Ένα από πλαστικό φτιαγμένο ροζ αρνάκι κρεμασμένο έτσι που να το βλέπουν όσοι περνάνε από ένα δρόμο μέσα στο δάσος κάπου στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού, ασφαλώς και δημιουργεί μια φευγαλέα έκπληξη για τους περαστικούς αλλά λίγοι είναι αυτοί που μπορεί να αναλογιστούν πως βρέθηκε εκεί και τι μπορεί αυτό να αποκαλύψει…

Όλοι βέβαια καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι ή ένα αντικείμενο που χαρίστηκε κάποτε σε ένα παιδί –το ροζ παραπέμπει αμέσως σε ένα κοριτσάκι– το οποίο αφού έπαιξε το ρόλο του κρεμάστηκε τα κλαδιά του δέντρου δίπλα στο δρόμο. Πιθανόν για να το βρει κάποιος άλλος και να του δώσει καινούργιο ρόλο αφού το κοριτσάκι που το είχε το βαρέθηκε ή απόκτησε ένα άλλο, πιο μεγάλο, πιο ωραίο ή βρήκε άλλο παιχνίδι.

από τους περαστικούς δεν γνωρίζει περισσότερα για το ροζ πλαστικό αρνάκι. Μπορεί κάποιοι χωριανοί να ξέρουν κάτι αλλά αυτό είναι ένα πράγμα που αφορά μόνο τη δική τους κοινότητα και συνήθως δεν βγαίνει παραπέρα. Από τους περαστικούς πάλι, άλλοι το προσέχουν κι άλλοι περνούν αδιάφοροι – τόσα και τόσα βλέπουν εδώ κι εκεί πεταμένα αντικείμενα από τα οποία, κάποια μένουν εκεί και «δένουν» σιγά – σιγά με το τοπίο κι άλλα τα μαζεύουν τα απορριμματοφόρα των Δήμων για να μην βρωμίζουν το περιβάλλον. Ένα ροζ αρνάκι τώρα κρεμασμένο δίπλα στο δρόμο πάνω από το μεγάλο ρέμα της Χράμπας, ανάμεσα Τυμφρηστού και Μεσαίας Κάψης δεν ήταν παρά ένα ακόμη αντικείμενο που δεν ήθελαν οι άνθρωποι και σαν πρώτη εικόνα έμοιαζε να αποτελεί μια πρωτότυπη εικαστική πρόκληση στο σιωπηλό τοπίο. Έτσι θα προκαλούσε και όποιον το έβλεπε να κατέβει από το αυτοκίνητο να το παρατηρήσει και να προσπαθήσει να καταλάβει το νόημά του.

Τότε όμως θα καταλάβαινε κάτι που σίγουρα θα τον εξόργιζε όπως και κάθε άλλον φαντάζομαι καθώς θα αποκαλύπτονταν πως το ροζ αρνάκι ήταν ένα σκουπίδι που αντί να πεταχτεί όπως ο σωρός των άλλων στη σάρα που καταλήγει στο ρέμα, κρεμάστηκε προκλητικά στο δέντρο παραπέμποντας σίγουρα στο μήνυμα: «Όσους κάδους κι βάζετε για τα σκουπίδια στο χωριό, όσο συχνά κι αν περνάει το απορριμματοφόρο, εμείς θα συνεχίσουμε να πετάμε τα σκουπίδια μας στο ρέμα και δεν μας νοιάζει πότε αυτά θα λιώσουν ή πόση ζημιά θα προκαλέσουν. Επειδή δεν θα είμαστε συνέχεια εκεί να σας βγάζουμε τη γλώσσα, κρεμάσαμε το αρνάκι στο δέντρο να το κάνει αυτό για εμάς».

Το ρόζ πλαστικό αρνάκι δεν ήταν παρά ένα σκουπίδι σαν όλα τα άλλα που γεμίζουν τους δρόμους, τις πλαγιές και τα ρέματα στα βουνά, τους κάμπους και τις παραλίες και είναι μια συνήθεια που δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν φτάσει η ώρα να ακουστεί: «πνιγόμαστε!». Τότε όμως θα είναι πολύ αργά…