Στις 16 Φεβρουαρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Φλαβιανού Κωνσταντινουπόλεως, ενός ιεράρχη που η ζωή και ο θάνατός του σφράγισαν μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Ο Φλαβιανός διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως από το 446 έως το 449, διαδεχόμενος τον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως. Πριν από την εκλογή του ήταν σκευοφύλακας στον Ναό της Αγίας Σοφίας και είχε ήδη αποκτήσει φήμη ανθρώπου πράου, ευσεβούς και ακέραιου.

Η εποχή του σημαδεύτηκε από έντονες θεολογικές συγκρούσεις. Όταν ο αρχιμανδρίτης Ευτυχή κατηγορήθηκε για αιρετικές διδασκαλίες, ο Φλαβιανός συναίνεσε στην καταδίκη του, επιδιώκοντας να διαφυλάξει την πίστη της Εκκλησίας. Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στο παλάτι του αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β΄, όπου ισχυρές αυλικές δυνάμεις, με προεξάρχοντα τον ευνούχο Χρυσάφιο, στράφηκαν εναντίον του.

Το 449 συγκλήθηκε στην Έφεσο σύνοδος υπό τον Διόσκουρο Αλεξανδρείας. Η σύνοδος αυτή, που έμεινε γνωστή ως «Ληστρική», καθαίρεσε και εξόρισε τον Φλαβιανό. Κατά τις πηγές, υπέστη βίαιη κακοποίηση και πέθανε λίγες ημέρες αργότερα από τα τραύματά του.

Δύο χρόνια μετά, η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας (451) δικαίωσε τη μνήμη του, καταδίκασε τη διδασκαλία του Ευτυχή και καθαίρεσε τον Διόσκουρο. Με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Πουλχερίας, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκαν με τιμές στον Ναό των Αγίων Αποστόλων.

Ο Φλαβιανός δεν έμεινε στην ιστορία ως θεολόγος με πλούσιο συγγραφικό έργο, αλλά ως ποιμένας που υπερασπίστηκε με κόστος τη συνείδησή του. Η Εκκλησία τον αναγνώρισε ως άγιο και μάρτυρα· έναν άνθρωπο που πλήρωσε με τη ζωή του την προσήλωσή του στην ορθόδοξη πίστη.

Η μνήμη του τιμάται στις 16 Φεβρουαρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία και στις 18 Φεβρουαρίου από την Καθολική — μια σπάνια περίπτωση αγίου που τιμάται και από τις δύο παραδόσεις.