Θητεία που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα λήξει, η καραντίνα, και βαριά τα μέτρα με τα οποία επιχειρείται να περιοριστεί η διασπορά του ιού σε όλη τη χώρα. Η μόνη διαφορά με αυτά είναι ότι αλλιώς την βιώνουν οι άνθρωποι στις πόλεις - εννοείται ότι υπάρχουν διαφορές από γειτονιά σε γειτονιά, και αλλιώς στην επαρχία. Κι εκεί πάντως, αν πρόκειται για πόλη ή κωμόπολη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά απ' ότι το χωριό κι ακόμα καλύτερα αν η διαβίωση είναι σε συνοικισμό ή κάποιο μοναχικό ενδιαίτημα στην σιωπηλή εξοχή.          

Δεν ήξερα ομολογώ πως βιώνει κάποιος την καραντίνα και τα μέτρα στην πόλη, στην Αθήνα συγκεκριμένα γιατί απουσιάζω λόγω αυτής πολύ καιρό. Ζω στο χωριό, εργάζομαι μέσω του διαδικτύου, ασχολούμαι με τα χωράφια και ενημερώνομαι από τα τηλεοπτικά δελτία, πράγμα που λόγω της μακρόχρονης συνάφειας μου με τον χώρο των ΜΜΕ με κάνει επιφυλακτικό να αποδεχτώ την πραγματικότητα όπως την παρουσιάζουν. Δεν τους επικρίνω, ούτε κουνώ το δάχτυλο, απλά έχω μια διαφορετική άποψη γι’ αυτό, την έχω υποστηρίξει και θα συνεχίσω να εκφράζομαι με τον τόνο και το ύφος που έχω επιλέξει.

Τα λέω αυτά γιατί δυο - τρεις ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα, για δουλειές που δεν μπορούσα να κάνω από μακριά, προσπάθησα να δω τι είναι αυτά τα μέτρα και πως εφαρμόζονται. Δεν μπόρεσα, γιατί κανείς απ' όσους συνάντησα και μίλησα, δεν έβγαλε την μάσκα και κατάλαβα πως χωρίς αυτή δεν μπορεί κανείς να βγει από το σπίτι του. Μου φάνηκε αδιανόητο, αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα από τη στιγμή που αυτό αφορά την δημόσια υγεία και την συνέχεια της κοινωνίας μας, όπως την ξέραμε ή και στο περίπου.  

Λίγο το άγχος της σύντομης παραμονής στην Αθήνα, λίγο ο φόβος να μην έρθω σε επαφή ούτε με καλούς φίλους - ένας καφές στα όρθια είναι τιμωρία για όσους είχαμε μάθει να ζούμε και να κινούμαστε στο δημόσιο χώρο- δεν με βοήθησαν να καταλάβω πολλά πράγματα. Ειδικά η προσοχή στις κινήσεις μας και η απόσταση που έπρεπε να κρατάμε από τον άλλο, με την υποψία ότι μπορεί να είναι φορέας του ιού, με κούρασε. Στο χωριό δεν κάνουμε έτσι, όσοι μένουμε μόνιμα έχουμε συνηθίσει ο ένας τον άλλον και προσέχουμε κάπως αυτούς που έρχονται από τις πόλεις κρατώντας μια διακριτική απόσταση λίγων ημερών. Μετά ο καθένας λογίζεται μέρος της μικρής μας κοινότητας και η ζωή μας κυλάει όπως πρώτα χωρίς τους περιορισμούς και προφυλάξεις που παρατηρούνται στις πόλεις.     

Απογοητεύτηκα, δεν περίμενα έτσι την πόλη, προσπάθησα να τακτοποιήσω όσο γίνεται πιο σύντομα και ασφαλής της δουλειές μου και να φύγω. Δεν μπορούσα όμως να μην κάνω μια βόλτα στην πόλη που τόσα χρόνια ζω και γράφω γι' αυτήν και τους ανθρώπους. Παλιότερα μου άρεσε να την περπατώ νωρίς το πρωί πριν ξεχυθεί ο κόσμος στους δρόμους, ή καλύτερα τις μεγάλες αργίες και πιο πολύ τον Δεκαπενταύγουστο που ήταν εντελώς άδεια. Υπήρξαν χρονιές, πριν γεμίσει το κέντρο της Αθήνας μετανάστες απ’ όλο τον κόσμο, που η σιωπή του Δεκαπενταυγούστου ήταν κυριολεκτικά εκκωφαντική και μου άρεσε να περπατώ τις παλιές γειτονιές της και να κάνω ωραίες φωτογραφίες και να γράφω κείμενα. Θεωρούσα εκείνες τις στιγμές μοναδικές και δεν πίστευα πως θα έρχονταν μια μέρα που η πόλη, στην άνοιξη που αρχίζει θα έβλεπε την Αθήνα τόσο σιωπηλή, κλειστή και φοβισμένη.

Έτσι βγήκα ψάχνοντας για μια φωτογραφία που να δένει με αυτά που σκέφτομαι και βρέθηκα στο Θησείο, ένα σημείο που πάντα άρχιζα τις εξορμήσεις μου. Με την μάσκα μου, με το SMS δήθεν για επίσκεψη σε γιατρό, με την μικρή μου μηχανή στην τσέπη. Δεν χρειάστηκε να περπατήσω πολύ κι εκεί, στο μικρό παρκάκι πριν αρχίσει το Μοναστηράκι, στην πλατεία Θησέως ή Μουριές βρήκα την φωτογραφία που ήθελα. Δεν χρειάστηκε να  ψάξω άλλο, έβαλα τη μηχανή στην τσέπη και έφυγα. Την επόμενη φορά που θα έρθω στην Αθήνα θα καλέσω φίλους και γνωστούς στην «Καλή Ζωή» να ζήσουμε πάλι την πόλη!

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω