Η είδηση της παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα από τη θέση του βουλευτή του Σύριζα και η δρομολόγηση σχηματισμού ενός νέου πολιτικού οργανισμού από τον ίδιο και τους στενούς του συνεργάτες δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Ωστόσο, χθες έλαβε «σάρκα και οστά» μια πρωτοβουλία που θα επηρεάσει το πολιτικό σκηνικό στο μέλλον, όχι μόνο στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς. Υπήρξε μάλλον κοντόφθαλμη, όπως συνηθίζουν άλλωστε τα τελευταία χρόνια, η προσέγγιση κάποιων γαλάζιων ότι το θέμα αυτό δεν τους αφορά. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν πιθανότητες για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής, πιο στιβαρής πρότασης διακυβέρνησης της χώρας σε σύγκριση με όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Η οποία μέχρι σήμερα έλειπε. Η Κυβέρνηση επιβίωσε όλα αυτά τα χρόνια παρά τα λάθη και τις παραλείψεις της, επενδύοντας σε ένα κεντρικό αφήγημα, ότι δηλαδή «δεν υπάρχει εναλλακτική», «κινδυνεύει η σταθερότητα» και ούτω καθεξής. Αυτό ενδέχεται να αλλάξει, καθώς το Μέγαρο Μαξίμου θα κληθεί να αντιμετωπίσει έναν πιο επικίνδυνο αντίπαλο που έχει διατελέσει και Πρωθυπουργός της χώρας. Ανεξάρτητα αν κάποιος συμπαθεί ή αντιπαθεί τον κ. Τσίπρα, ο ίδιος διαθέτει κάποια σημαντικά πλεονεκτήματα που θα τα αξιοποιήσει το επόμενο διάστημα. 

Δεν  αφορά η νέα πολιτική πραγματικότητα μόνο την Αριστερά ή την Κεντροαριστερά. Εξάλλου, το 35% του κ. Τσίπρα στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 απέδειξε ότι κατάφερε να διεισδύσει και σε άλλες δεξαμενές, και της κεντροδεξιάς. 

Η κίνηση Τσίπρα μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις και στο χώρο της δεξιάς. "Τί θα κάνει ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς"; Αναρωτιέται ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης και όχι μόνο οι πολυάριθμοι φίλοι του έμπειρου Μεσσήνιου πολιτικού σε ολόκληρη τη χώρα. Αποκαλύπτεται δε μια έκδηλη ανησυχία για τα σχέδια του κ. Σαμαρά από έμπειρα κυβερνητικά στελέχη που τώρα αντιλαμβάνονται τι μπορεί να προκαλέσει η απόφαση διαγραφής του από το κόμμα για καίρια ζητήματα εφαρμοσμένης πολιτικής που είχε θέσει. Εκ των υστέρων και μπροστά στα δύσκολα τον θυμήθηκαν και τον θέλουν πίσω. Τον ίδιο άραγε τον ρώτησαν;  Κανείς δεν γνωρίζει τις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού. Ο ίδιος κρατάει μέχρι στιγμής κλειστά τα χαρτιά του. Ωστόσο, αν λάβει την απόφαση ίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα που θα απευθυνθεί στην παραδοσιακή βάση της Νέας Δημοκρατίας, στους δυσαρεστημένους, στο 20% των αναποφάσιστων που παραμένει "μουδιασμένο" από την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, αλλά και σε άλλα κοινωνικά στρώματα, τότε τα δεδομένα πιθανόν να αλλάξουν. Η Ελλάδα βιώνει πλέον μια νέα πολιτική πραγματικότητα. . Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια αποκτά το παιχνίδι στη σκακιέρα της πολιτικής ένα έντονο ενδιαφέρον. Και για κάποιους, όπως έλεγε και ένα παλιό pop τραγούδι, "τώρα αρχίζουν τα δύσκολα"…