποια εκδήλωση μνήμης στην Ελλάδα; Θα κληθούν Ευρωπαίοι ηγέτες; Θα διοργανωθεί κάποια ανοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας; Θα τραγουδήσουν κάπου γνωστοί καλλιτέχνες για την Κύπρο μας; Η Βουλή θα φωτίσει την πρόσοψη της με τα φώτα της σημαίας της Ελλάδας και της Κύπρου; Θα συντονίσει κάποιος μια έκθεση φωτογραφίας για την εισβολή στο Σύνταγμα, ώστε να μπορέσουν οι εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες που βρίσκονται στην Αθήνα να ενημερωθούν για όλα αυτά που συντελέστηκαν και δυστυχώς συνεχίζονται να συντελούνται στο νησί; Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω μάλλον θα είναι αποκαρδιωτική και ταυτισμένη με τη σχετική αδιαφορία που έχουν επιδείξει σχεδόν όλοι οι stakeholders της πολιτικής απέναντι στο επίμαχο εθνικό ζήτημα. Ευτυχώς, που παίχτηκε το Famagusta στο Mega και μας έφερε πολλά στη μνήμη. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που δεν συμβιβάζονται με την όποια αδράνεια που συνεπάγεται και απαξίωση της ιστορικής μνήμης και συνεχίζουν να λένε δυνατά πως «Την Κύπρο δεν την ξεχνάμε», ούτε τώρα, αλλά ούτε ποτέ.